Σουηδία: Μερίσματα σε μετόχους, απολύσεις για εργαζόμενους

του Αντώνη Αντωνιάδη, Σουηδία Η Σουηδία περνάει μια από τις δυσκολότερες περιόδους τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ο κορονοϊός έχει χτυπήσει σοβαρά την κοινωνία και πολλά από τα προβλήματα που ήταν κρυμμένα έχουν πλέον βγει στην επιφάνεια. Μέσω μιας σειράς αντικοινωνικών μέτρων (περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις), οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις έχουν φέρει τη χώρα στο κατώφλι της καταστροφής. Έτσι, σήμερα δεν υπάρχει η κατάλληλη περίθαλψη για τους νοσούντες. Ενδεικτικά, ο αριθμός των θέσεων στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας είναι πολύ πιο χαμηλός από την υπόλοιπη Ευρώπη –μόλις 2 ανά 100.000 άτομα– και υπάρχει ανησυχία ότι τα νοσηλευτήρια θα βρεθούν σύντομα σε κατάσταση υπερπλήρωσης. «Σιγά σιγά φτάνουμε στα όρια μας και, αν δεν αλλάξει κάτι, σε λίγο θα έχουν τελειώσει οι θέσεις στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Καρολίνσκα», προειδοποίησε ο γιατρός Αντέρς Χαρφνέρ, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση. Η οικονομία βρίσκεται, επίσης, σε πολύ δύσκολη θέση και πολλές επιχειρήσεις έχουν ήδη κλείσει. Η κυβέρνηση έχει προσφέρει πακέτα στήριξης σε διάφορους τομείς, για να βοηθήσει επιχειρήσεις και δήμους. Υπάρχουν, ωστόσο, πληροφορίες πως μερικές εταιρείες θέλουν να δώσουν μέρισμα στους μέτοχους. Μία από αυτές είναι η Βόλβο, η οποία ενδέχεται να μοιράσει 1 δισ. ευρώ, παρόλο που έλαβε 30 εκατ. από το κράτος. Την ίδια πρόταση έχει κάνει η ABB (πολυεθνική που παρέχει τεχνολογίες ενέργειας και αυτοματισμού), η οποία θέλει να δωρίσει μέρισμα ύψους 2 δισ. ευρώ. Αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που χιλιάδες εργαζόμενοι χάνουν τη δουλειά τους, ενώ το κράτος δίνει παροχές στις εταιρείες με λεφτά που ανήκουν στον λαό. Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών, Γιαν-Ούλοφ Γιάκε, εξηγεί τα μερίσματα με το εξής επιχείρημα: «Είναι σπουδαίο οι φόροι που πληρώνουν οι εταιρείες να επιστρέφουν σε αυτές, ώστε να μπορούν να πληρώνουν φόρο στο μέλλον». Αυτή είναι η λογική του κεφαλαίου και αποδεικνύει ξεκάθαρα την ουσία του οικονομικού και πολιτικού συστήματος της χώρας: Όταν ο καπιταλισμός περνάει μια κρίση, την πληρώνει η εργατική τάξη. Το είδαμε με την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 2008 και το ίδιο επαναλαμβάνεται σήμερα με την κρίση του κορονοϊού. Ο μεγαλύτερος εχθρός δεν είναι ο ιός, είναι ο καπιταλισμός και η ταξική κοινωνία — στην Ελλάδα, τη Σουηδία και τον υπόλοιπο κόσμο.