Να μην ζήσουμε στις πόλεις σύγχρονες γενοκτονίες

Ντίνα Ρέππα, δημοτική σύμβουλος Αθήνας με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή ▸ Αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης, ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος Εν μέσω πανδημίας, με την ανασφάλεια να αποτελεί το κυρίαρχο συναίσθημα του πληθυσμού, οι ευάλωτες ομάδες –ειδικά των μεγαλουπόλεων– βρίσκονται εκτεθειμένες όχι μόνο στον ιό αλλά και στα αποτελέσματα της εξασκούμενης κυρίαρχης αστικής πολιτικής. Οι άστεγοι που δεν χωρούν στο σύνθημα «μένουμε σπίτι», οι άνεργοι και οι χιλιάδες απολυμένοι αυτών των ημερών, οι φτωχοί που κόπηκε το γεύμα των παιδιών τους από το σχολείο ή τον βρεφονηπιακό σταθμό, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που ζουν στοιβαγμένοι στα στρατόπεδα ή σε συνθήκες αστεγίας, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι κακοποιημένες γυναίκες, οι ηλικιωμένοι χωρίς ή με μειωμένων δυνατοτήτων οικογενειακό πλαίσιο φροντίδας τους, αποτελούν τους πρώτους πληττόμενους. Η ταξική πολιτική της κυβέρνησης, των δήμων και των περιφερειών έχει θέσει εκτός ατζέντας ειδικά μέτρα για τα τμήματα αυτά του πληθυσμού. Ο κυρίαρχος λόγος ασχολείται μαζί τους, μόνο όταν τους θεωρεί «κίνδυνο επέκτασης της πανδημίας» και όταν θίγεται το επικοινωνιακό σχέδιο με ακραίες εικόνες, όπως εκείνες στους οίκους ευγηρίας στην Ισπανία. Την περίοδο που διανύουμε, οι όποιες «λύσεις» στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ευάλωτες ομάδες είναι από ανύπαρκτες έως πρόχειρες και προσωρινές, αποκλειστικά για το διάστημα που διαρκεί η πανδημία, με μνημόνια συνεργασίας με ΜΚΟ και φορείς όπως η Αρχιεπισκοπή και με έντονο το στοιχείο της καταστολής και της βίαιης συμμόρφωσης. Ακριβώς γι’ αυτό οι αντικαπιταλιστικές δυνάμεις σε δήμους και περιφέρειες οφείλουν να φέρουν στο κέντρο της συζήτησης με συνεκτικό κι ολοκληρωμένο τρόπο τα προβλήματα των πιο πληττόμενων κι ευάλωτων ομάδων και να προβάλλουν διεκδικήσεις στον αντίποδα της κυρίαρχης αστικής πολιτικής. Η σωτηρία από την πανδημία αποτελεί και για τα τμήματα αυτά το πρώτο μέλημα μιας αντικαπιταλιστικής πρότασης: α) Η ενίσχυση των δομών υγείας με ένταξή τους στο δημόσιο σύστημα και συνολικά η ενίσχυση και επέκταση των τομέων αναφοράς των κοινωνικών υπηρεσιών των δήμων και περιφερειών, η στελέχωσή τους με μόνιμες προσλήψεις χωρίς την εμπλοκή των ΜΚΟ, αποτελούν τη ραχοκοκαλιά αυτής της πρότασης, με άμεσα μέτρα τα δωρεάν διαγνωστικά τεστ και την παροχή των απαιτούμενων μέτρων υγιεινής και προστασίας (αντισηπτικά, νερό, απορρυπαντικά, ατομικά είδη υγιεινής, σκεύη κ.ά.) σε όλες και όλους, ειδική υγειονομική μέριμνα για τους τοξικοεξαρτημένους και τους ηλικιωμένους των γηροκομείων καθώς και φροντίδα των ηλικιωμένων με βοήθεια στο σπίτι τους. β) Η εξασφάλιση κατοικίας για όλο τον πληθυσμό, ως καθολικό δικαίωμα που δεν θα αντιμετωπίζεται απλώς με την προσωρινή παροχή ενός καταλύματος, αλλά με τη διάθεση κατοικίας με όλα τα στοιχεία ενός κανονικού «σπιτιού» και της αξιοπρεπούς διαβίωσης σε αυτό (ρεύμα, νερό, θέρμανσης κ.λπ.). Αυτό σημαίνει άμεσα μέτρα επανασύνδεσης, χωρίς προϋποθέσεις, ρεύματος και νερού, άμεση στέγαση όλων των αστέγων καθώς και των προσφύγων και μεταναστών σε κτίρια που θα νοικιαστούν ή επιταχθούν, με σεβασμό στις ιδιαίτερες ανάγκες τους και στην απόκτηση εμπιστοσύνης, χωρίς καταστολή και βίαιη προσαγωγή, χώροι στέγασης κακοποιημένων γυναικών και των παιδιών τους. γ) Εξασφάλιση της διατροφής για όλο τον πληθυσμό, άμεσα παροχή κουπονιών, ώστε να μπορούν να καλυφθούν οι ανάγκες των γευμάτων, ειδικά για τα παιδιά των βρεφονηπιακών σταθμών και των σχολείων καθώς και των ηλικιωμένων όπου κι αν κατοικούν. δ) Απεγκλωβισμός των προσφύγων και μεταναστών από τα στρατόπεδα και εξασφάλισή, χωρίς προϋποθέσεις, περίθαλψης, στέγης, τροφής. ε) Οικονομική ανακούφιση με απαλλαγή από δημοτικά τέλη, τροφεία και όλων των ειδών τα χαράτσια, με άμεσα μέτρα την απαλλαγή από τα τέλη ανέργων, φτωχών και αυτοαπασχολούμενων που έχουν με διάφορους τρόπους πληγεί. Όσο εισχωρούμε πιο βαθιά στην υγειονομική κρίση και κυρίως μετά από αυτή, η ακραία φτώχεια διευρύνεται εκθετικά και η ανάγκη κάλυψης των πρωτογενών αναγκών επιβίωσης γίνεται επιτακτική. Σε αυτές τις συνθήκες, το συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης και τα άμεσα μέτρα ανακούφισης αναδεικνύονται ως ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος για τη σωτηρία του λαού, για να μη ζήσουμε σύγχρονες γενοκτονίες εκατομμυρίων φτωχών στον κόσμο και στον τόπο μας. Η μαζική εργατική διεκδίκηση του τώρα και όχι μετά, αποτελεί όρο επιβίωσης του λαού.