Με πόζες από τον κινηματογραφικό Τσόρτσιλ στο Η πιο σκοτεινή ώρα, με αναφορές σε πρώτο πρόσωπο και στον «πόλεμο με τον αόρατο εχθρό», με μια εικόνα έγνοιας για την υγεία των πολιτών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παίζει τα ρέστα του, δοκιμάζοντας έννα ρόλο πατερναλιστικό, «πολέμαρχου» και «εθνικού ηγέτη». Συνεπικουρούμενος από τη δραματική απουσία αστικής κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης και τη σχεδόν μονοφωνική υποστήριξη των κυρίαρχων ΜΜΕ, επιχειρεί να κυριαρχήσει μακροπρόθεσμα στο πολιτικό σκηνικό, ειδικά στον βαθμό που οι συνέπειες της πανδημίας στην Ελλάδα παραμείνουν πολιτικά «διαχειρίσιμες».
Την ίδια ώρα, εντυπωσιακή είναι η συναίνεση που παρέχει στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν είναι αρχηγός της αντιπολίτευσης, αλλά προβάρει ρόλο αναπληρωτή πρωθυπουργού. Η «αντιπολίτευση» του ΣΥΡΙΖΑ ξέμεινε στο σπίτι, δεν εκφράζεται σχεδόν πουθενά, πέρα από κάποιες επικριτικές δηλώσεις για τα εργασιακά. Δεν είναι τυχαίο πως κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να αντισταθεί στην κυβερνητική πολιτική, αναφέρεται σε πρωτοβουλίες δυνάμεων και αγωνιστών από το ταξικό εργατικό κίνημα και την αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική Αριστερά — από τον χώρο των υγειονομικών μέχρι τις γειτονιές. Το κόμμα του 31% είναι άφαντο, όταν δεν βάζει πλάτη στην κυρίαρχη πολιτική, όπως στην περίπτωση του σφραγίσματος των συνόρων κατά προσφύγων/μεταναστών και στην αντιπαράθεση με την Τουρκία. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ράβονται και τα κουστούμια αυριανών ή μεθαυριανών συναινετικών λύσεων και στο ανώτερο επίπεδο.
