Αν ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, η πολεμική καραντίνα είναι η συνέχιση της ζωής με άλλα μέσα. Σαν να μην έφτανε η υπάρχουσα ανησυχία για την πρωτοφανή απειλή, η κυβερνητική και μιντιακή διαχείριση της πανδημίας δρα αποκαρδιωτικά στο ήδη καταρρακωμένο ηθικό των πολιτών, προετοιμάζοντας και την καθολική απαγόρευση της κυκλοφορίας.
Την Παρασκευή τα κανάλια μας «βομβάρδιζαν» συνεχώς με σκηνές από τον εφιάλτη στις μονάδες εντατικής θεραπείας της Ιταλίας και στη συνέχεια με εικόνες εγκατάλειψης της πρωτεύουσας με παραπλανητικούς τίτλους ότι οι Αθηναίοι «σπάνε μαζικά την καραντίνα», μπας και σωθούν από τον κορονοϊό. Χθες βγήκαν τα επίσημα στοιχεία που, αντίθετα με τα ρεπορτάζ, δείχνουν μείωση κατά 27% της διέλευσης οχημάτων από τα διόδια σε σχέση με την περασμένη Παρασκευή.
Η κυβερνητική κατεύθυνση, που σε μεγάλο βαθμό περνά στα ΜΜΕ, είναι «τρομάξτε τον κόσμο μήπως και αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης και μείνει στο σπίτι του». Η συγκυρία ευνοεί την επιβολή μιας νοοτροπίας τυφλής συμμόρφωσης και υποταγής στις κυβερνητικές εντολές, στην αντιδραστική βάση ότι σε καιρό πολέμου «η διαφωνία είναι προδοσία», κάτι που εφαρμόστηκε και στην περίπτωση της κρίσης στα σύνορα στον Έβρο. Πλευρές αυτού του νέου ολοκληρωτισμού και της δεισιδαιμονίας είδαμε στην Κατερίνη, όπου ο δήμαρχος Κώστας Κουκοδήμος αποφάσισε με το «έτσι θέλω» να ξηλώσει όλα τα παγκάκια, ώστε να μη βγαίνει ο κόσμος έξω.
Φάρμακο και φωτεινή ηλιαχτίδα απέναντι στην ψυχολογία ομαδικής κατάθλιψης αποτελούν οι νέες ελπιδοφόρες μορφές αλληλεγγύης, αντίστασης και συλλογικού αγώνα, που ξεπηδούν, σποραδικά ακόμα, μα τόσο ελπιδοφόρα.
