Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Η εφαρμογή του… μνημονίου και η έξοδος από αυτό καταγράφεται ως ένα από τα κεντρικά επιτεύγματα του ΣΥΡΙΖΑ, στο κείμενο του απολογισμού που αναμένεται να εγκρίνει σήμερα η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.Το κείμενο, ουσιαστικά, αποτελεί σε μεγάλο βαθμό συρραφή των πολιτικών διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε σταθμό των τελευταίων 4 χρόνων — από το 2015 που αναδείχθηκε στην κυβέρνηση έως και το καλοκαίρι του 2019 που έχασε τις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Παράλληλα αποτελεί απόπειρα συγκερασμού των επιδιώξεων των τάσεων που καταγράφονται στο εσωτερικό του, ενόψει του συνεδρίου που θα γίνει τον Μάιο.
Στον απολογισμό του ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί επιτυχία το ότι ψήφισε και εφάρμοσε το τρίτο μνημόνιο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, «η μεγάλη σημασία του εγχειρήματός μας είναι καταρχάς ότι εξήλθαμε από τα μνημόνια –κάτι το οποίο δεν είχε κατορθώσει καμιά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις– ε-
νώ αποφύγαμε ταυτόχρονα τέταρτο μνηνόνιο ή την υπαγωγή της χώρας σε πιστοληπτική γραμμή στήριξης. Με άλλα λόγια, επί της δικής μας κυβερνήσεως έλαβε τέλος ο φαύλος κύκλος των μνημονίων». Ιδιαίτερη ικανοποίηση φαίνεται να υπάρχει και από την εμπλοκή στο… μνημόνιο δεκαετιών που συνιστά η συμφωνία που έκλεισε για το δημόσιο χρέος. Χαρακτηριστικά σημειώνεται πως επί ΣΥΡΙΖΑ «επιτεύχθηκε ρύθμιση του χρέους, ρύθμιση η οποία προφανώς δεν βρίσκεται κοντά στη δική μας αντίληψη, αλλά παρέχει έναν διάδρομο δεκαετίας με σχετικά χαμηλές δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους και διασφαλισμένη τη βιωσιμότητά του».
Στο κείμενο απολογισμού του ΣΥΡΙΖΑ αποθεώνεται ο κυβερνητισμός, αφού όπως σημειώνεται «αν δεν μιλάγαμε για «κυβέρνηση της Αριστεράς», το 2012 δεν θα βρισκόμασταν σε αυτήν τη θέση. Αν δεν είχαμε εμπλακεί δυναμικά στην εκλογική μάχη, δεν θα μετατρεπόταν η κοινωνική δυναμική σε εκλογική νίκη τον Ιανουάριο του 2015». Επαναλαμβάνεται μάλιστα το γνωστό «μότο» που λέει πως «ενώ είχαμε την κυβέρνηση, δεν είχαμε την εξουσία». Επίσης, καταγράφεται ως μεγάλη επιτυχία πως «σπάσαμε το ταμπού ότι δήθεν η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει, ότι είναι αποκλειστικά δύναμη διαμαρτυρίας, ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί τα «σύνθετα» προβλήματα της διακυβέρνησης. Δείξαμε ότι η Αριστερά μπορεί, και μάλιστα υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, να διαχειρίζεται ικανοποιητικά, χωρίς, βέβαια, να αποφεύγει τα λάθη, τις υποθέσεις της χώρας. Δημιουργήσαμε, έτσι, ένα πολύτιμο απόθεμα εμπειριών και ένα σημαντικό εφόδιο για το μέλλον». Ούτε κριτική γίνεται για τη σύμπραξη με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τον Πάνο Καμμένο. Αναφέρεται, χαρακτηριστικά, πως «η επιλογή μας αυτή δικαιώθηκε».
Παράλληλα, για την πολιτική υποταγής στις πολιτικές των μνημονίων και της ΕΕ, επαναλαμβάνονται τα γνωστά επιχειρήματα του είδους «θέλαμε αλλά δεν μπορούσαμε». Για την διαπραγμάτευση του 2015, επισημαίνεται πως «γνωρίζαμε ότι το σχέδιό μας να τεθεί τέλος στη λιτότητα στη χώρα μας απαιτούσε αλλαγές σε ευρωπαϊκή κλίμακα και ότι δεν ήταν δυνατόν να αντιστραφεί η ευρωπαϊκή πολιτική της λιτότητας αποκλειστικά και μόνο προς χάριν της Ελλάδας». Σε άλλο σημείο του κειμένου, δηλώνεται πως «υπερτονίσαμε την επικοινωνία μας με εκπροσώπους των εργοδοτών, δεν επιδιώξαμε κάποιου είδους επικοινωνία με τη ΓΣΕΕ».
