Γιώργος Παυλόπουλος
Το μήνυμα που έστειλαν οι Αμερικανοί προς το Ιράν –και όχι μόνο– με τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, ενός στρατιωτικού που αποτελούσε σύμβολο για τη χώρα και τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή, είναι σαφές: Έχουμε τη δυνατότητα και θα χτυπάμε όπου, όποτε και όποιους θέλουμε, όσο ψηλά και αν βρίσκονται, όσο καλά κι αν φυλάγονται. Γι’ αυτό καλά θα κάνετε να συνταχθείτε μαζί μας και να υπογράψετε τις συμφωνίες που θέλουμε, διότι, σε διαφορετική περίπτωση, μπορεί και να έχετε την τύχη του επικεφαλής της επίλεκτης ομάδας αλ-Κουντς, ο οποίος φέρεται να συντόνιζε τις κινήσεις όλων των φιλοϊρανικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή και, κυρίως, στη Συρία, το Ιράκ και τον Λίβανο.
Η ενέργεια αυτή είναι απολύτως συνεπής με τις γενικότερες θέσεις του Τραμπ, ο οποίος έχει δηλώσει επανειλημμένως ότι μπορεί να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από την πρώτη γραμμή (αν και για την ώρα στέλνει και άλλα…), αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θα πραγματοποιεί κατά βούληση στοχευμένες επεμβάσεις και «χειρουργικά» πλήγματα. Ειδικά, όταν πρόκειται για την εξολόθρευση προσώπων ή οργανώσεων που έχουν χαρακτηριστεί τρομοκρατικές — όπως η αλ-Κουντς και ο Σουλεϊμανί από την περασμένη άνοιξη. Πρόκειται, άλλωστε, για δοκιμασμένη τακτική, ιδιαιτέρως προσφιλή σε όλα τα κράτη-τρομοκράτες, όπως είναι στη γειτονιά μας το Ισραήλ και η Τουρκία.
Το επιτελείο του Τραμπ ελπίζει έτσι να πετύχει με ένα σμπάρο δύο τριγόνια: Αφενός, να εξωθήσει την Τεχεράνη σε μια κίνηση, η οποία θα δώσει στις ΗΠΑ την αφορμή για να της καταφέρουν ένα ακόμη πιο ισχυρό πλήγμα — καθώς, εάν δεν απαντήσει και μάλιστα σχετικά σύντομα, θα φανεί αδύναμη και ευάλωτη, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών αναταράξεων, τόσο εντός του Ιράν όσο και σε χώρες όπου έχει επιρροή. Αφετέρου, να φανεί στην πορεία προς τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου ότι είναι ο πιο αποφασιστικός ηγέτης που θα μπορούσαν να έχουν οι ΗΠΑ, σε αντίθεση με τους «φλώρους» των Δημοκρατικών.
Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Ότι η πλάστιγγα έχει γείρει ακόμη περισσότερο προς την πλευρά του πολέμου και ο κίνδυνος μεγαλώνει για τους λαούς — ακόμη και γι’ αυτούς που νομίζουν ότι η υπόθεση δεν τους αφορά άμεσα.
