Τη στιγμή που τα βλέμματα των περισσότερων είναι στραμμένα προς τη Λατινική Αμερική, όπου είναι πιο καθαρά διακριτό το αριστερό στίγμα στις λαϊκές κινητοποιήσεις, στην απέναντι πλευρά του πλανήτη συμβαίνουν επίσης συγκλονιστικά γεγονότα – και μάλιστα, με ανάλογες αιτίες. Ιράκ και Λίβανος συγκλονίζονται εδώ και καιρό από εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά των κυβερνήσεων και του συνόλου της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, διεκδικώντας δουλειά και ψωμί, κυρίως για τη νεολαία, η οποία αποτελεί πλειοψηφία στις κοινωνίες αυτών των χωρών.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στον Λίβανο, η κυβέρνηση «εθνικής και θρησκευτικής ενότητας», την οποία στηρίζουν και η Γαλλία και η Σ. Αραβία και η Χεζμπολάχ, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και μόνο μετά από αυτή την εξέλιξη έγινε δυνατό να ξανανοίξουν οι τράπεζες, που παρέμεναν κλειστές επί δύο εβδομάδες. Η κατάσταση, ωστόσο, παραμένει τεταμένη και ανά πάσα στιγμή ο κόσμος μπορεί να κατέβει ξανά στους δρόμους και τις πλατείες – ειδικά εάν δεν υλοποιηθούν τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν για να εκτονωθεί η ένταση.
Στο Ιράκ, την ίδια στιγμή, η Παρασκευή σφραγίστηκε από τη μεγαλύτερη –σύμφωνα με αρκετά Μέσα– συγκέντρωση που έχει πραγματοποιηθεί από την εποχή της πτώσης του Σαντάμ Χουσεΐν. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αψηφώντας την καταστολή και τον φόβο που προκαλούν οι τουλάχιστον 250 νεκροί από την έναρξη του κύματος κοινωνικής διαμαρτυρίας, πλημμύρισαν τους δρόμους της Βαγδάτης, προβάλλοντας ανάλογα αιτήματα με εκείνα που κυριαρχούν στον Λίβανο. Πολιόρκησαν, μάλιστα, την περιβόητη «Πράσινη Ζώνη», ένα οχυρό που έχει κατασκευαστεί από τις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής, αλλά φιλοξενεί και την κυβέρνηση και την επιχειρηματική ελίτ της χώρας.
Προφανώς δε, απέναντι σε αυτή την εικόνα, απλοϊκές αναλύσεις του τύπου «φταίει το Ιράν» και «οι διαδηλωτές εξεγείρονται κατά των μουλάδων» είναι τουλάχιστον ανεπαρκείς.
