Έφη Καραχάλιου
Σε εκλεκτική συγγένεια με τους περσινούς Κλέφτες Καταστημάτων, η νέα ταινία του σκηνοθέτη Μπονγκ Τζουν-χο Παράσιτα σχολιάζει τις κοινωνικές αντιθέσεις μέσα από τον ιδιάζοντα ταξικό πόλεμο που αναπτύσσεται μεταξύ δυο οικογενειών κάτω από την ίδια στέγη. Η οικογένεια του Κι-Τάεκ αρχικά ζει σε ένα υπόγειο, διπλώνοντας χάρτινα κουτιά πίτσας για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Όταν δίνεται στον γιο του η δυνατότητα να εργαστεί ως καθηγητής για μία πλούσια οικογένεια, όλοι αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για μία άνευ προηγουμένου ευκαιρία, την οποία σπεύδουν να αρπάξουν. Έτσι, μπαίνουν από την πίσω πόρτα η αδερφή, ο πατέρας και η μητέρα ως μέλη του υπηρετικού προσωπικού, τα οποία απολύθηκαν κάτω από απροσδιόριστες συνθήκες. Από εκεί και έπειτα ξετυλίγεται ένα κουβάρι αντιθέσεων και ψυχολογικών εκβιασμών, προκειμένου οι «εισβολείς» να εδραιώσουν την «παρασιτική» τους σχέση με τους «ξενιστές».
To σενάριο αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα, στο εσωτερικό της έπαυλης και στο γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο, αν και η πλοκή εστιάζεται κυρίως στο σπίτι. Αρχικά, έχουμε τα μέλη των δύο οικογενειών που η αλληλεπίδραση μεταξύ τους ξεχειλίζει από υποκρισία, βεβιασμένη καλοσύνη κι ενδιαφέρον — συνήθως μόνο από την πλευρά των «εισβολέων». Τα περιστατικά της πρώτης γνωριμίας είναι αρχικά διασκεδαστικά αλλά, καθώς εξελίσσεται η πλοκή, η σχέση τους καταλήγει να είναι ψυχρή και άβολη, διαπερνόντας ακόμα και τον θεατή. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η σχέση τους καταλήγει να είναι ένα γενικότερο σχόλιο για τη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, που αναπτύσσει και εντείνει τις ταξικές αντιθέσεις και την μικροαστική –κανιβαλιστική πολλές φορές– τάση του ανθρώπου να ανέβει στην κοινωνική ιεραρχία με οποιοδήποτε τρόπο.
Στα Παράσιτα, το στοιχείο της μαύρης κωμωδίας εναλλάσει το ηχηρό γέλιο με την απόλυτη έκπληξη, την πίκρα, ακόμη και το σοκ και έτσι η κοινωνικά φορτισμένη πλευρά του σινεμά του έρχεται σε πρώτο πλάνο, μέσα από αυτή την ιστορία της οικογένειας μικροαπατεώνων που προσπαθούν να επιβιώσουν στην σκληρή πραγματικότητα και αναζητούν με κάθε τρόπο μια θέση στον ήλιο.
Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για ένα πολύ προσεγμένο έργο, καθώς κάθε καρέ εξυπηρετεί τον ρόλο του στην πλοκή και τη δραματική, τελικά, κορύφωση. Τα μέλη της φτωχής οικογένειας έχουν βιώσει στο πετσί τους την εξαθλίωση, καθηλωμένα σε ένα «ημι-υπόγειο» από το οποίο βλέπουν συνήθως μεθυσμένους να ουρούν έξω από το παράθυρό τους, ψάχνουν εναγωνίως ανοιχτά wi-fi και αναζητούν περιστασιακές δουλειές στο πλαίσιο της νέας «gig economy». Αντιμετωπίζουν τη δυσχερή κοινωνική πραγματικότητα με τεχνικές (ψυχολογικής ή μη) εξαπάτησης, νιώθουν παρίες μέσα στην γοργά αναπτυσσόμενη κοινωνία της Κορέας. Ο σκηνοθέτης δεν αποδίδει αυτή την πολιτική χροιά με τρόπο καταγγελτικό, όπως θα περιμέναμε, αλλά με υποδόριο τρόπο εισάγει τα όποια στοιχεία πολιτικής κριτικής.
Πανέτοιμα να προξενήσουν αίσθηση σε κοινό και κριτικούς και να κερδίσουν επάξια αρκετά ακόμη βραβεία πέρα από το φεστιβάλ των Καννών, τα Παράσιτα στέκουν περήφανα μέσα στο 2019 ως μια από τις καλύτερες ταινίες του. Φιλμ ειρωνικό και συμβολικό, υπηρετεί μια πολιτική θέση από τη σκοπιά της κοινωνικής χειραφέτησης και εντάσσεται στα αριστουργήματα του σύγχρονου κορεάτικου σινεμά.
