Μιχάλης Ρόθος
Ο Μορένο πρώτα ενέκρινε την έκδοση του Τζούλιαν Ασάνζ στις ΗΠΑ, στη συνέχεια, αν και εκλεγμένος
με την πλατφόρμα της Αριστεράς, έσπευσε να συνάψει συμφωνία με το ΔΝΤ — η οπία έγινε η σταγόνα που
ξεχείλισε το ποτήρι.
Μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές νίκες των τελευταίων ετών πανηγυρίζει ο λαός του Εκουαδόρ, ο οποίος εξεγέρθηκε για δώδεκα ημέρες ενάντια στην αντιλαϊκή συμφωνία της κυβέρνησης με το ΔΝΤ και κέρδισε, καθώς η συμφωνία αποσύρθηκε. Δώδεκα ημέρες στη διάρκεια των οποίων σε όλη τη χώρα διεξήχθη κυριολεκτικά πόλεμος μεταξύ των διαδηλωτών και της αστυνομίας, ανακοινώθηκε η κήρυξη στρατιωτικού νόμου, υπήρξαν 7 νεκροί και 1.340 τραυματίες. Τίποτα από αυτά, όμως, δεν ήταν αρκετό για να πτοήσουν τους μικροκαλλιεργητές, τους εργάτες και τους ιθαγενείς της χώρας, που έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα ανατροπής σε όλο τον πλανήτη.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Λένιν ( οι γονείς του τον βάφτισαν «εμπνευσμένοι» από τον ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης) Μορένο, συνήψε συμφωνία με το ΔΝΤ για δάνειο ύψους 4,2 δισ. δολαρίων. Όπως όμως συμβαίνει πάντα με τα πακέτα «στήριξης» του Ταμείου, το δάνειο απαιτούσε αιματηρές θυσίες από τον λαό του Ισημερινού. Συγκεκριμένα, τα νέα μέτρα ονομάστηκαν «διάταγμα 883» και μία από τις σημαντικότερες τομές τους ήταν να καταργηθούν οι επιδοτήσεις για τη βενζίνη και το πετρέλαιο. Με αυτόν τον τρόπο, οι τιμές του ντίζελ αυξήθηκαν από 1,03 δολάρια σε 2,30 δολάρια το γαλόνι, ενώ η βενζίνη από τα 1,85 δολάρια σε 2,39 δολάρια. Φυσικά, στα μέτρα περιλαμβανόταν και γενναίες φοροαπαλλαγές για τις μεγάλες επιχειρήσεις.
Αυτές οι πολιτικές δεν κατάφεραν να εξοργίσουν τον λαό του Ισημερινού, ο οποίος οργάνωσε δεκάδες διαδηλώσεις σε καθημερινή βάση, οι οποίες πολύ γρήγορα εξελίχθηκαν σε βίαιη σύγκρουση με την αστυνομία. Ήδη, από την πρώτη μέρα κινητοποιήσεων, συνελήφθησαν 275 άνθρωποι ενώ τελικά οι προσαγωγές και οι συλλήψεις ξεπέρασαν κατά πολύ τις 1.000, ενώ η κυβέρνηση Μορένο διέφυγε σε άλλη πόλη εκτός πρωτεύουσας, από όπου και προσπάθησε να καταστείλει την διαμαρτυρία.
Μάταια, όμως, μιας και οι διαδηλώσεις έπαιρναν όλο και πιο εξεγερσιακά χαρακτηριστικά. Οι αυτόχθονες φυλές του Ισημερινού τοποθέτησαν οδοφράγματα σε κεντρικές οδικές αρτηρίες και κατέλαβαν τις περισσότερες εγκαταστάσεις εξόρυξης και επεξεργασίας πετρελαίου, κάτι που ανάγκασε την κυβέρνηση να παγώσει σχεδόν το 70% της παραγωγής. Για την καταστολή των διαδηλωτών στους δρόμους κατέβηκε και ο στρατός, στον οποίο, ωστόσο, εμφανίστηκαν ρωγμές καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις προστάτεψε τον λαό από την επίθεση της αστυνομίας. Τέλος, «κλειδί» αποτέλεσε και η κατάληψη του υπουργείου Οικονομικών από τους διαδηλωτές. Συνεπώς, ο πρόεδρος Μορένο δεν είχε περιθώρια από το να συναντηθεί με το κίνημα των διαδηλωτών και συγκεκριμένα με την Συνομοσπονδία Αυτοχθόνων Εθνών του Ισημερινού (CONAIE), της οποίας ηγείται ο Χάιμε Βάργκας.
Η συνάντηση αυτή έφερε τους καταπιεσμένους στην πλευρά των νικητών. Το διάταγμα 883 αποσύρθηκε πλήρως και συμφωνήθηκε να αντικατασταθεί με άλλα μέτρα, σύμφωνα με τα αιτήματα των διαδηλωτών, τα οποία, κατά κύριο λόγο, έχουν να κάνουν με τη φορολόγηση των πλουσίων. Ακόμη, συγκροτήθηκε επιτροπή αποτελούμενη από το κίνημα των αυτοχθόνων και την μεσολάβηση του ΟΗΕ. Φυσικά, ο Μορένο δεν ανέλαβε την ευθύνη των πράξεων του αλλά έριξε το βάρος για την οικονομική κατάσταση της χώρας στον πρώην πρόεδρο, Ραφαέλ Κορέα, παρότι και ο ίδιος εξελέγη με τον ίδιο αριστερό συνδυασμό. Επίσης, υπεύθυνοι για τον Μορένο ήταν και ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο και οι αντάρτες FARC της Κολομβίας.
Αδιαμφισβήτητα, όμως, παρά τους ισχυρισμούς του, η εξέγερση του λαού του Ισημερινού αποτέλεσε μήνυμα αντίστασης και ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης για όλους τους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου, ενάντια σε κυβερνήσεις, θεσμούς, και κεφάλαιο. Το ΝΑΡ και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση έστειλαν μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης στον λαό του Ισημερινού, δηλώνοντας πως «κάθε νίκη φυσικά είναι μετέωρη και μερική, ωστόσο η ανατροπή πολιτικών του ΔΝΤ μπορεί να γίνει το έναυσμα για μια νέα εποχή εξεγέρσεων, ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής εργατικής πάλης και κομμουνιστικής οργάνωσης και προγραμματικής συγκρότησης». Οι λαοί μπορούν να νικήσουν!
