Eξωτερική πολιτική
Μόνο που δεν… έκλαψαν από εθνική συγκίνηση οι πρώην συμφοιτητές και πάλαι ποτέ πολιτικοί αντίπαλοι Κατρούγκαλος και Δένδιας, ενώ σχεδόν έπεσαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, κατά την τελετή παράδοσης και παραλαβής στο υπουργείο Εξωτερικών. Μόνο καλά λόγια είχαν να πουν ο ένας για τον άλλο, δίνοντας παράλληλα τη διαβεβαίωση πως «η εξωτερική πολιτική δεν προσφέρεται για μικροκομματικές αντιπαραθέσεις». Όσο για τις κατηγορίες περί εθνικής προδοσίας και μειοδοτών, που κυριαρχούσαν μέχρι πριν λίγους μήνες και (λιγότερο) προεκλογικά με αφορμή την περιβόητη Συμφωνία των Πρεσπών και το Μακεδονικό, έμοιαζαν πια πολύ μακρινές, σαν να ανήκαν σε μιαν άλλη εποχή.
Προτού αλέκτωρ λαλήσαι τρις, ο Δένδιας εξέδωσε μια σκληρή ανακοίνωση για τις «προκλήσεις» της Τουρκίας στο Αιγαίο, την οποία θα μπορούσε άνετα να έχει υπογράψει ο προκάτοχός του, ενώ ανακοίνωσε ότι το πρώτο του ταξίδι θα είναι στην Ουάσινγκτον. Ο δε Μητσοτάκης, αφού όρισε ως πρώτους του σταθμούς στο εξωτερικό τη Λευκωσία (όπως είχε κάνει και ο Τσίπρας το 2015, αλλά και όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί), επικοινώνησε και με τον Τραμπ και με τον αντιπρόεδρο Πενς, τους οποίους διαβεβαίωσε πως η Ελλάδα ανήκει στην Δύση και η συμμαχία με τις ΗΠΑ είναι στρατηγική. Για να δείξει, μάλιστα, τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και τις Βρυξέλλες ότι μπορεί να είναι ακόμη καλύτερο παιδί από τον προκάτοχό του, έσπευσε να αναγνωρίσει το «παιδί της CIA», Χουάν Γκουαϊδό, ως νόμιμο πρόεδρο της Βενεζουέλας.
Έστω και με μικροδιαφορές, τα δύο κόμματα του νέου αστικού διπόλου εξουσίας ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό στις θέσεις τους στα λεγόμενα «εθνικά», έχοντας ως οδηγό τη φιλοδοξία της αστικής τάξης και του κεφαλαίου να αναβαθμίσουν τη θέση τους και να κερδίσουν το χαμένο έδαφος.
