Μιχάλης Ρόθος
Ο εμφύλιος πόλεμος στη Λιβύη απασχολεί συνήθως την «πολιτισμένη» Ευρώπη λόγω των τεράστιων προσφυγικών κυμάτων που φέρνει προς αυτήν. Το πρόσφατο ναυάγιο της Πέμπτης με πάνω από 100 αγνοούμενους συγκλόνισε ακόμη μια φορά — αλλά μόνο προσωρινά. Κι αυτό διότι αφενός ορισμένοι θεωρούν πως αυτός είναι ο τρόπος για να σταματήσουν κάποιοι να προσπαθούν να περάσουν τη Μεσόγειο και, αφετέρου, επειδή πίσω από τον πόλεμο στη Λιβύη κρύβονται μεγάλα συμφέροντα και πολλοί ισχυροί παίκτες.
Πρωταγωνιστές του εμφυλίου είναι η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» με έδρα την Τρίπολη και η έτερη κυβέρνηση του Λιβανέζικου Εθνικού Στρατού (LNA), με έδρα την Βεγγάζη στην ανατολική Λιβύη. Εδώ και τέσσερις μήνες, ο LNA έχει εξαπολύσει επίθεση στην αντίπαλη κυβέρνηση και πολιορκεί την έδρα της, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περίπου 1.000 άνθρωποι να έχουν χάσει τη ζωή τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ανάμεσα στους βασικούς υποστηρικτές της κυβέρνησης της Τρίπολης είναι η Τουρκία, με τον Ερντογάν να στέλνει όπλα και να εξαπολύει μύδρους κατά του ηγέτη του LNA, Χαλίφα Χαφτάρ. Γιατί, όμως, η Τουρκία έχει όφελος να αναμειχθεί σε αυτόν τον πόλεμο; Οι αιτίες φαίνεται πως είναι δύο: Από τη μία, τα συμβόλαια πολλών δεκάδων εκατομμυρίων που έχουν υπογράψει εταιρίες της με την Τρίπολη και κινδυνεύουν να χαθούν εάν επικρατήσει ο Χαφτάρ. Από την άλλη, καθώς έχουν αποτύχει όλες οι προσπάθειες της να συνάψει συμφωνία για τις ΑΟΖ με Αίγυπτο, Ισραήλ και Κύπρο, η Λιβύη είναι η μόνη εν δυνάμει σύμμαχος με «εμπράγματα» συμφέροντα στην ΝΑ Μεσόγειο. Ουσιαστικά, λοιπόν, η Άγκυρα διεκδικεί ένα μερίδιο από την γενικότερη «πίτα», κάτι που περνά μέσα και από τη διασφάλιση του ηγεμονικού της ρόλου στη Λιβύη.
