Με αφορμή την εισήγηση του Π. Λαφαζάνη
«Η Αριστερά ή θα καταξιωθεί εκ νέου ως η κατ΄ εξοχήν βαθιά πατριωτική δύναμη της εθνικής μας ζωής ή θα πνιγεί βαλτωμένη στην αναξιοπιστία και σε μύριες ανεπίλυτες αντιφάσεις». Τάδε έφη Παναγιώτης Λαφαζάνης, στην εισήγησή του στην ΚΕ του Αριστερού Ρεύματος την 1/6. Ο Π. Λαφαζάνης, απεναντίας, δεν είπε ούτε μια λέξη για τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα και την ανάγκη η Αριστερά να επανενωθεί με τη σύγχρονη εργατική τάξη, αποκαλύπτοντας πόσο μακριά βρίσκεται ο προβληματισμός του από το εκρηκτικό κοινωνικό ζήτημα.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός πως ο Π. Λαφαζάνης θεωρεί αιτία της εκλογικής αποτυχίας της ΛΑΕ το ότι δεν σήκωσε ψηλά τον πατριωτισμό, ενώ συνέβη ακριβώς το ανάποδο. Ζητά να ξαναπιάσει η ΛΑΕ και η Αριστερά «το νήμα του δημοκρατικού προοδευτικού πατριωτισμού», για μια «κυρίαρχη, ασφαλή, ακέραια και ανεξάρτητη Ελλάδα, χωρίς ευρωατλαντικά δεσμά», με αναφορές στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και την πύλη του Πολυτεχνείου με τις ελληνικές σημαίες.
Βεβαίως είναι τελείως διαφορετικά όλα αυτά από το φλερτάρισμα με τα εθνικιστικά συλλαλητήρια των μακεδονομάχων και των τουρκοφάγων, όπου η ελληνική σημαία δεν σηκώνεται για την απελευθέρωση από τη φασιστική κατοχή ή τη χούντα, αλλά για την επιθετική και ρατσιστική επιβολή στους γειτονικούς λαούς.
Ο Π. Λαφαζάνης ιεραρχεί ψηλά το «εθνικό», αλλά με ξεπερασμένο τρόπο, απογυμνώνοντάς το από τη σύγχρονη ουσία του, δηλαδή την επιβολή της συμμαχίας πολυεθνικού και ντόπιου κεφαλαίου πάνω στα δικαιώματα και τη λαϊκή κυριαρχία του «έθνους των εργαζομένων». Γι’ αυτό χρειάζεται ταξική αντικαπιταλιστική αντιΕΕ απάντηση με διεθνιστικό προσανατολισμό.
Γιάννης Ελαφρός
