Η Φλάβια Οσμάνι και η Αριέλα Ζενέλι συμμετείχαν στην επιτυχημένη εκδήλωση των Αναιρέσεων για «Τα Βαλκάνιά μας», εκ μέρους της συλλογικότητας “Πολιτική Οργάνωση” και μίλησαν στο ΠΡΙΝ για τις εμπειρίες, τις θέσεις και τις επιδιώξεις τους
Λίγοι μήνες έχουν περάσει από τον Δεκέμβρη του 2018, όταν χιλιάδες φοιτητές κατέκλυζαν τους δρόμους των Τιράνων και άλλων μεγάλων πόλεων της Αλβανίας, σε ένα μπαράζ κινητοποιήσεων που έμοιαζε «κεραυνός εν αιθρία». Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι πολύ διαφορετική: Πίσω από το δυναμικό κίνημα κρυβόταν η μεθοδική δουλειά χρόνων της Πολιτικής Οργάνωσης, της μόνης (σύμφωνα με τα μέλη της) αριστερής στην Αλβανία.
Την Παρασκευή 7 Ιουνίου, στο πάνελ της εκδήλωσης «Τα Βαλκάνιά μας», στο πλαίσιο του φεστιβάλ των Αναιρέσεων στην Αθήνα, εκ μέρους της Πολιτικής Οργάνωσης συμμετείχαν η Φλάβια Οσμάνι και η Αριέλα Ζενέλι. Οι δύο αγωνίστριες αναφέρθηκαν στην κατάσταση που επικρατεί στην χώρα τους, με τον εμπεδωμένο εργασιακό μεσαίωνα και τις εκτεταμένες αυταπάτες για ΗΠΑ και ΕΕ. Εξήγησαν πώς οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Ράμα μετατρέπουν το πανεπιστήμιο σε επιχείρηση, με την Παιδεία συνολικά και την Υγεία να βρίσκονται στο επίκεντρο της νεοφιλελεύθερης επίθεσης.
Σε μια χώρα με πικρές, πολλές φορές, αναμνήσεις από το «σοσιαλιστικό» παρελθόν, από την κατάρρευση του οποίου και μετά όμως ξεκίνησε μια βάρβαρη νεοφιλελεύθερη επέλαση, η Πολιτική Οργάνωση τολμά να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων, να στρέφεται ενάντια σε ΗΠΑ και ΕΕ και να κάνει τα πρώτα βήματα οργάνωσης σωματείων, κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Η Φλάβια και η Αριέλα (Πολιτική Οργάνωση) παραχώρησαν στο ΠΡΙΝ και στον Γιώργο Μουρμούρη την παρακάτω συνέντευξη:
Πείτε μας λίγα πράγματα για την οργάνωσή σας. Πότε δημιουργήθηκε και ποιες είναι οι βασικές πολιτικές σας αναφορές και στόχοι;
Φλάβια: Η κίνηση “Πολιτική Οργάνωση” δημιουργήθηκε μετά τα γεγονότα της 21ης Ιανουαρίου 2011, από καθηγητές πανεπιστημίου και ανθρώπους που ήταν ενεργοί πολιτικά, αλλά όχι στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Κατά τη διάρκεια των τότε διαδηλώσεων, τέσσερα άτομα είχαν δολοφονηθεί από την αστυνομία, ενώ η κυβέρνηση είχε μεταχειριστεί τους διαδηλωτές σαν αποβράσματα. Αυτό μας ανάγκασε να αντιδράσουμε άμεσα, οπότε αποφασίσαμε να συστήσουμε αυτή την οργάνωση. Στο ξεκίνημά της ήταν αρκετά μικρή αλλά σταδιακά μεγάλωσε. Καθώς έχουμε δύο επίπεδα στράτευσης, σήμερα υπάρχουν περίπου 60 ακτιβιστές και γύρω στα 100 μέλη. Ως προς τους βασικούς μας στόχους, ύψιστη προτεραιότητά μας είναι η εργατική τάξη και τα δικαιώματά της. Επίσης, το φοιτητικό κίνημα, του οποίου αποτελούμε τη μοναδική έκφραση στην Αλβανία. Ασχολούμαστε ακόμη με το γυναικείο κίνημα, τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙΑ ατόμων καθώς και το κίνημα για την προστασία του περιβάλλοντος.
Η ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ περιγράφεται ως η μόνη ρεαλιστική προοπτική για την Αλβανία. Ποια είναι η δική σας θέση και τι πιστεύουν οι περισσότεροι συμπατριώτες σας;
Αριέλα: Πράγματι, οι Αλβανοί πιστεύουν ότι πρόκειται για τη μόνη λύση στα προβλήματά μας. Αυτό οφείλεται εν μέρει και στο παρελθόν μας, όταν ήμασταν μια κλειστή, απομονωμένη χώρα. Τώρα πολλοί θεωρούν ότι πρέπει να αλληλεπιδρούν με την ΕΕ. Είναι ένα όνειρο, θα μπορούσε να πει κανείς. Εμείς προσπαθούμε να πείσουμε τους Αλβανούς ότι αυτό δεν είναι λύση.
Φλάβια: Στα ΜΜΕ, η ΕΕ προβάλλεται ως γη της ευημερίας, της εργασίας, της προοπτικής. Εμείς δεν έχουμε επίσημη θέση προς την ΕΕ, ωστόσο ως αριστερή οργάνωση πιστεύουμε ότι τα προβλήματά μας, είτε πρόκειται για την ανεργία είτε για τα πανεπιστήμια, ακόμα και τα ζητήματα με την πατριαρχία, μπορούν να λυθούν μόνο από τους ίδιους του Αλβανούς. Αυτή η τυφλή αγάπη για τις ΗΠΑ και την ΕΕ είναι εντελώς παράλογη. Εξάλλου βλέπουμε τι συμβαίνει σε χώρες σαν την Ελλάδα και τι έφερε στη χώρα και στους πολίτες της η ΕΕ. Αλλά, μέχρι στιγμής, αυτά που μπορούμε να κάνουμε περιορίζονται σε επίπεδο καμπάνιας.
Προσπαθούμε να πείσουμε τους Αλβανούς ότι ΕΕ και ΝΑΤΟ δεν είναι η λύση
Πολλοί Αλβανοί έχουν ζήσει και εργαστεί στην Ελλάδα, συχνά υπό άθλιες συνθήκες. Λόγω της κρίσης, πολλοί πλέον έχουν επιστρέψει. Έχει μεταφερθεί η εικόνα ότι η ΕΕ δεν είναι παράδεισος ή ακόμα θεωρείται ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι καλύτερη;
Φλάβια: Η οικονομική κατάσταση στην Αλβανία εξακολουθεί να είναι δύσκολη. Έτσι, αντιμετωπίζουμε ακόμα την Ελλάδα ως μια πλούσια χώρα, πιο ευημερούσα από εμάς. Πολλοί μετανάστες που επέστρεψαν δεν θα έλεγα ότι είναι ακριβώς απογοητευμένοι, αλλά πλέον ξέρουν ότι δεν δουλεύει (το σύστημα) έτσι όπως περιγράφεται. Όμως, σπάνια μοιράζονται τις σκέψεις τους.
Έχετε εικόνα για τον ρατσισμό που αντιμετώπισαν οι Αλβανοί εργάτες στην Ελλάδα;
Φλάβια: Σε κάθε οικογένεια υπάρχει μια ιστορία για ανθρώπους να περνάνε από τα βουνά και να υφίστανται ξυλοδαρμούς και γενικά κακομεταχείριση από τον στρατό στα σύνορα. Κάποιοι ακόμα, καθώς δεν είχαν καν παπούτσια, χρειάστηκε να κλέψουν και στιγματίστηκαν. Οι Αλβανοί έγιναν αυτοί που θα δέχονταν να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά, μόνο για ένα κομμάτι ψωμί. Ωστόσο, εκτιμούμε την συνεισφορά της Ελλάδας, καθώς ένα μεγάλο κομμάτι των οικονομικών μας προερχόταν από τα εμβάσματα των μεταναστών στην Ελλάδα και την Ιταλία.
Ποια είναι η θέση σας για το «σοσιαλιστικό» παρελθόν της Αλβανίας;
Φλάβια: Το να είσαι αριστερός στην Αλβανία είναι δύσκολο, γιατί οι άνθρωποι έχουν κάποιες άσχημες αναμνήσεις από βασανιστήρια ή για φτώχεια και την απομόνωση. Έτσι προσπαθούμε να είμαστε κριτικοί αλλά και αντικειμενικοί, τονίζοντας ότι δεν υπήρχαν μόνο αρνητικά αλλά και πολλά θετικά.
Ποια είναι η κατάσταση με το γυναικείο και το ΛΟΑΤΚΙΑ κίνημα στην Αλβανία;
Αριέλα: Η Πολιτική Οργάνωση πάντα υποστηρίζει τις γυναίκες και τα δικαιώματά τους. Ωστόσο τονίζουμε ότι οι γυναίκες πρωτίστως είναι εργάτριες και ως εκ τούτου θέλουμε πρώτα να οργανωθούν, αλλάζοντας έτσι και την θέση τους στην κοινωνία. Η αλβανική κοινωνία είναι πολύ πατριαρχική, κάτι που αποτελεί μεγάλο πρόβλημα για τις γυναίκες γιατί ακόμα και αν δουλεύουν, δουλεύουν επειδή η οικογένεια χρειάζεται τα χρήματά τους, όχι για να είναι ανεξάρτητες. Όταν πηγαίνουμε όμως στα εργοστάσια, τονίζουμε ότι ο εχθρός των γυναικών δεν είναι απλώς ο σύζυγός τους που θέλει να τις κρατάει στο σπίτι, αλλά το αφεντικό τους.
Φλάβια: Δίνουμε μια διπλή μάχη: Ενάντια σε μια συντηρητική οικογένεια που αντιμετωπίζει τη γυναίκα ως αντικείμενο, αλλά και ενάντια στις επιχειρήσεις και το κράτος τους που μας αντικειμενοποιούν με έναν άλλον τρόπο: ως μέσο παραγωγής. Είμαστε αντίθετες, όμως, και σε κάποιες νεοφιλελεύθερες οπτικές του φεμινισμού. Δεν πρόκειται για μια μάχη των γυναικών εναντίον των αντρών. Προσπαθούμε λοιπόν να δείξουμε τη μεγάλη εικόνα.
Ποιος είναι ο βασικός στόχος της οργάνωσής σας για το επόμενο διάστημα;
Το μεγαλύτερο επίτευγμά μας τον τελευταίο καιρό η δημιουργία δύο σωματείων σε δύο πολύ βασικούς τομείς της αλβανικής οικονομίας: Στους ανθρακωρύχους και τα τηλεφωνικά κέντρα, όπου εργάζονται πολλοί νέοι, με ελαστικές συνθήκες. Στα ορυχεία, από την άλλη, έχουμε συνεχώς εργατικά ατυχήματα, ωστόσο κανείς δεν μιλά γι΄αυτά, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Έτσι, οι εργάτες και οι φοιτητές αποτελούν τη βασική μας στοχοθεσία για το επόμενο διάστημα. Προσπαθούμε να επεκταθούμε σε αυτούς τους τομείς και να διευρυνθούμε ως Πολιτική Οργάνωση.
