Διακαναλική ΛΑΕ
Για μια πορεία ανασυγκρότησης της χώρας με «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας» σε συνθήκες απειλών και «κινδύνου συμβιβασμού με την Τουρκία», που είναι πιθανό να επιβληθεί από την «αμερικανογερμανοκρατία», μίλησε στη διακαναλική συνέντευξη ο επικεφαλής της ΛΑΕ Παναγιώτης Λαφαζάνης.
Πολύ σοβαρά προβλήματα, όπως το δημόσιο χρέος ή και τα χρέη των λαϊκών νοικοκυριών, προσεγγίστηκαν περισσότερο ως αναγκαίες προϋποθέσεις για την «ανάταξη της οικονομίας της χώρας», παρά ως στόχοι σύγκρουσης με την πολιτική του κεφαλαίου, ελληνικού και ευρωπαϊκού. Γενικότερα, σε ότι αφορά την «εσωτερική» διάσταση η τοποθέτηση εξαντλήθηκε στην καταγγελία του «άθλιου πολιτικού συστήματος», της «κατάληψης του κράτους από τα κόμματα» και της «σκανδαλώδους διαπλοκής με επιχειρηματικά συμφέροντα». Στην πολιτική συλλογιστική της ΛΑΕ, η αναφορά στην αστική τάξη στην Ελλάδα και το κράτος της είναι υποβαθμισμένη ως ανύπαρκτη.
Κεντρικό ζήτημα στη συνέντευξη αποτέλεσε η πρόσκληση της ΛΑΕ για «μέτωπο αντιμνημονιακών δημοκρατικών δυνάμεων», με μια ρητορική υπέρ μιας ενότητας σε «λευκό χαρτί» όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά. Σε αυτό από κάτω θα υπογράφει ο Λαφαζάνης και από πάνω οι «άλλοι» θα βάζουν τους «όρους και τις προϋποθέσεις». Το σημείο αυτό, από ουσιαστική και συμβολική άποψη, είναι χαρακτηριστικό μάλλον της συνέχειας πάρα της τομής με τη λογική ΣΥΡΙΖΑ («ενότητα για την ενότητα» ή στην ελάχιστη κοινή βάση εντός του αστικού πλαισίου) την οποία ο επικεφαλής της ΛΑΕ επαναλαμβάνει σχεδόν ακέραιη, χωρίς κάποια αυτοκριτική και επίγνωση της κατάληξής της. Ηχεί μάλιστα κάπως παράξενα η δήλωση πως «δεν έχει σημασία ποιος θα ηγείται σε αυτό το μέτωπο» όταν ως αποτέλεσμα μιας αρχηγικού τύπου αντίληψης που εκπέμπει διαρκώς ο επικεφαλής της ΛΑΕ, από την ΛΑΕ του 2015 προέκυψαν άλλες δύο πολιτικές κινήσεις, επίσης με αρχηγικά, προσωποπαγή χαρακτηριστικά, που κατεβαίνουν χωριστά στις εκλογές (ΜέΡΑ25 με Γ. Βαρουφάκη και Πλεύση Ελευθερίας με Ζ. Κωνσταντοπούλου).
