Φοιτήτρια, εργαζόμενη στον επισιτισμό, υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα/Ανταρσία σε Κυβέρνηση-ΕΕ-Κεφάλαιο
Ποια είναι η κατάσταση που βιώνουν οι νέοι και νέες της εργασιακής επισφάλειας και ανεργίας στις γειτονιές της Αθήνας;
Στην Αθήνα, μια πόλη γεμάτη με φτωχογειτονιές αλλά ταυτόχρονα μια πόλη-τουριστικό τέρας, η εργαζόμενη νεολαία δοκιμάζεται ξανά και ξανά στις ολοένα και πιο εξοντωτικές συνθήκες εργασίας που προτείνονται και εδραιώνονται από τους εργοδότες, την κυβέρνηση και την Ευρωπαική Ένωση. Γινόμαστε το πειραματόζωο που εφαρμόζονται πάνω του όλες οι νέες ιδέες για το πώς το κεφάλαιο θα εκμεταλλεύεται ακόμα πιο αποτελεσματικά, ακόμα πιο εύκολα και πιο φθηνά τον άνθρωπο. Το πιο συνηθισμένο είναι να είσαι σερβιτόρος/α, ντελιβεράς, να μοιράζεις φυλλάδια, να κρατάς παιδάκια,να σηκώνεις τηλέφωνα. Ελαστικά ωράρια, μισοανεργία-μισοεργασία, εργασιακή περιπλάνηση, ατομικές συμβάσεις μεροκαμάτου, ανασφάλιστη εργασία, 3 και 3μιση ευρώ την ώρα, απλήρωτες υπερωρίες, εργατικά ατυχήματα, επιστροφή των δώρων, στείρα και μηχανική σκέψη, εκφοβισμός, σεξουαλικές παρενοχλήσεις και ανταγωνισμός είναι τα κύρια στοιχεία που συνθέτουν το ψηφιδωτό του εργασιακού περιβάλλοντος στο οποίο εξαναγκαζόμαστε να δουλέψουμε. Αυτός είναι ο σύγχρονος κανόνας: η ανασφάλεια.
Υπάρχει διέξοδος; Πώς μπορούν να παλέψουν για μια αξιοβίωτη ζωή στην πόλη;
Στο ερώτημα αν υπάρχει διέξοδος, κατα τη γνώμη μου, πρέπει πρώτα να ειπωθεί κάτι άλλο. Πολλοί θα πούνε ότι το να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα τα δικά σου και του διπλανού σου είναι ουτοπία. Είναι κάτι μακρυνό και σίγουρα ανέφικτο. Όμως, τελικά, η μόνη ουτοπία είναι να πιστεύει κανείς οτι με το να μην αγωνιστεί θα καταφέρει να ζήσει όπως θέλει. Οτι με το να κάτσει στον καναπέ του, θα αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό είναι η πραγματική ουτοπία. Το πραγματικά ανέφικτο είναι να αλλάξει η κατάσταση χωρίς αγώνα. Είναι να αλλάξει η κατάσταση απλά επειδή ψηφίζουμε κάθε 4 χρόνια. Το πραγματικά ανέφικτο είναι όλα αυτά που λένε ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ και οι άλλες καθεστωτικές δυνάμεις, ότι η κατάσταση θα είναι καλύτερα αν συνεχισουμε να είμαστε μέσα στην ΕΕ. Η μόνη λύση είναι η συλλογική πάλη. Η οργάνωση στο σωματείο, οι συνελεύσεις, η σύνδεση με τη γειτονιά, η διεκδίκηση και ο συντονισμένος από τα κάτω αγώνας. Και στην ίδια την Αθήνα τα παραδείγματα αγώνα και νίκης είναι πολλά. Σε τηλεφωνικά κέντρα και σε μαγαζιά επισιτισμού, η νεολαία έχει πολλές φορές κερδίσει.
Γιατί λοιπόν ένας νεολαίος να στηρίξει την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα, με την οποία είσαι υποψήφια;
Γιατί στήριξη στην Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα… Το ίδιο το ερώτημα έχει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της απάντησης, τη λέξη στήριξη. Και αυτό ακριβώς είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό που διαπερνά την αντίληψή μας για τις εκλογές. Δεν θέλουμε ανάθεση. Δε θέλουμε με την ψήφο του ο κόσμος να αναθέσει σε εμάς τη ζωή του. Γι’ αυτό ακριβώς λέμε στήριξη και συμμετοχή και όχι μόνο ψήφο. Είμαστε άνθρωποι που δε θεωρούμε την πολιτική επάγγελμα, ούτε ασχολία κάποιων ειδικών, αλλά υπόθεση και αναγκαιότητα όλων. Θεωρούμε ότι ο κόσμος την Κυριακή πρέπει να πάει να ψηφίσει και τη Δευτέρα να συνεχίσει ή να αρχίσει τον αγώνα του. Η νεολαία πρέπει να στηρίξει αυτή τη δημοτική κίνηση γιατί όλοι αυτοί οι αγώνες που έχουν ξεσπάσει από την κάθε γειτονιά μέχρι και τους χώρους εργασίας, πρέπει κάπως να βρουν φωνή και μέσα στο δημοτικό συμβούλιο.
