Κυριάκος Νασόπουλος
Μέχρι το τέλος της ερχόμενης εβδομάδας αναμένεται να έχει ψηφιστεί η συμφωνία των Πρεσπών, που κατατέθηκε στη Βουλή χθες Σάββατο. Με τα μέχρι τώρα δεδομένα, δεν υπάρχει καμία περίπτωση η συμφωνία να μην επικυρωθεί. Όπως χαρακτηριστικά σχολίαζαν κοινοβουλευτικοί συντάκτες, αν έλειπαν 1-2 ψήφοι, θα βρίσκονταν «εφεδρείες» ακόμα και μέσα από τη ΝΔ. H συμφωνία είναι, όπως λένε οι Αμερικανοί, πολύ μεγάλων διαστάσεων για να έχει περιθώρια αποτυχίας (too big to fail), ενώ η φαρσοκωμωδία που είδαμε τις τελευταίες μέρες στη Βουλή είναι απλά ένα διαφημιστικό τρέιλερ ενός μεγαλύτερου δράματος που παίζεται ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα. ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ διαμορφώνουν ένα τεχνητά πολωμένο δικομματικό σκηνικό το οποίο, βολικά και για τους δύο, είναι αποσυνδεμένο από το κοινωνικό ζήτημα. Επιτρέποντας από την μια στον ΣΥΡΙΖΑ να επιδεικνύει ανέξοδη και επίπλαστη προοδευτικότητα με τις πλάτες του Τραμπ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, και από την άλλη στη ΝΔ να επιδίδεται σε μια ασύστολη και υποκριτική πατριδοκαπηλία με άμεσο εκλογικό ορίζοντα. Αυτή η στρατηγική ευνοεί και τους δύο καθώς τα μικρότερα κόμματα συνθλίβονται στις Συμπληγάδες του νέου δικομματισμού. Η αποψίλωση των κοινοβουλευτικών ομάδων ΑΝΕΛ, Ποταμιού και Ένωσης Κεντρώων αποδεικνύει περίτρανα ότι όλες οι δήθεν «εναλλακτικές» συστημικές λύσεις που δοκιμάστηκαν τα προηγούμενα χρόνια, «υπεύθυνες» ή γελοίες, δεν ήταν παρά μορφώματα μιας χρήσης χωρίς ουσιαστική ιδεολογική συνοχή και πολιτική ουσία.
Το σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής και στην αρχή μια νέας απρόβλεπτης και ασταθούς πολιτικής περιόδου. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να εμφανίσει την απώλεια του κυβερνητικού του εταίρου ως ευκαιρία για αριστερή προοδευτική αναβάπτιση! Τα πρώτα δείγματα γραφής της εποχής μετά τον Καμμένο ωστόσο έρχονται να προσγειώσουν απότομα τους απολογητές του κυβερνητικού έργου. Στη θέση του «ακροδεξιού βαριδίου» (όπως τον χαρακτηρίζουν πλέον) στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας τοποθέτησε τον μέχρι χθες αρχηγό ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Ευάγγελο Αποστολάκη. Είναι η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που εν ενεργεία στρατιωτικός ορίζεται επικεφαλής του ΥΠΕΘΑ, σε έναν επικίνδυνο συμβολισμό τον οποίο δεν τόλμησαν ούτε οι κυβερνήσεις της Δεξιάς. Ο νέος υπουργός Εθνικής Άμυνας εκφράζει, εκτός άλλων, και την άμεση σύνδεση της συμφωνίας με την ένταξη της «Βόρειας Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ και τους συνολικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στα Βαλκάνια.
Εμπόριο επίπλαστης «προοδευτικότητας» και κάλπικου «πατριωτισμού» από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ αντίστοιχα, σε ένα τεχνητά πολωμένο δικομματικό σκηνικό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως άμεσα κερδισμένος από τις ανακατατάξεις. Η σύνδεση της κυβερνητικής του θητείας με τη συμφωνία των Πρεσπών λειτούργησε ως «μαξιλάρι» ή ασπίδα που του επέτρεψε να κερδίσει πολιτικό χρόνο. Κυρίως του έδωσε τον απαραίτητο χώρο ώστε να εμφανιστεί ως ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Κεντροαριστεράς, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η Φώφη Γεννηματά αποδείχτηκε θλιβερός κομπάρσος και απρόθυμη ουρά της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Γιώργος Παπανδρέου βγήκε χθες με συνέντευξη στην ΕφΣυν ανοιχτά υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών κάτω από την πίεση του αμερικανικού παράγοντα, την ώρα που η Φώφη συνέχιζε μια επαμφοτερίζουσα στάση «δεν θέτω θέμα κομματικής πειθαρχίας, αλλά θα υπάρχουν κυρώσεις για όσους ψηφίσουν υπέρ».
Στην πραγματικότητα όμως οι μέρες της πολιτικής κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι μετρημένες. Στηρίζει την κυβερνητική του επιβίωση σε μια ανεμόσκαλα από ρετάλια του συστήματος, χωρίς καμία ιδεολογική συνοχή και αριστερό πρόσημο. Το ίδιο όμως κουρελιασμένες, σκουριασμένες και βαθιά αντιλαϊκές είναι οι θέσεις που εκφράζει αυτή η νέα οριακή και εύθραυστη ισορροπία. Από τη στιγμή που ψηφιστεί η «συμφωνία των Πρεσπών» και χάσει το μαξιλαράκι της η κυβέρνηση, ουσιαστικά θα κρέμεται από μια κλωστή.
Επικίνδυνοι είναι και οι ακροβατισμοί του Κυριάκου Μητσοτάκη που εκλέχτηκε στην ηγεσία της ΝΔ ως εκφραστής ενός νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονιστικού μοντέλου μετά την ακροδεξιά στροφή της μνημονιακής, σαμαρικής περιόδου και βρίσκεται σήμερα να προσπαθεί να μιμηθεί τον Σαλβίνι και τον Όρμπαν. Η ακροδεξιά πλειοδοσία του Κυριάκου με τη Χρυσή Αυγή και τους Ανεξάρτητους Έλληνες αποτελεί ένα πολύ επικίνδυνο στοίχημα, που σπρώχνει ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό προς τα δεξιά, με ορατή την προοπτική μεσοπρόθεσμα ο ίδιος να υπερφαλαγγιστεί από δυνάμεις πιο αυθεντικές είτε μέσα είτε έξω από το κόμμα του.
Το περίσσευμα υποκρισίας ωστόσο δεν περιορίζεται στο μεγάλο παζάρι συναλλαγών κάτω από το τραπέζι. Ο Αλέξης Τσίπρας συνέδεσε την ολοκλήρωση της αμερικανονατοϊκής συμφωνίας με την έναρξη μιας νέας περιόδου «ανάπτυξης» για τη χώρα. Εντούτοις συνεχίζει να προβάλλει μια παραμορφωμένη εικόνα της πραγματικότητας εμφανίζοντας την έκρηξη της μερικής απασχόλησης σαν νίκη κατά της ανεργίας, την παροχή εποχικών επιδομάτων σαν μόνιμες αυξήσεις και κρύβοντας τους αληθινούς δείκτες της φτώχειας κάτω από το χαλί.
Την ίδια ώρα που η επικαιρότητα θα κινείται στους ρυθμούς των Πρεσπών «μακριά από το αγριεμένο πλήθος» και πίσω από κλειστές πόρτες θα προχωρήσει η συζήτηση για αυστηροποίηση του καθεστώτος κατασχέσεων για τα κόκκινα δάνεια και κατάργηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς. Σε αυτό το σκυφτό σκηνικό τη λύση δεν μπορεί να τη δώσει ένα κόμμα που ταυτίζεται με την πολιτική επέκτασης του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Οι μάχες της επόμενης μέρας πρέπει να δοθούν ενάντια στις ανιστόρητες εθνικιστικές ιαχές από τη σκοπιά της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, του σεβασμού του δικαιώματος των λαών στον αυτοπροσδιορισμό, χωρίς ΝΑΤΟϊκούς νονούς. Αυτή την προοπτική μπορεί να τη δώσει μόνο μια άλλη Αριστερά.
