Στις 3 Γενάρη 2019 έφυγε πρόωρα από τη ζωή στα 54 χρόνια της η Έλενα Ζώκου, αδελφή του συντρόφου Θοδωρή Βουρεκά, μετά από μακροχρόνια μάχη με τη σκληρή και βασανιστική ασθένεια, που την καταπονούσε, ιδιαίτερα τα τελευταία 5 χρόνια.
Ήταν σε όλη της τη ζωή ασυμβίβαστη με την κοινωνική αδικία, τις διακρίσεις, το ρατσισμό και την καταπίεση. Στάθηκε πάντοτε στη ζωή, αλλά και με την ποίησή της στο πλευρό των αδύναμων και των κατατρεγμένων αυτού του άκαρδου κόσμου.
Γνώριζε από κοντά, από μαθήτρια ακόμη στις γραμμές της ΚΝΕ, τον Γιάννη Ρίτσο. Επικοινωνούσαν συχνά και την παρότρυνε να γράφει ποίηση εκτιμώντας την πένα της.
Αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο είναι και ένα υπαινικτικά σπαρακτικό της ποίημα με τη δομή του σονέτου που έγραψε το 1982, 18 χρονών, μόλις έμαθε πως πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Μας το έστειλε ο αδελφός της αντί τελευταίου αποχαιρετισμού.
ΕΞΟΔΟΣ Η ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΗ ή ΑΛΛΟΚΟΤΟ ΣΟΝΕΤΤΟ
Περιστέρια με μάτια φιδιών στον αέναο χάνονται γαλαξία
κι εγώ το νόημα της ύπαρξης καπνίζω με μανία.
Εξαίσιο βράδυ-φρικτός διάκοσμος των σκέψεων οι εξισώσεις
πασκίζοντας να διώξω ανεπίτρεπτες φαντασιώσεις.
Κι ύστερα η ζωή μου νεκρή καρδερίνα
κρεμασμένη σε μια τόσο δα κλωστίτσα
μεσημέρι στην οδό Τοσίτσα
οι τροβαδούροι για το έαρ με στολίζουνε με κρίνα.
Ωραία, ωραία η πομπή μες το σκοτάδι
κανείς με ήλιο δε με κηλιδώνει
δε θέλω πια να μάθω την αλήθεια
πνίξανε τα κρίνα την πληγή στα στήθια
σωπάστε!ένα πέταλο σκοτώνει
…την αγάπη που με κλαίει κάθε βράδυ.
Στη μνήμη της ο σ. Θοδωρής Βουρεκάς κατέθεσε για την ενίσχυση του Πριν το ποσό των 100 ευρώ.
