Κώστας Τριχιάς
Μεγάλη η μαθητική διαδήλωση της Δευτέρας, αρκετές φοιτητικές συνελεύσεις, συμμετοχή νέων στην απεργία της 1ης Νοέμβρη
Τα διαφορετικά ρυάκια του κινήματος της νεολαίας μπορούν και πρέπει να ενοποιηθούν σε μια ανατρεπτική δυναμική
H νεολαία έχει την τιμητική της στα κυρίαρχα ΜΜΕ το τελευταίο διάστημα, με έναν μάλλον αρνητικό τρόπο. Βομβαρδισμός ειδήσεων σχετικά με το περιβόητο «άσυλο ανομίας», αγωνιστές μαθητές λοιδορούνται ως οι επόμενοι πρωθυπουργοί, ενώ σύμφωνα με τις περιγραφές δαιμόνιων ρεπόρτερ μάλλον το πιο επικίνδυνο μέρος στην Ανατολική Μεσόγειο είναι οι πανεπιστημιακοί χώροι…
Από μία άποψη καλά κάνουν από την πλευρά τους τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Τα προνοητικά αστικά επιτελεία συστηματικά διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα ακριβώς γιατί φοβούνται την εισβολή της νεολαίας στο προσκήνιο. Οι παλμογράφοι τους διαισθάνονται ότι η νεολαία ασφυκτιά στον στενό κορσέ που της ετοιμάζουν, τρέμουν ότι η ανυπότακτη νεολαία μπορεί να γίνει παράδειγμα αγώνα και διεκδίκησης για όλο τον λαό, που τον θέλουν καθηλωμένο σε χαμηλές πτήσεις.
Και η πραγματικότητα είναι όντως διαφορετική, η νεολαία έχει προβλήματα πολύ πιο σοβαρά από πέντε τετραγωνικά μέτρα ενός χώρου που είναι ήδη υπό κατάληψη στη Φιλοσοφική της Αθήνας. Ο στραγγαλισμός της παιδείας δια της υποχρηματοδότησης (και νέες περικοπές για την παιδεία προβλέπει ο νέος προϋπολογισμός) οι κακοπληρωμένες περιστασιακές δουλειές και η ανεργία που δεν μειώνεται ουσιαστικά παρά τις αλχημείες της κυβέρνησης, το μέλλον στα χακί που επιφυλάσσουν για τη νεολαία οι πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί της ελληνικής αστικής τάξης, είναι μερικά μόνο από τα σοβαρά ζητήματα που απασχολούν μια γενιά που βιώνει πιο έντονα από ποτέ την γιγαντιαία αναντιστοιχία μεταξύ των δυνατοτήτων της εποχής και της πραγματικότητας που ζει. Αυτή την αντίφαση δεν μπορεί να την εκφράσει πολιτικά ο ξαναζεσταμένος δικομματικός τσακωμός ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, καθώς η νεολαία ανακαλύπτει μέσα από την πείρα της πως το δίλημμα της εποχής μας δεν είναι να διαλέξουμε ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα μια ήδη προαποφασισμένη πολιτική, αλλά η αποδοχή ή η απόρριψή της.
Μεγάλη ελπίδα και παρακαταθήκη για τη συνέχεια είναι το γεγονός πως η συνειδητοποίηση των προβλημάτων συμβαδίζει με την αγωνιστική διεκδίκηση και όχι με την παθητική αναμονή. Η νεολαία ανακαλύπτει πως η πραγματική αντιπολίτευση γίνεται στους δρόμους και πως δεν έχει νόημα η προεκλογική αναμονή. Από την αρχή της χρονιάς το μαθητικό κίνημα έκανε δυναμική εμφάνιση με καταλήψεις και κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα. Η μαζική και μαχητική εισβολή της νεολαίας στο περίκλειστο υπουργείο Παιδείας στις 22 Οκτώβρη έδωσε την σκυτάλη σε χιλιάδες μαθητές που πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας την προηγούμενη Δευτέρα σε μια από τις μεγαλύτερες μαθητικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών. Αντίστοιχα και το φοιτητικό κίνημα δείχνει να ξαναβρίσκει τον αγωνιστικό του βηματισμό. Πλήθος συνελεύσεων σε σχολές πανελλαδικά παίρνουν αγωνιστικές αποφάσεις με ποιοτικό στοιχείο τις μαζικές συνελεύσεις σε μεγάλα ιδρύματα μετά από μεγάλο διάστημα (π.χ. Γεωπονική, Ιατρική, Φιλοσοφική, ΑΣΟΕΕ κ.α.) Από όλο το αγωνιστικό ψηφιδωτό δεν θα μπορούσε να λείπει η εργατική νεολαία, με βασικό κόμβο την επιτυχημένη απεργία από τα κάτω της 1ης Νοέμβρη, η οποία είχε έντονο άρωμα νεολαίας, καθώς η πλειοψηφία των κλάδων που απήργησαν είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις μαζικής συγκέντρωσης εργαζόμενων νέων (π.χ. επισιτισμός, φροντιστήρια, τηλεπικοινωνίες κ.α.) Αξιοσημείωτες είναι και νέες μορφές που αναδύθηκαν, όπως η ελπιδοφόρα συνέλευση εργαζομένων σε ένα από τα σύγχρονα μαζικά εργασιακά κάτεργα στα Public.
Κοινός παρονομαστής σε όλες αυτές τις μαχητικές εκδηλώσεις του κινήματος της νεολαίας είναι η εμφάνιση ενός φρέσκου ανένταχτου δυναμικού που τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα στον αγώνα, και ανακαλύπτει με τον δικό του τρόπο την πολιτική. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της μαθητικής πορείας στις 29 Οκτώβρη, όπου τον τόνο έδιναν πιο «χύμα» μαθητές, κατά βάση από τα ΕΠΑΛ που είναι και στο στόχαστρο της επίθεσης, χωρίς απαραίτητα να εντάσσονται σε κάποιο οργανωμένο μπλοκ.
Δεν κάνουμε λόγο φυσικά για κάποιο πρωτοφανές τσουνάμι οργής, αλλά για μια αργή πλην όμως σταθερή ανάκαμψη και επανεμφάνιση του νεολαιίστικου κινήματος, που δείχνει δυνατότητες για μια ποιοτική στροφή στο κίνημα και στην οργάνωση της νεολαίας. Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το αγωνιστικό σκίρτημα και επιδιώκουν την αγωνιστική κλιμάκωση, την ανώτερη πολιτικοποίηση των αγώνων και την από κοινού πάλη με το ανεξάρτητο εργατικό κίνημα. Ένα μαζικό, μαχητικό και ενωτικό νεολαιίστικο κίνημα εργατικής κατεύθυνσης και ανατροπής, συγκροτημένο γύρω από τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας μπορεί να επιδράσει πολλαπλασιαστικά στον γενικότερο συσχετισμό δύναμης. Τα διαφορετικά ρυάκια του κινήματος της νεολαίας μπορούν και πρέπει να ενοποιηθούν γύρω από την πάλη για το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή εργασιακή προοπτική, την ολόπλευρη μόρφωση, την ελεύθερη, δημοκρατική και ειρηνική συμβίωση με τους λαούς στην γειτονιά μας. Η νεολαία άλλωστε αποτελεί εκείνη την εύφλεκτη ύλη, που αντί να καταβαραθρώνεται μέσα στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και της κρίσης του, μπορεί μέσα από την κομμουνιστική οργάνωση και στράτευση να αποτελέσει την κινητήρια δύναμη για την κοινωνική και πολιτική αντεπίθεση συνολικά του στρατοπέδου «των από κάτω». Η αναγκαία αλλαγή σελίδας στο κίνημα της νεολαίας, θέτει νέα και αναβαθμισμένα καθήκοντα στη νΚΑ και συνολικά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ώστε 10 χρόνια μετά τον εξεγερσιακό Δεκέμβρη του 08 η νεολαία να ξαναγίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων!
