Εφη Καραχάλιου
O νέος ελληνικός κινηματογράφος δείχνει ότι μετά από χρόνια στασιμότητας διανύει μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο.
Σήμερα Κυριακή ολοκληρώνεται με επιτυχία το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πλήθος κόσμου συνέρρεε καθημερινά στις κατάμεστες ιστορικές αίθουσες του θεσμού, Ολύμπιον και Παύλος Ζάννας, στις αίθουσες του Λιμανιού (Φρίντα Λιάππα, Τώνια Μαρκετάκη, Τζον Κασσαβέτης, Σταύρος Τορνές), καθώς και στο Δημοτικό Θέατρο «Χρήστος Τσακίρης» στον Δήμο Παύλου Μελά και στο Κλειστό Δημοτικό Θέατρο Συκεών, σε συνεργασία με τον Δήμο Νεάπολης-Συκεών. Με όλους τους χώρους προσβάσιμους σε άτομα με αναπηρία, οι θεατές είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε 20 μεγάλου μήκους ελληνικές ταινίες, 10 μικρού μήκους, στο πλαίσιο αφιερώματος στον animator Ιορδάνη Ανανιάδη, 7 μικρού μήκους φιλμ νέων ελλήνων δημιουργών που επιμελήθηκε η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, καθώς και τις 17 βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες από το πρόσφατο 41ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Η αυλαία του 59ου ΦΚΘ άνοιξε την Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2018 με το συναρπαστικό φιλμ Κλέφτες καταστημάτων του Ιάπωνα Χιροκάζου Κόρε-Έντα και κλείνει την Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2018 με το καθηλωτικό Girl, του μόλις 27χρονου Βέλγου Λουκάς Ντοντ, μια ωδή στη διαφορετικότητα, που γκρεμίζει κάθε στερεότυπο για το κοινωνικό και βιολογικό φύλο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η κεντρική έκθεση του φεστιβάλ, Ρωμαϊκή Ευσπλαχνία/Caritas Romana, η οποία ανέθεσε σε 15 νέους έλληνες εικαστικούς να δουν ο καθένας από μια ταινία του Διαγωνιστικού Τμήματος και να φιλοτεχνήσουν ένα έργο εμπνευσμένο από αυτήν. Masterclass γνωστών καλλιτεχνών που μίλησαν για την τέχνη τους, διάφορα performances, ξεναγήσεις και πολλά πάρτι έντυσαν ευχάριστα το δεκαήμερο. Ο ελληνικός κινηματογράφος φαίνεται να διανύει την πιο δημιουργική του φάση, με μια σειρά νέων ταινιών να κερδίζουν κοινό και κριτικούς.
The Waiter
Το σχεδόν λανθιμικό έργο του Στιβ Κρικρή είναι μια ενδιάφερουσα σπουδή στην αλλοτρίωση. O Ρένος είναι ένας επαγγελματίας σερβιτόρος, «ξένος» προς τον εαυτό του και «ξένος» προς την κοινωνία στην οποία ζει. Η ρουτίνα της επανάληψης τον απελευθερώνει από την αγωνία της αναζήτησης. Το αναπάντεχο που έρχεται στη ζωή του επιφυλάσσει εκπλήξεις και έτσι η αναζήτηση ξεκινά ακόμα και πέρα από τα στενά τσιμεντένια όρια της μητρόπολης. Προσεγμένη αισθητική εκτέλεση και άριστη φωτογραφία δένουν με τις εξαιρετικές ερμηνείες των Γιάννη Στάνκογλου και Άρη Σερβετάλη, σε ένα γλυκόπικρο δράμα για όλες εκείνες τις μικρές καθημερινές λεπτομέρειες που ισοπεδώνονται μπροστά στη ρουτίνα και τον σύγχρονο νευρωτικό τρόπο ζωής.
Η Νύχτα τ’Άγι’Αντώνη [Μακρόνησος Β11]
Ο Θανάσης Σκρούμπελος επιχειρεί να ανασύρει μνήμες από το νησί της Μακρονήσου και να τις καταθέσει σε ένα φιλμ αναφορά στη συλλογική μνήμη του τόπου. Ένα βράδυ, ο Αντώνης, απόστρατος αξιωματικός, ξεμένει στη Μακρόνησο. Συναντά τον Περικλή και τη Σάρα και ο χορός του θανάτου αρχίζει. Η νύχτα θα αποκαλύψει τα κρυμμένα μυστικά που τους συνδέουν και θα λύσει τον γόρδιο δεσμό που τους κρατάει δεμένους από παλιά. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και μαρτυρίες κατατεθειμένες στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας(ΑΣΚΙ), αποκαλύπτει, μέσα από την αναπαράσταση δίκης, μια σειρά θηριωδιών των Αλφαμιτών ενάντια σε ανήλικα αγόρια. Ολόκληρη η ταινία είναι μια άρτε πόβερα κατασκευή και έγινε με τη συμβολή φίλων-χορηγών του Κολωνού και της Ακαδημίας Πλάτωνος.
Η Δουλειά της
Η νέα ταινία του Νίκου Λαμπό είναι μια θαυμάσια καταγραφή της σύγκρουσης των πολλαπλών ρόλων της γυναίκας στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Η Παναγιώτα πρέπει στα σαράντα της χρόνια να βγει στην αγορά εργασίας, προκειμένου να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά της. Έτσι, η μέχρι πρότινος συνεσταλμένη νοικοκυρά, που δέχεται παθητικά την κακομεταχείριση από τον άνεργο πια άντρα της, βγαίνει έξω από την κουζίνα που βρισκόταν καθηλωμένη τόσα χρόνια και αναζητά τη χαμένη της ελευθερία. Όντας αναλφάβητη και έχοντας ελάχιστα εφόδια θα προσληφθεί για λογαριασμό μιας ιδιωτικής εταιρείας καθαρισμού σ’ ένα νέο πολυκατάστημα. Εκεί, βιώνει τις συνθήκες εκμετάλλευσης και ελαστασφάλειας που χαρακτηρίζουν τον κλάδο αλλά αντιστέκεται συλλογικά απέναντι στις παράλογες απαιτήσεις του εργοδότη και αποκτά σταδιακά αυτοπεποίθηση. Μέσα από την ελάχιστη οικονομική ανεξαρτησία που της προσφέρει η δουλειά, σε συνδυασμό με την οικονομική εξάρτηση του συζύγου από την ίδια, η Παναγιώτα ξαναβρίσκει τον ρόλο της ως γυναίκα και παίρνει σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον της. Το αποτέλεσμα είναι ένα στυλιζαρισμένο και στρογγυλεμένο πολλές φορές οικογενειακό δράμα, που δεν παύει να καταδεικνύει τους κυρίαρχους φορείς καταπίεσης.
Συμπερασματικά, το φεστιβάλ κατάφερε και φέτος, παρά τις οικονομικές δυστοκίες, να προσφέρει κινηματογράφο υψηλού επιπέδου σε σχετικά χαμηλές τιμές και ανανεώνει το ραντεβού για τον επόμενο Νοέμβρη, με μια ενδιάμεση στάση στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, 1-10 Μαρτίου 2019.
