Γιάννης Ελαφρός
Θυμάμαι τον ενθουσιασμό του Τάσου μπροστά στο κατάμεστο Σπόρτινγκ, τον Γενάρη του 2009, στην πρώτη μαζική συγκέντρωση-συζήτηση για την μετωπική συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς. «Βλέπω ένα όνειρο ζωής να γίνεται πραγματικότητα» έλεγε. Ο Τάσος Κατιντσάρος υποστήριζε αποφασιστικά την ανάγκη συσπείρωσης και ενότητας της επαναστατικής Αριστεράς. Όχι γενικά της Αριστεράς, απεχθανόταν τις παναριστερές σούπες και είχε ψηλά το μέτωπο με τον ρεφορμισμό και την ενσωμάτωση, όπως και με την λογική του «μικρομάγαζου». Σεβόταν όμως όλους όσους αγωνίζονταν, ακόμα και με διαφορετικές απόψεις, όσους ήταν (όπως κι αυτός) σταθερά στους δρόμους του αγώνα. Γι’ αυτό ο Τάσος ήταν πολύ περήφανος για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είχε πάντοτε υψηλούς στόχους για το μέτωπο το οποίο υπηρέτησε χρόνια από την ΚΣΕ, και ήταν υπέρ της αναβάθμισή της, κόντρα σε λογικές μικροκομματικής περιχαράκωσης.
Ο Τάσος ήταν παιδί της «μικρής» Αριστεράς των μεγάλων αγώνων, των μεγάλων στόχων, των μεγάλων ελπίδων. «Οι καβαλάρηδες με την μεγάλη σκιά», που λέγαμε κάποτε. Μιας Αριστεράς που αν και μειοψηφική στην επιρροή δεν είναι περιθωριακή, ούτε ελιτίστικη, αλλά προσπαθεί διαρκώς να σκεφτεί λαϊκά, με όρους μαζικής εργατικής παρέμβασης, να «βγάλει γραμμή» για το μαζικό κίνημα.
Έτσι τον γνωρίσαμε στο ΝΑΡ, αυτό τον Μαχητή, που ξεκίνησε από την Κ.Ο. Μαχητής, από άλλη με τους περισσότερους ΝΑΡίτες αφετηρία, αλλά με την ίδια στόχευση, την επαναστατική ανατροπή με όπλο την αναγέννηση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.
Γιατί ο Τάσος έμεινε σταθερός στην επαναστατική και κομμουνιστική επιλογή ζωής. Κι όταν οι σειρήνες της ενσωμάτωσης αγκάλιασαν την Αριστερά της μεταπολίτευσης και έπνιξαν στο βάλτο του εφησυχασμού μεγάλο μέρος της (άλλοι σε υπουργεία ή σε γενικές γραμματείες, άλλοι στο ΠΑΣΟΚ, άλλοι στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, άλλοι στα ρεφορμιστικά επιτελεία κλπ.) ο Τάσος θα παραμείνει επίμονος αντάρτης, μαχητής ενός στρατού που δεν υπήρχε, αλλά είχε υποσχεθεί στην ιστορία να συμβάλλει στη δημιουργία του.
Στο ΝΑΡ αγωνίστηκε 27 ολόκληρα χρόνια, μια ζωή, προσφέροντας στο εγχείρημα την πλούσια πείρα του και την ξεχωριστή οπτική του. Αθεράπευτα αισιόδοξος, με μεγάλη εμπιστοσύνη στις κρυμμένες δυνατότητες του λαού μας, όπως όλοι όσοι έχουν δει μέσα στη μεγάλη νύχτα να «ξυπνάει ο γίγαντας λαός». Κι όταν ήρθε η ώρα να χωρίσουν οργανωτικά οι δρόμοι μας κινήθηκε με συντροφική ευγένεια, με την αίσθηση πως «θα είμαστε μαζί», αν και δίπλα, μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στο ασίγαστο πάθος της επαναστατικής κομμουνιστικής Αριστεράς.
Υπάρχουν άνθρωποι που πάνω στη ζωή τους, στο κουρασμένο σώμα τους και το ακάματο πνεύμα τους, κουβαλούν την ιστορία, τη συμβολή της επαναστατικής Αριστεράς στη χώρα μας, που αναδύεται από τις πιο πρωτοπόρες αναζητήσεις της εργατικής τάξης. Ο Τάσος ήταν ένας απ’ αυτούς. Και το δικό του πέταγμα θα σηματοδοτεί το βάθος του ουρανού, που είναι κόκκινο. Γι’ αυτό ο Τάσος δεν πρόκειται να ξεχαστεί, θα ζει μέσα στους νέους αγώνες, μέσα στους αγώνες των νέων, που τόσο αγαπούσε.
