Χρήστος Κοσίνας
Οι προτάσεις βρίσκονται μακριά από τα πραγματικά προβλήματα των φοιτητών και συντείνουν στην περαιτέρω έντασή τους
Την περασμένη Τετάρτη 19/9, δημοσιοποιήθηκε το «εξαιρετικό πόρισμα» (γνωστό και ως πόρισμα Παρασκευόπουλου) -κατά τη δήλωση του υπουργού Κ. Γαβρόγλου- της Επιτροπής για τη μελέτη ζητημάτων της ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης του υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.
Οι συνιστάμενες της ανάλυσης και των προτάσεων, εναρμονίζονται πλήρως με τις κατευθύνσεις της ΕΕ αλλά και τις επανειλημμένες απόπειρες όλων των φορέων της αστικής πολιτικής, για τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου πολιτικά και δημιουργικά αποστειρωμένου, με πλήρη έλεγχο του κράτους και των επιχειρήσεων επί της λειτουργίας του. Αποτελούν αφορμή εκ νέου επίθεσης στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος. Θα σταθούμε σε τρία, βασικά στοιχεία του κειμένου, που αποσαφηνίζουν τη στόχευσή του.
Πρώτο ζήτημα που ξεχωρίζει από την εισαγωγή-βασικές θέσεις του κειμένου είναι η σχετικοποίηση του πανεπιστημιακού ασύλου, το οποίο σύμφωνα με την επιτροπή, «δεν πρέπει ούτε να υποτιμάται, ούτε να υπερτιμάται». Η συγκεκριμένη θέση που διαπερνά πολλές προτάσεις του κειμένου, οδηγεί ευθέως, στην κατάργηση του ασύλου, όπως έχει φανεί όλα τα τελευταία χρόνια σε πληθώρα περιπτώσεων. Στην κατάργηση δηλαδή, ενός θεσμού κατεκτημένου με αγώνες του φοιτητικού κινήματος, που διασφαλίζει ελευθερία έκφρασης, πραγματική διακίνηση ιδεών και έχει αποτελέσει για χρόνια κέντρο ανάπτυξης καταλυτικών, κινηματικών αντιστάσεων απέναντι στις εκάστοτε αντιλαϊκές πολιτικές και τη φίμωση της λαϊκής φωνής.
Δεύτερο ζήτημα που αναδεικνύει την ουσία του πορίσματος είναι η συνύπαρξη στο ίδιο κείμενο, διαφόρων, εγκληματικών πράξεων (πχ. κακουργήματα, διακίνηση ναρκωτικών κ.α.) μαζί με κινητοποιήσεις και καταλήψεις φοιτητών και αγωνιζόμενων ανθρώπων στους πανεπιστημιακούς χώρους, και άρα, ο επί της ουσίας συμψηφισμός τους ως «βία». Γίνεται καθαρό, πως το φοιτητικό κίνημα και η πάλη για τις ανάγκες των φοιτητών, αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη πρόβλημα το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί είτε μέσα από ποικίλες επιτροπές «διαπραγμάτευσης» και ουσιαστικά ελέγχου, είτε αν χρειαστεί, μέσα από την παρέμβαση των κατασταλτικών δυνάμεων. Σε καμία περίπτωση δε, δεν αποτελεί επιδίωξη η ουσιαστική αντιμετώπιση ανεξέλεγκτων καταστάσεων που χαρακτηρίζουν μεγάλα ιδρύματα της χώρας, όπως την ΑΣΟΕΕ και το ΑΠΘ.
Τρίτον και ίσως βασικότερο, λάμπει δια της απουσίας της, η πραγματικότητα. Στο ίδιο το πόρισμα, δε γίνεται καμία αναφορά στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές λόγω της χρόνιας υποχρηματοδότησης, της διάλυσης των φοιτητικών παροχών που οδηγούν φοιτητές στην -προσωρινή ή μόνιμη- διακοπή των σπουδών τους και συνολικά, σε μια βάρβαρη καθημερινότητα. Άραγε, τα παραπάνω καθώς και η αντι-εκπαιδευτική αναδιάρθρωση συνολικά, δε συνιστούν βία απέναντι στους ίδιους τους φοιτητές και τους εργαζόμενους στα πανεπιστήμια;
Από εκεί και πέρα, το υπόλοιπο πόρισμα αναλώνεται είτε στην εξέταση καθαρά αντιδραστικών επιλογών, όπως πχ. φύλαξη από ιδιωτικές εταιρίες, είτε στη δημιουργία επιτροπών, δικτύων, φορέων κλπ. μακριά και έξω από τα συλλογικά όργανα και τις ανάγκες των φοιτητών αλλά και των εργαζομένων, είτε τέλος, σε προτάσεις που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες για ένα πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται στα προβλήματα των φοιτητών του, όπως η δημιουργία συμβουλευτικών σταθμών για ψυχοκοινωνική υποστήριξη.
Συνοψίζοντας, το συγκεκριμένο πόρισμα βρίσκεται πολύ μακριά από τα πραγματικά προβλήματα που βιώνουν οι φοιτητές εντός του πανεπιστημίου και στην ουσία του, συντείνει στην έντασή τους. Οι αντιδράσεις από τη ΝΔ και την παράταξη της στα πανεπιστήμια ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, στοχεύουν στην ενίσχυση της αντιδραστικής επίθεσης στις δημοκρατικές ελευθερίες και επιδιώκουν να κερδίσουν πόντους στην προεκλογική κούρσα μεταξύ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να θέτουν κάποια ουσιαστική διαφοροποίηση γύρω από τη πολιτική στόχευση του πορίσματος. Ο μόνος δρόμος αλλαγής της σημερινής κατάστασης βρίσκεται στους φοιτητικούς συλλόγους, τη συλλογική κουβέντα, τη δημιουργία και πάλη για αυτά που αξίζουν σε ένα νέο άνθρωπο στο σήμερα. Με στάση αλληλέγγυα στους καταπιεσμένους και τους τοξικοεξαρτημένους και σύγκρουση με την πραγματική βία που βιώνουμε καθημερινά, τη βάρβαρη πολιτική κεφαλαίου, κυβέρνησης και ΕΕ.
