Γράμμα από Βρετανία
Νίκος Καπιτσίνης
Η διαδικασία των διαπραγματεύσεων για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν βέβαιο πως θα προξενήσει σοβαρούς τριγμούς στον πολιτικό κόσμο. Κι αν για τους Συντηρητικούς τα πράγματα ήταν εξαρχής και αντικειμενικά δύσκολα, αφού βρίσκονται στην εξουσία κι έχουν τον πρώτο λόγο στις διαπραγματεύσεις, με σαφή προσανατολισμό προς ένα ξενοφοβικό και φιλο-επιχειρηματικό Brexit, η κατάσταση στους Εργατικούς έχει γίνει με τον καιρό πολύπλοκη.
Έτσι, αν και κατ’ επίφαση το κόμμα πλέον ελέγχεται από «αριστερούς», και με τον αξέχαστο πολεμοχαρή Τόνι Μπλερ να σημειώνει πως είναι εξαιρετικά δύσκολο οι… σώφρονες να πάρουν το κόμμα πίσω από τον Κόρμπιν, πρέπει να ξεκαθαριστεί πως η επίσημη θέση των Εργατικών είναι η παραμονή στην ενιαία αγορά της ΕΕ. Παρ’ όλη τη διάσπαση στο εσωτερικό τους, καθώς πολλά στελέχη δεν θέλουν την παραμονή στην ενιαία αγορά, το επιχείρημα για την παραπάνω θέση που έχει επιβάλει η κυρίαρχη «αριστερή» τάση είναι θα προστατέψει τους εργαζόμενους και τις θέσεις εργασίας. Κι αυτό μέσω μιας ενιαίας αγορά που είναι η βάση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, που διευκολύνει την πρόσβαση των πολυεθνικών σε μεγάλες αγορές προϊόντων κι εργασίας, που στήνει τις βάσεις για την αύξηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας και που τελικά παίζει κυρίαρχο ρόλο στη δομή της ΕΕ, στον πυρήνα και την περιφέρειά της.
Από την άλλη, ο Μπλερ, άλλοι Εργατικοί και κάποιοι εργατοπατέρες, που είναι εναντίον του Brexit, έχουν αρχίσει καμπάνια διεκδίκησης ενός νέου δημοψηφίσματος, πάνω στην τελική πρόταση και συμφωνία – αν αυτή υπάρξει, μεταξύ της κυβέρνησης και της ΕΕ – με πολλούς πολίτες να τους στηρίζουν πιστεύοντας (λανθασμένα) πως έτσι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των εργαζομένων και των μεταναστών. Κι ενώ οι Συντηρητικοί, μέσω της πρωθυπουργού Τερέζα Μέι, έχουν απορρίψει κάτι τέτοιο, πάλι οι Εργατικοί εμφανίζονται διχασμένοι και διστακτικοί, με τον Κόρμπιν να παραδέχεται πως πρακτικά δεν υπάρχει επίσημη θέση. Από την άλλη, για ακόμη μια φορά, η αριστερά και το εργατικό κίνημα συνεχίζουν να υπογραμμίζουν τη ηχηρή τους απουσία. Όσες φορές κι αν το γράψουμε, όσο μονότονο κι αν ακούγεται, είναι ένα τρομερά σημαντικό γεγονός στη διαδικασία του Brexit, που συνεχίζεται εδώ και δύο χρόνια
