Μανόλης Καμηλάκης*
Η πρόσφατη περίπτωση της εργαζόμενης σε φούρνο η οποία απολύθηκε γιατί ήταν έγκυος, προστίθεται στο μακρύ κατάλογο ανάλογων περιπτώσεων όπου ο εργοδότης ενεργεί με μοναδικό γνώμονα την αύξηση των κερδών του και την επιδίωξη να εμποδίσει κάθε παράγοντα που θα μειώσει ή θα διαταράξει αυτό που εκείνος εννοεί «αυξημένη παραγωγικότητα». Στην εποχή της πλήρης απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, της ανεξέλεγκτης παραβατικότητα των εργοδοτών, της ανεργίας και επισφάλειας ενισχύεται η αντίληψη των εργοδοτών ότι διαθέτουν την απόλυτη εξουσία να διαχειρίζονται τις ζωές και το μέλλον μας σύμφωνα με αυτό που εξυπηρετεί τις επιχειρήσεις και τα κέρδη τους. Σε μια σειρά όμως από περιπτώσεις εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ο εργαζόμενος αντέδρασε χρησιμοποιώντας ό,τι μέσα του έχουν απομείνει για να διεκδικήσει τα αυτονόητα και να υπερασπιστεί το δικαίωμα του για μια ζωή αξιοβίωτη.
Η Κατερίνα που δούλευε στο Φούρνο του Παππού όταν η εγκυμοσύνη της αποτέλεσε την αφορμή για να απολυθεί από τη δουλειά της, η Αριστέα που εργαζόταν στη VRESSNET και απολύθηκε για τον ίδιο λόγο αλλά και αρκετοί άλλοι συνειδητοποίησαν ότι με το να σκύβεις καθημερινά το κεφάλι, με το να μένεις απαθής στη στυγνή εκμετάλλευση, απλά δίνεις δύναμη στους εκμεταλλευτές σου. Τη στιγμή που αποφάσισαν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους και να παλέψουν για αυτή, δεν έμειναν μόνοι, καθώς δίπλα τους βρέθηκαν συνδικάτα, εργατικές συλλογικότητες όπως η Λάντζα, το Συνδικάτο Επισιτισμού Τουρισμού Αττικής, το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων σε Τηλεπικοινωνίες και Πληροφορική (ΣΕΤΗΠ), το radical IT κτλ. Η ανάπτυξη αυτής της αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων και η συλλογική πάλη χτίζουν ένα μαχητικό, ταξικό πόλο που διαθέτει τα συστατικά νίκης και αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά τα αφεντικά. Για εμάς οι μηνύσεις, όπως αυτή που κατέθεσε ο ιδιοκτήτης του Φούρνος του Παππού είναι ένα δείγμα ότι το τέρας της εκμετάλλευσης δεν είναι ανίκητο.
*μέλος Λάντζας και Διοίκησης συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων Αττικής
