Νίκος Μανάβης
Τρίτη 10 Ιουλίου, στις 6 το απόγευμα, οικογένεια προσφύγων από την Συρία βρίσκεται σε ελαιώνα κοντά στον «κολαστήριο» της Μόριας. Είχε απομακρυνθεί καθώς την προηγούμενη μέρα είχαν γίνει εξαιρετικά βίαιες συμπλοκές μεταξύ προσφύγων-μεταναστών, οι οποίες αντιμετωπίσθηκαν με άγρια καταστολή από την αστυνομία. Δεκάδες ήταν οι τραυματίες που μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Μυτιλήνης. Ένας 78χρονος πυροβολεί με κυνηγετικό όπλο ένα 16χρονο παιδί μέλος της οικογένειας. Το παιδί μεταφέρεται στο νοσοκομείο και ο 78χρονος εξαφανίζεται. Λίγο αργότερα θα γίνει γνωστό ότι η ζωή του παιδιού δεν κινδυνεύει.
Τετάρτη 11 Ιουλίου συλλαμβάνεται ο 78χρονος παρ’ ολίγο δολοφόνος. Αποκαλύπτεται ότι έχει καταδικαστεί στο παρελθόν για άλλους δύο φόνους. Όταν οδηγείται στον εισαγγελέα για να απολογηθεί ο πρόεδρος της Μόριας καλεί τους κατοίκους του χωριού να συμπαρασταθούν στον δράστη. Το κάλεσμα του πέφτει στο κενό, ελάχιστοι όμως ανταποκρίνονται.
Μερικές μέρες νωρίτερα, στις 28 Ιουνίου, ο αντιδήμαρχος Καθαριότητας του Δήμου Λέσβου Γιώργος Κατζανός, σε σύσκεψη στη Γενική Γραμματεία Αιγαίου, έλεγε δημόσια ότι είναι έτοιμος να πάρει το όπλο του, παρουσία του υφυπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γ. Μπαλάφα. Κανένας κυβερνητικός παράγοντας δεν αποδοκίμασε τις δηλώσεις του αντιδημάρχου.
Στις 22 Απριλίου, οργανώθηκε από φασιστικές ομάδες πογκρόμ κατά προσφύγων στην πλατεία Σαπφούς της Μυτιλήνης. Λίγες μέρες μετά ο τοπικός βουλευτής της ΝΔ και «Αιγαιάρχης» του κόμματος, Χαράλαμπος Αθανασίου, δεν βρίσκει ούτε δύο λέξεις για να αποδοκιμάσει το πογκρόμ.
Πέρα όμως από τις ενέργειες συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων, κομμάτων και ομάδων, αυτό που κυρίως διαμορφώνει την κοινωνική συνείδηση είναι η πολιτική της κυβέρνησης, των άλλων κρατικών θεσμών και της ΕΕ. Είναι αυτοί που διαχρονικά αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες ως σκουπίδια, ως περιττό βάρος, ως όντα χωρίς δικαιώματα, ως υπανθρώπους. Κι αυτή η πολιτική κι όσοι την εφαρμόζουν είναι που εντέλει οπλίζουν το χέρι κάθε επίδοξου δολοφόνου.
