Ντίνα Χαριτάτου
Η πανηγυρική αθώωση των δυο νέων αποτελεί νίκη ενός πολύμορφου νεολαιίστικου κινήματος αλληλεγγύης, το οποίο απαίτησε την απελευθέρωσή τους, δίνοντας παράλληλα μάχες ενάντια στην καταστολή των κοινωνικών αγώνων και των δημοκρατικών ελευθεριών.
Κατάρρευση άλλης μιας αστυνομικής-δικαστικής σκευωρίας που κατασκευάζει «τρομοκράτες» με οπλοστάσιο τις αντιδημοκρατικές διατάξεις του άρθρου 187Α του ποινικού κώδικα
Η ομόφωνη αθώωση της Ηριάννας και του Περικλή από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων δεν ήταν «η αποκατάσταση μιας μεγάλης αδικίας», όπως έσπευσε να τιτιβίσει ο Αλέξης Τσίπρας, επιχειρώντας να καρπωθεί πολιτικό όφελος.
Ήταν κυρίως, η επικράτηση των στοιχειωδών κανόνων δικαίου πάνω σε ένα κακοστημένο σενάριο της Αντιτρομοκρατικής, εκδοχές του οποίου ακόμα παίζονται με ολέθριες συνέπειες στις πλάτες εκατοντάδων ανθρώπων. Ήταν η κατάρρευση άλλης μιας αστυνομικής-δικαστικής σκευωρίας που κατασκευάζει «τρομοκράτες» με οπλοστάσιο τις αντιδημοκρατικές διατάξεις του άρθρου 187Α του ποινικού κώδικα, του περίφημου «τρομονόμου», μοιράζοντας εξοντωτικές ποινές, ποινικοποιώντας φιλικές και κοινωνικές σχέσεις, διώκοντας το φρόνημα, με αμφισβητούμενα και κατασκευασμένα στοιχεία, με αμφίβολα δείγματα γενετικού υλικού που τα βαφτίζει «πειστήρια ενοχής».
Ήταν επίσης η νίκη ενός πολύμορφου κινήματος αλληλεγγύης, που συσπείρωσε και κινητοποίησε πλατιά στρώματα της νεολαίας, απαιτώντας μαζί με την απελευθέρωση της Ηριάννας και του Περικλή και την κατάργηση των τρομονόμων, δίνοντας μάχες ενάντια στην καταστολή των κοινωνικών αγώνων και των δημοκρατικών ελευθεριών.
Τα ερωτήματα παραμένουν: Ποιοι θα λογοδοτήσουν για την άδικη φυλάκιση και πρωτόδικη καταδίκη των δύο νέων σε 13 χρόνια κάθειρξη, βασισμένη σε σαθρά όπως αποδείχθηκε στοιχεία και για τη μακρόχρονη ομηρία τους; Θα συνεχίσουν να κρίνονται ανθρώπινες ζωές με βάση ψευδομάρτυρες -όπως εμμέσως πλην σαφώς παραδέχθηκε το δικαστήριο ότι ήταν ο Παπαλάμπρου που υποτίθεται ανακάλυψε τα «θαμμένα όπλα» της Πολυτεχνειούπολης; Θα συνεχίσει να θεωρείται διαμάντι της εγκληματολογίας και «ελληνικό CSI» το εργαστήριο ανάλυσης γενετικού υλικού της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών, που όπως αποδείχθηκε δεν είχε καν πιστοποίηση όταν έβγαζε ετυμηγορίες «ενοχής» με βάση γενετικές αλχημείες, υπό αδιαφανείς διαδικασίες; Ένα εργαστήριο του οποίου η διευθύντρια-μάρτυρας στη δίκη, η αστυνομικός-βιολόγος Αναστασία Μεθενίτη, εφαρμόζει όπως κατέθεσαν επιφανείς γενετιστές την τεχνική του Τεξανού σκοπευτή: Πρώτα πυροβολεί και μετά ζωγραφίζει ένα στόχο γύρω-γύρω λέγοντας «ότι πέτυχε διάνα».
Η ατμόσφαιρα στο Εφετείο Αθηνών την Πέμπτη, την τελευταία μέρα της δίκης της Ηριάννας και του Περικλή, ήταν τεταμένη αλλά αισιόδοξη. Εκατοντάδες νέοι είχαν πλημμυρίσει το χώρο και ξεχύνονταν έξω από την αίθουσα. Η εισαγγελέας Αναστασία Μασούρα πρότεινε την ενοχή της Ηριάννας και του Περικλή επαναλαμβάνοντας σχεδόν αυτολεξεί την πρωτόδικη απόφαση. Υποστήριξε ότι ήταν σίγουρα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς καθώς «ανήκαν στο ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο». «Όμοιος ομοίω αεί πελάζει», προκαλώντας θυμηδία και οργή στο ακροατήριο.
Στον αντίθετο πόλο από την εισήγηση της εισαγγελέα βρίσκεται η ομόφωνη αθωωτική απόφαση και των πέντε εφετών. Το σκεπτικό της, που ανακοίνωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου, έχει ως εξής:
Η κατάθεση του Παπαλάμπρου (του μοναδικού και εξαφανισμένου μάρτυρα κατηγορίας) ελέγχεται σοβαρά για την αξιοπιστία της
Από την άρση τηλεφωνικού και τραπεζικού απορρήτου δε διαπιστώθηκαν έκνομες ενέργειες
Δεν αποδείχθηκε ότι η μίσθωση κατοικίας ήταν προκάλυμμα παράνομων δραστηριοτήτων
Οι ιδέες και οι κοινωνικές συναναστροφές δεν ποινικοποιούνται
Το αποτύπωμα ήταν σε κινητό αντικείμενο
Το DNA είναι πληροφοριακό εργαλείο για να το αξιοποιήσουμε στις ανακριτικές έρευνες (άρα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως αποδεικτικό ενοχής)..
Ο δικαστής παραδέχθηκε ότι το δείγμα γενετικού υλικού είναι «εντόνως αμφισβητούμενο και επισφαλές», και «ακόμα και αν θεωρηθεί ότι το γενετικό υλικό από την ανάλυση του DNA ήταν επαρκές, απλώς δείχνει την επαφή των κατηγορουμένων με το αντικείμενο του εγκλήματος. Η παρουσία αυτή όμως, δεν συνεπάγεται ότι οι κατηγορούμενοι διέπραξαν τα εγκλήματα που τους αποδίδονται»
Το δικαστήριο δηλαδή κατέληξε στο βασικό νομικό κανόνα, που έχει περιληφθεί στο σκεπτικό πολλών άλλων δικαστικών αποφάσεων, ότι το βιολογικό υλικό από μόνο του είναι ανεπαρκές για να συσχετίσει κάποιον με κάποια αξιόποινη πράξη, αν δεν ενδυναμώνεται από άλλες ειδικές ενδείξεις.
Στην περίπτωση της Ηριάννας και του Περικλή οι «ειδικές ενδείξεις» ήταν ο εξής ένας εξαφανισμένος (ψευδο)μάρτυρας Παπαλάμπρου, και ένα κλίμα κυνηγιού μαγισσών, που σε βαφτίζει «τρομοκράτη» αν έχεις πάει στη Βαρκελώνη, αν έχεις πεις «γεια» σε κάποιον σε συναυλία του Ψαραντώνη ή πήγαινες το σκύλο σου βόλτα στην Πολυτεχνειούπολη…
