«Το μήνυμά μου προς τη νέα ιταλική κυβέρνηση είναι να παραμείνει στην πορεία», ήταν η δήλωση του αντιπροέδρου της Κομισιόν, Βάλντις Ντομπρόφσκις, εμφανώς ανήσυχου για τις ειδήσεις από τη Ρώμη που αφορούσαν το περιεχόμενο της συμφωνίας ανάμεσα στο πολυσυλλεκτικό και δήθεν αντισυστημικό Κίνημα των Πέντε Αστέρων και την ακροδεξιά εθνικιστική Λίγκα του Βορρά. Την ίδια στιγμή, το ευρώ συνέχιζε την πτώση του έναντι του δολαρίου, ενώ αυξάνονταν τα σπρεντ και τα ασφάλιστρα κινδύνου των ιταλικών ομολόγων — εικόνες που, αναμφίβολα, μας είναι γνώριμες.
Τι φοβούνται, αλήθεια, στις Βρυξέλλες; Ασφαλώς όχι ότι ο ιταλικός καπιταλισμός είναι έτοιμος να καταρρεύσει. Ούτε, βεβαίως, ότι επίκειται κάποιου είδους επανάσταση και συνολική ρήξη με την ΕΕ. Κανένα από τα δύο κόμματα, άλλωστε, δεν έχει τέτοια χαρακτηριστικά, έχουν όμως άλλα: Όπως ότι «κουβαλούν» την εντολή σημαντικής μερίδας του ιταλικού κεφαλαίου να επαναδιαπραγματευθούν τη θέση του στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Και μαζί, την οργή εκατομμυρίων Ιταλών για τα όσα τους έχουν κάνει και όσα τους ετοιμάζουν, καθώς έχουν δει τις συνέπειές τους στην Ελλάδα.
Επειδή δε οι Ιταλοί, τόσο οι «πάνω» όσο και οι «κάτω», γνωρίζουν ότι δεν είναι Ελλάδα, ούτε Πορτογαλία ή Κύπρος για να τους εκβιάσουν και να τους υποτάξουν τόσο εύκολα, μπαίνουν γερά στην παρτίδα. Άλλωστε, εκτιμούν ότι τώρα έχουν τις περισσότερες ελπίδες, μιας και η «ενωμένη Ευρώπη» κυριολεκτικά τρεκλίζει. Να το συνειδητοποιούσε και η Αριστερά…
