Να βάλουμε ψηλά τον πήχη για τις μάχες που έρχονται

Διάλογος για την 4^ησυνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Λέανδρος Μπόλαρης Μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΕΚ

Η ψευδεπίγραφη «έξοδος από τα μνημόνια» να μην γίνει στις πλάτες εργατικής τάξης και νεολαίας

Η 4^ηΣυνδιάσκεψη είναι ένα πολιτικό γεγονός για όλη την Αριστερά, για όλο τον κόσμο που αγανακτεί με τη δεξιά κατρακύλα της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, παλεύει ενάντια στη μνημονιακή-καπιταλιστική βαρβαρότητα, αλλά και αναζητάει εναλλακτικές πέρα από τα αδιέξοδα της στρατηγικής κομμάτων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι «παλιός γνώριμος» όλου αυτού του κόσμου. Είναι η επαναστατική Αριστερά του Μάη του ΄68 και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που είπαν το μεγάλο «Όχι» το ’89, η Αριστερά που βρέθηκε στη πρώτη γραμμή της κάθε μεγάλης μάχης του κινήματος κρατώντας ανοιχτή την προοπτική της ρήξης με τον καπιταλισμό, κόντρα στις στρατηγικές που πρότειναν τη «φιλολαϊκή» διαχείρισή του. Είναι η Αριστερά του διεθνισμού, του αντιιμπεριαλισμού και του αντιπολεμικού κινήματος. Ταυτόχρονα, είναι και το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που δεν ύψωσε σεχταριστικά τείχη σε κρίσιμα «σταυροδρόμια». Τον Δεκέμβρη του 2008 με την εξεγερμένη νεολαία, το καλοκαίρι του 2015 με τον κόσμο που έδωσε τα συντριπτικά ποσοστά του «Όχι» στο δημοψήφισμα.

Σε όλο τον κόσμο και στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης βλέπουμε σήμερα να εκτυλίσσεται μια διαδικασία ταξικής και πολιτικής πόλωσης. Η «υγεία» του συστήματος δεν έχει αποκατασταθεί, η «κανονικότητα» του είναι η «ανάπτυξη χωρίς δουλειές», οι εμπορικοί πόλεμοι, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί που κινδυνεύουν να γίνουν θερμοί. Αυτό είναι το υπόβαθρο που γεννάει πολιτικούς και κοινωνικούς σεισμούς, από το Brexitστην Βρετανία, την επανεμφάνιση του κινήματος στους δρόμους των αμερικάνικων πόλεων, μέχρι τις συγκλονιστικές απεργίες που σαρώνουν αυτή την περίοδο τη Γαλλία.

Αυτή την εικόνα τη χρειάζεται η Αριστερά εδώ, και οπωσδήποτε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να βάλει ψηλά τον πήχη για τις μάχες που έρχονται, που ήδη ξεσπάνε. Αυτό που κρίνεται το επόμενο διάστημα, είναι αν η ψευδεπίγραφη «έξοδος από τα μνημόνια» που διαφημίζει ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει στις πλάτες της εργατικής τάξης και της νεολαίας ή θα χάσουν πλούτο και δύναμη οι καπιταλιστές. Αν οι αγώνες που ξεσπάνε θα σπάσουν το μνημονιακό πάγωμα των προσλήψεων, θα υπερασπίσουν τον συνδικαλισμό και θα κερδίσουν και άλλα τμήματα εργατών και εργατριών στη συλλογική οργάνωση και πάλη, αν θα στείλουν τους φασίστες στη φυλακή και στους υπονόμους της ιστορίας και θα γκρεμίσουν τους «φράχτες» της ΕΕ-Φρούριο που πυροβολεί και πνίγει μετανάστες και πρόσφυγες στα σύνορά της.

Όλη η Αριστερά κρίνεται σε αυτές τις μάχες. Το πόσο τις στηρίζει πολιτικά, οργανωτικά, συμβάλλει στο συντονισμό και την κλιμάκωσή τους. Και βέβαια, ποια προοπτική δίνει. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να πρωτοστατήσει για να στηρίξει όλους τους αγώνες κινηματικά και πολιτικά. Να προβάλλει την εναλλακτική με το μεταβατικό της πρόγραμμα που συνδέει τις άμεσες διεκδικήσεις του κινήματος με την αντικαπιταλιστική προοπτική. Έχει πάρει, και χρειάζεται να το κάνει ακόμα πιο επίμονα και θαρρετά, ενωτικές πρωτοβουλίες κοινής δράσης και συντροφικού διαλόγου με όλον τον κόσμο της μαχόμενης Αριστεράς.

Η πορεία προς την 4^ηΣυνδιάσκεψη δείχνει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαθέτει ένα ζωντανό και ανήσυχο δυναμικό χιλιάδων αγωνιστριών και αγωνιστών, που συζητάνε οργανωμένα και συντροφικά για τα επόμενα βήματα. Οι αποφάσεις της Συνδιάσκεψης θα συμβάλλουν στην προσπάθεια για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιο μαζική, πιο ανοιχτή στον κόσμο που παλεύει, πιο δημοκρατική.