ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Για ένα ανατρεπτικό πολιτικό αντικαπιταλιστικό σχέδιο

Γιάννης Ελαφρός

Οι εξελίξεις αναβαθμίζουν τον ρόλο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των εργασιών της 4^ης Συνδιάσκεψης στις 21-22 Απρίλη

Ρήξη με το κεφάλαιο, έξοδος από την ΕΕ, αναγκαίοι όροι για εργατικά λαϊκά δικαιώματα για όλους

Κινούμαστε προς μια πολιτική καμπή. Το μεγάλο ορόσημο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την «έξοδο από τα μνημόνια» τον Αύγουστο θα σηματοδοτήσει την προσπάθεια να μείνουμε για πάντα εντός των ευρωμνημονίων και της εποπτείας, του δημοσιονομικού σφαγείου και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας (βλ. σελ. 4). Το «τυράκι» στη μνημονιακή φάκα θα είναι μερικά ρετάλια από το ψοφοδεές «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που θα έχουν ακόμα χειρότερη τύχη από το ορίτζιναλ. Η (πολιτική) σταθερότητα που οραματίζονται οι κυβερνητικοί μαζί με τους επικυρίαρχους της ΕΕ περιγράφει μια πειθήνια κοινωνία, εθνικιστικά εκμαυλισμένη, την οποία θα μπορούν να σύρουν σε πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς, για τα συμφέροντα των πολυεθνικών, του ελληνικού κεφαλαίου και των ηγεμονικών καπιταλιστικών κρατών. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να είναι βασικός συντελεστής αυτής της νέας αντιδραστικής κανονικότητας, ενώ η ΝΔ διεκδικεί να πάρει το μαχαίρι του κοινωνικού σφαγείου. Στήνεται μεθοδικά ο νέος ασφυκτικός διπολισμός, μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, με μπαλαντέρ το Κίνημα Αλλαγής. Σε αυτό το πλαίσιο, ο λαός πάει σφαγμένος.

Καθώς η κοινωνική δυσαρέσκεια κοχλάζει –σε σιγανή φωτιά ακόμα– (επαν)εμφανίζονται και άλλες πολιτικές απαντήσεις. Από τη μια πλευρά μια πληθώρα εθνικιστικών, ακροδεξιών ακόμα και φασιστικών δυνάμεων, οι οποίες μάλιστα πυκνώνουν ξανά τις τραμπούκικες επιθέσεις τους (βλ. σελ. 20). Από την άλλη, εμφανίζονται λογικές που παραπέμπουν σε έναν ΣΥΡΙΖΑ 2 ή και 3 α λα Βαρουφάκη (βλέπε σελ. 7), χωρίς αυτοκριτική, ανατρεπτική πολιτική και κυρίως προοπτική. Το ΚΚΕ εμφανίζεται ως βράχος της συνέπειας, αλλά παραμένει στα ρηχά, αρνούμενο να έρθει σε σύγκρουση με την κυρίαρχη πολιτική. Θα μείνουμε στο ίδιο έργο θεατές;

Σε αυτές τις συνθήκες μπορεί να αναδειχθεί ανατρεπτικός ο ρόλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Οι πολιτικές μας δυνατότητες είναι πολύ ευρύτερες. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί μια πανελλαδικά συγκροτημένη και κοινωνικά δικτυωμένη σχετικά ισχυρή δύναμη. Μπορεί το επόμενο διάστημα να διαδραματίσει αναβαθμισμένο ρόλο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλείται να προβάλει και να οικοδομήσει μια αντικαπιταλιστική πολιτική διέξοδο απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου και της ΕΕ, την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, την επιτροπεία διαρκείας. Μια πρόταση αντεπίθεσης του κινήματος και των αγώνων, αντιπολίτευσης, διαρκούς αντίστασης και αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης, για να μπολιάζεται και να στρέφεται σε αριστερή ανατρεπτική κατεύθυνση το ρεύμα της δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβέρνηση», σημειώνουν εύστοχα οι Θέσεις για την 4^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που θα πραγματοποιηθεί στις 21-22 Απρίλη. Δεκάδες συνελεύσεις των επιτροπών του μετώπου πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες σε όλη την Ελλάδα και θα κορυφωθούν μετά το Πάσχα.

Στο σημερινό σκηνικό αναβαθμίζεται η σημασία της 4^ης Συνδιάσκεψης, η οποία θα κριθεί από τη συμβολή της σε ένα ανατρεπτικό αντικαπιταλιστικό πολιτικό σχέδιο, με εξωστρέφεια και μάχιμη αυτοκριτική, υπερβαίνοντας την ηττοπάθεια, την αδιέξοδη γκρίνια και τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς. Στο κάτω κάτω, αν κάτι αναδείχθηκε το τελευταίο διάστημα (και με την πρωτοπόρα συμβολή των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) είναι πως υπάρχουν και δυνάμεις για την αντεπίθεση του κινήματος, όπως καταγράφηκε και στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο προχθές

Φυσικά για να εκφραστούν οι δυνατότητες απαιτούνται πολιτικές τομές στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πρώτο, στο ζήτημα του προγράμματος. Το ζητούμενο σήμερα είναι ένα ακόμη πιο συνεκτικό και λαϊκά διατυπωμένο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, βάζοντας σε πρώτο πλάνο τη ρήξη με το κεφάλαιο και την έξοδο από την ΕΕ, ως αναγκαίους όρους για να έχουν όλοι δουλειά με όλα τα δικαιώματα, για αυξήσεις στους μισθούς και μείωση του χρόνου εργασίας, συλλογικές συμβάσεις, εθνικοποιήσεις, σεισάχθεια στα χρέη των εργατικών λαϊκών οικογενειών κ.α. Με κεντρικούς πολιτικούς στόχους, συγκεκριμένα αντικαπιταλιστικούς, δηλαδή κατά του κεφαλαίου και των κερδών του, απορρίπτοντας αταξικές λογικές περί της προτεραιότητας της παραγωγικής ανασυγκρότησης, για να μεγαλώσει η πίτα και μετά βλέπουμε για αναδιανομή.

Είναι μπαγιάτικες και ξαναζεσταμένες οι λογικές που υποστηρίζουν πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το πρόγραμμά της έχουν εξαντλήσει τη δυναμική και χρησιμότητά τους και πως πρέπει να αντικατασταθούν από ένα γενικό και ασαφές «μέτωπο ρήξης και ανατροπής», στη βάση ενός ακόμη πιο ασαφούς περιεχομένου, που αντιμάχεται τον «περιεχομενισμό». Απεναντίας, οι εξελίξεις έχουν ενισχύσει την αξία του αντικαπιταλιστικού προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Δεύτερο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να πρωταγωνιστήσει και να παρέμβει ενιαία και προωθητικά στην οργάνωση της πάλης του λαού για τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα (με πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος για την οργάνωση της πάλης από τα κάτω σε ρήξη με τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό), στο αντιπολεμικό κίνημα που πρέπει να αναβαθμιστεί, στον αγώνα για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες της εποχής μας, ενάντια στον φασισμό και τον εκφασισμό της κοινωνίας.

Τρίτο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να γίνει καταλύτης των εξελίξεων στην αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιΕΕ Αριστερά. «Με κρίκους το θέμα της ΕΕ, την προτεραιότητα των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων, ενάντια σε ευρωμνημόνια-κεφάλαιο-ιμπεριαλισμό-πόλεμο, ενάντια στη διαχείριση του συστήματος, με σαφή αντικυβερνητική στάση, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες πολιτικής συνεργασίας με εκείνες τις δυνάμεις που τείνουν να υπερβούν το όριο της διαχειριστικής λογικής και κινούνται σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, διαχωριζόμενες με σαφήνεια από τις δυνάμεις που τείνουν να το αναπαράγουν, περιοριζόμενες σε μια νεο-διαχειριστική, νέο-συριζαίικη λογική», σημειώνει η απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, που συνεδρίασε το Σάββατο 24 Μάρτη (περισσότερα στο www.narnet.gr). Το ΝΑΡ καλεί για «ανασυγκρότηση και μετασχηματισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ενιαίο αντικαπιταλιστικό πολιτικό μέτωπο με επαναστατική κατεύθυνση και κομμουνιστική ηγεμονία». Μαζί με τις πολιτικές τομές αναγκαία είναι η δημοκρατική επανεκκίνηση

Από πολλές πλευρές έρχεται η ανάγκη να κάνουμε και πάλι ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα το τολμήσουμε;