Δημήτρης Γρηγορόπουλος
=Η τιμή της Αριστεράς δεν κηλιδώνεται από τους μνημονιακούς διαχειριστές
Στα κόμματα μικροαστικής βάσης και αστικής πολιτικής εμφανίζεται συχνά μια λούμπεν «αριστερή» πτέρυγα, ως τμήμα της ηγεσίας και της βάσης, που προβάλλει έναν ψευδώνυμο «ριζοσπαστισμό» λαϊκιστικού χαρακτήρα. Θωπεύει και υποθάλπει την επιθετικότητα πληβειακών μαζών, όχι πρώτιστα κατά της κυρίαρχης αστικής τάξης αλλά κατά αντίπαλων αστικών κομμάτων με στόχο την ιδιοποίηση του κρατικού κορβανά, ώστε με τη διαχείρισή του να εξασφαλίζουν την εύνοια και τα εύσημα του κεφαλαίου. Διασφαλίζοντας και ορισμένα ψιχία για λαϊκά στρώματα, με επιδοματική μορφή, όχι ως προϊόν ταξικής πάλης αλλά σύνδεσης και εξάρτησής τους απ’ την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι τυχαίο που ο ΣΥΡΙΖΑ ασκεί αυτή την πολιτική υπέρ ακραία φτωχών στρωμάτων, αναδιανέμοντας πόρους εις βάρος όχι της αστικής τάξης αλλά λιγότερο εξαθλιωμένων στρωμάτων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να οικοδομήσει μια σχέση πατερναλισμού με αυτά τα στρώματα και εχθρότητας προς τη ΝΔ, με ένα αποπροσανατολιστικό δίλημμα: o ΣΥΡΙΖΑ είναι φίλος του λαού, ενώ η ΝΔ εχθρός του. Αιχμή του δόρατος της αταξικής πάλης κατά της αντιλαϊκής ΝΔ και υπέρ του φιλολαϊκού ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από τον πολιτικό μανιχαϊσμό, αποτελεί και η έμφαση στον ηθικό αμοραλισμό της ΝΔ και το ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ με την προσφυγή κυρίως στη σκανδαλολογία. Παρακάμπτοντας το γεγονός ότι το κύριο δεν είναι η παραβίαση της αστικής νομιμότητας αλλά η υπερμεγέθυνση, με νόμιμα μέσα, της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων από το κεφάλαιο στον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό.
Η λούμπεν πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ αντιμάχεται και την επαναστατική Αριστερά, απαλλοτριώνοντας την επιρροή της, με την υποκατάσταση των ταξικών αγώνων από το ρουσφέτι και το επίδομα και αμαυρώνοντας το κύρος και την αξιοπιστία της υποδυόμενη η ίδια την Αριστερά. Αντίστοιχο φαινόμενο επί του παρακμιακού ΠΑΣΟΚ υπήρξε ο Αυριανισμός, με τα ίδια περίπου γνωρίσματα.
Στους αστέρες αυτής της παρέμβασης (Βαξεβάνης, Καρανίκας, Πολάκης κ.α.) περίοπτη θέση διεκδικεί πλέον και ο Θ. Καρτερός, διευθυντής του γραφείου τύπου του πρωθυπουργού και τέως διευθυντής του Ριζοσπάστη. Επιτιθέμενος στη Δεξιά, στρεβλώνει και αμαυρώνει με απύθμενο θράσος την ιστορία και τον χαρακτήρα της Αριστεράς. Εντάσσοντας τον εαυτό του και τον ΣΥΡΙΖΑ αυθαίρετα στο χώρο της Αριστεράς των αγώνων, των θυσιών και των διωγμών, ψέγει τη Δεξιά γιατί αντιδρά λυσσαλέα τώρα που από κατήγοροι τοποθετούνται στα έδρανα των κατηγορουμένων.
Σφετερίζεται τους αγώνες και τις θυσίες της Αριστεράς για να νομιμοποιήσει τη στυγνή αστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, πολιτική που στις διάφορες μορφές της αποτελεί αδιαπραγμάτευτα τον εχθρό της αριστερής πολιτικής. Όχι απλώς ανιστόρητη αλλά γελοία είναι η θέση του Θ. Καρτερού, που στους διωκόμενους αριστερούς εντάσσει και τους Συριζαίους. Ποιοί είναι αυτοί; Ο Παπαδημητρίου και η Αντωνοπούλου, οι πολυεκατομμυριούχοι Σταθάκης και Τσακαλώτος, οι Πασόκοι της διαφθοράς που καραβιές έσπευσαν στον ΣΥΡΙΖΑ για να αποφύγουν τον πολιτικό πνιγμό ή οι νενέκοι των μνημονίων, στους οποίους οι δανειστές επιδαψιλεύουν τους πιο γαλαντόμους επαίνους για την πιστή εφαρμογή των επιταγών τους; Η χείριστη επίδοση του Θ. Καρτερού είναι ότι σκιαγραφεί μια καρικατούρα Αριστεράς του μίσους και της εκδίκησης, επειδή προφανώς τις προσλαμβάνουσές του υπερβαίνει το όραμα και ο αγώνας της Αριστεράς για την κοινωνία της δικαιοσύνης και της χειραφέτησης.
