Φεμινιστική ομάδα της Λέσχης Αναιρέσεων Αθήνας
Sabbat – Burn the Rich not the Witch
«Όπως για την κατάργηση των οικονομικών τάξεων χρειάζεται εξέγερση της κατώτερης τάξης, του προλεταριάτου, και η από μέρους τους κατάληψη των μέσων παραγωγής στη διάρκεια μιας προσωρινής δικτατορίας, έτσι για να εξασφαλιστεί η κατάργηση των σεξουαλικών τάξεων χρειάζεται εξέγερση της κατώτερης τάξης (των γυναικών) και η κατάληψη του ελέγχου της αναπαραγωγής».
Shulamith Firestone, Η διαλεκτική του Φύλου: η υπόθεση του επαναστατικού φεμινισμού, 1971.
Τι μεσολάβησε από το 1970, εκείνη την εποχή των επαναστατικών ρευμάτων του φεμινισμού, την εποχή του μαύρου φεμινισμού που έβαζε στο κέντρο της συζήτησης την υπόθεση των πολλαπλών καταπιέσεων, φύλο, φυλή και τάξη, μέχρι το σήμερα; Γιατί ξεχάστηκαν τα άλματα των πρώτων χρόνων της Ρωσικής Επανάστασης, που εν μέσω εμφυλίου, ιμπεριαλιστικής επέμβασης και λευκής τρομοκρατίας, έθεσε ως προτεραιότητα την απελευθέρωση του ανθρώπου από την έμφυλη καταπίεση; Τι μεσολάβησε από την άνθηση των φεμινιστικών ρευμάτων στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και μέχρι τα μέσα του ’80, των μαζικών γυναικείων οργανώσεων, του πλούτου των φεμινιστικών περιοδικών;
Δεν υπάρχει μια κοινή γενικευμένη γυναικεία εμπειρία. Αυτό είναι μια αφαίρεση που αφορά την προνομιακή θέση υποκειμένου που καταλαμβάνουν τυπικά λευκές, μεσοαστές γυναίκες του δυτικού κόσμου. Η «γυναικεία εμπειρία» διέπεται από γεωπολιτικές, φυλετικές και ταξικές σχέσεις κυριαρχίας. Γι’ αυτό και η Sojourner Truth, η απελευθερωμένη σκλάβα, το 1851 στη συνέλευση στο Οχάιο για τη γυναικεία ψήφο, έδειξε τα μπράτσα της στις λευκές μεσοαστές που συγκροτούσαν το τότε φεμινιστικό κίνημα ρωτώντας τες: «Εμένα κανείς δεν με βοηθάει να ανέβω στην άμαξα ή να περάσω τα λασπόνερα, ούτε μου προσφέρει καλύτερη θέση. Δεν είμαι γυναίκα εγώ;». Στην καπιταλιστική κοινωνία η έμφυλη ταυτότητα έγινε φορέας συγκεκριμένων εργασιακών λειτουργιών και το κοινωνικό φύλο δεν μπορεί να θεωρείται μια αμιγώς πολιτισμική πραγματικότητα, αλλά θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως προσδιοριζόμενο από τις ταξικές σχέσεις.
Η επιστροφή με όρους όξυνσης του γυναικείου κινήματος στις πρώτες γραμμές των διεθνών κινητοποιήσεων και η ριζοσπαστικοποίηση του λοατκια+ κινήματος των τελευταίων ετών, έχουν κοινή ρίζα την καπιταλιστική κρίση, τις κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις που αυτή επιφέρει στο σύνολο των πτυχών της ζωής της τάξης, αλλά και τη συνακόλουθη συντηρητική πολιτική στροφή. Μια πολιτική ελέγχου του πληθυσμού και πειθάρχησης στην πιο σκληρή σελίδα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού μέχρι σήμερα.
Στην Ελλάδα της κρίσης, ενώ η ανεργία φάνηκε να χτυπάει εξίσου άνδρες και γυναίκες στην εργατική τάξη, οι γυναίκες παρέμειναν στο σπίτι για να αναλάβουν τη φροντίδα παιδιών, ηλικιωμένων, ασθενών κάτω από τηνδιάλυση και των τελευταίων δομών κοινωνικού κράτους ή/και υπό το πρίσμα της αυξανόμενης ανέχειας. Όσες παρέμειναν στην αγορά εργασίας, αντιμετωπίζουν διακρίσεις και σεξισμό σε καθημερινή βάση.
Η βία στο σπίτι, στον δρόμο και στη δουλειά παίρνει πολλές μορφές στα πρόσωπα των συντρόφων, της οικογένειας και των αφεντικών. Οι γυναικοκτονίες αυξάνονται δραματικά και η σεξουαλική παρενόχληση και βία σε δημόσιο και ιδιωτικό χώρο έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις.
«Σε όλες τις φωτογραφίες και τα βίντεο από τη διαδήλωση της 8ης Μάρτη βλέπω γυναίκες συνδικαλίστριες να φωνάζουν υπέρ της Παλαιστίνης και Παλαιστίνιες γυναίκες να φωνάζουν για εργατικά δικαιώματα. Βλέπω trans γυναίκες να μιλούν για συνδικάτα και γυναίκες από τα συνδικάτα να φωνάζουν δυνατά για τα δικαιώματα των trans. Ξέρεις πως λέγεται αυτό; Ταξικός Αγώνας. Κοίταξε να το συνηθίσεις», έγραφε η Tithi Bhattacharya, από την Πρωτοβουλία για τη Διεθνή Απεργία των Γυναικών, για την περσινή διαδήλωση στη Νέα Υόρκη, στις 8 Μαρτίου, συμπυκνώνοντας το στίγμα των νέων φεμινισμών, τη βαθιά πεποίθηση πως καμία μας δεν είναι ελεύθερη, αν έστω και μία είναι καταπιεσμένη.
Με συνθήματα όπως #Εμείς Απεργούμε και #Γυναίκες Όλων Των Χωρών Ενωθείτε, εθνικές επιτροπές για τη διεθνή ημέρα της γυναίκας σε πάνω από 50 χώρες αποτελούν τον τόπο συνάντησης των ριζοσπαστικών φεμινιστικών συλλογικοτήτων με το εργατικό, λαϊκό, λοατκια, μεταναστευτικό, αντιρατσιστικό, αναπηρικό και νεολαιίστικο κίνημα. Με κάθε μία από τις πολλαπλές καταπιέσεις που βιώνουμε ως γυναίκες και ως καταπιεσμένες θηλυκότητες.
Στην Ελλάδα το ρεύμα αυτό μετράει ήδη δεκάδες φεμινιστικές συλλογικότητες σε όλη τη χώρα. Συμμετοχές σε πανεργατικές απεργίες, αντιφασιστικά και αντεθνικιστικά συλλαλητήρια, διαδηλώσεις και παρεμβάσεις κατά της έμφυλης βίας, των βιασμών και των γυναικοκτονιών, μια πανελλαδική φεμινιστική δικτύωση για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα και στήριξη των άδικα φυλακισμένων γυναικών, όλες θύματα του φύλου, της φυλής και της τάξης τους. Και στοχεύουμε όλες μαζί να στήσουμε εκείνη την πρωτοβουλία που θα οδηγήσει από του χρόνου η 8η Μάρτη να είναι μέρα απεργίας από την παραγωγική και αναπαραγωγική εργασία.
