Παναγιώτης Μαυροειδής
Σε πρόσφατη έρευνα, το 51% των Ιταλών δήλωσαν ότι θα συμφωνούσαν με την έξοδο από την ΕΕ. Δυστυχώς, το νήμα αυτών των διαθέσεων, όπως και των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης, κάθε άλλο παρά ανιχνεύτηκε με επάρκεια από την κομμουνιστική και ευρύτερη Αριστερά της χώρας.
Η διάσπαση των Δημοκρατικών «από τα αριστερά», με τον σχηματισμό «Ελεύθεροι και Ίσοι», απέσπασε 3,5% αλλά στην ουσία πρόκειται για ένα σχήμα γέννημα-θρέμμα της κυβέρνησης Ρέντσι και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του που καταδικάστηκε περίλαμπρα. Ο σχηματισμός Potere al Popolo (PaP – Η εξουσία στο λαό), μέσω του οποίου εκφράστηκε στην ουσία η Κομμουνιστική Επανίδρυση, σε συμμαχία με άλλες αριστερές ομάδες και ακτιβιστές από κοινωνικά κινήματα και κοινωνικά κέντρα, συγκέντρωσε 1,13 %. Ένα άλλο θραύσμα του πρώην Κόμματος Ιταλών Κομμουνιστών (διάσπαση της Επανίδρυσης) το Κομμουνιστικό Κόμμα («αδελφό» του ΚΚΕ), έλαβε 0,32% και η κίνηση «Για μια Επαναστατική Αριστερά» (στο ρεύμα του ΕΕΚ) πήρε 0,08%.
Πρόκειται για ένα ακόμη στιγμιότυπο μιας πορείας εκφυλισμού του κομμουνιστικού ρεύματος στην Ιταλία. Από την ίδρυσή της, το 1991, η Επανίδρυση όχι μόνο δεν κατάφερε στοιχειωδώς να δικαιώσει το όνομά της απέναντι στην ανοιχτή μετατροπή του παραδοσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος στο αστικό Δημοκρατικό Κόμμα αλλά, αντίθετα, παρέδωσε μαθήματα καιροσκοπισμού, υποταγής στην αστική πολιτική, συμμετοχής σε αστικές κυβερνήσεις της «κεντροαριστεράς» (Πρόντι) και τελικά αλλεπάλληλων διασπάσεων.
Οι θέσεις του σχηματισμού PaP περιείχαν μεν πολλές κοινωνικές διεκδικήσεις, αλλά με μια αθροιστική κινηματίστικη λογική, χωρίς μια συνολική ταξική κατεύθυνση ρήξης με τον σύγχρονο καπιταλισμό και προβολής της ανάγκης ανατροπής του σε μια σοσιαλιστική προοπτική. Παράλληλα, η τοποθέτηση της υπεράσπισης του συντάγματος της Ιταλίας στον βασικό άξονα της ταυτότητας του σχήματος και οι διεθνείς αναφορές που ξεκινούσαν από τον Μελανσόν και κατέληγαν στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς και τον Τσίπρα, θέτουν σαφή όρια στο εγχείρημα αυτό.
