Σήμερα, κάποιοι κάνουν πως μένουν με το στόμα ανοιχτό και διαρρυγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δεν έχουν καμία σχέση με το σκάνδαλο Novartis, καταγγέλλοντας πολιτικές σκευωρίες και νέο ‘89 και απειλώντας με εκδίκηση. Άλλοι μοιάζουν σαν να ανακάλυψαν την πυρίτιδα και ισχυρίζονται ότι κρατούν στο χέρι το παλιό σύστημα διαπλοκής.
Είναι μέγιστοι υποκριτές. Και οι μεν και οι δε, όπως και αυτοί που σφυρίζουν αδιάφορα γι’ αυτά που υπέγραφαν και υποστήριζαν παλιότερα. Διότι είναι όλοι τους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μπλεγμένοι ως τα μπούνια στη διαπλοκή του αστικού πολιτικού συστήματος με τα επιχειρηματικά συμφέροντα στον χώρο της υγείας και ειδικά του φαρμάκου, όπου γινόταν ένα ασύλληπτο πάρτι κερδοσκοπίας — με συνένοχους τις κυβερνήσεις και τις αξιωματικές αντιπολιτεύσεις, εγχώριες και πολυεθνικές εταιρίες, τις τράπεζες και, φυσικά, το κατεστημένο των μεγαλογιατρών και των προμηθευτών.
Η σχέση καπιταλισμού και φαρμάκου ισοδυναμούσε πάντα –και συνεχίζει να ισοδυναμεί, έστω και σε μικρότερο βαθμό– με προκλητικές υπερτιμολογήσεις, με μαζικά «δωράκια» σε γιατρούς για την προώθηση σκευασμάτων στη λιανική, καθώς και με στοχευμένα χοντρά πακέτα σε πολιτικούς για την προώθησή τους στο χοντρεμπόριο. Και όταν η φούσκα σκάει, ενώ τα εγκλήματα των πρωταιτίων συνήθως έχουν ήδη παραγραφεί, ο λαός πληρώνει το μάρμαρο με αιματηρές περικοπές στην περίθαλψη και τις συντάξεις, με τη δραματική αύξηση της συμμετοχής στα φάρμακα, που από 9% το 2009 φτάνει σήμερα στο 30%.
