Διάλογος για το Κομμουνιστικό Κόμμα
Να κάνουμε τα πρώτα βήματα για μια κομμουνιστική οργάνωση της εργατικής τάξης
Ηλίας Κάνταρος, Δημήτρης Κατής, Παναγιώτης Κεφαλληνός
Λείπει ο συλλογικός καθοδηγητής που επιδιώκει να οργανώσει τις αντιστάσεις του κόσμου με σχέδιο και αποφασιστικότητα
Τα τελευταία χρόνια σε ένα μικρό τμήμα αγωνιστών εντός και εκτός οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς, αλλά κυρίως στo ΝΑΡ με πιο συλλογικό τρόπο, άνοιξε η συζήτηση για την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος –πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης– με τη διαμόρφωση παράλληλα και του αναγκαίου προγράμματος, που θα δώσει το έναυσμα μιας ουσιαστικής αντεπίθεσης των δυνάμεων της εργασίας ενάντια στην ολοκληρωτική βία του κεφαλαίου.
Αν αποδεχτούμε τις διατυπωμένες θέσεις του ΝΑΡ (4ο Συνέδριο) ότι μπαίνουμε σε μια νέα φάση επικίνδυνης κλιμάκωσης της αντεργατικής-πολεμικής εκστρατείας, μιας ολοκληρωτικής επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου σε διεθνές επίπεδο, καλά οργανωμένης σε ιδεολογικό-πολιτικό και επιχειρησιακό επίπεδο, το ζητούμενο για μας (όσους θέλουμε και πιστεύουμε στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού) είναι:
α) να γνωρίσουμε καλά τον χαρακτήρα της φάσης που περνάμε — και η ίδια η συζήτηση στο συνέδριο του ΝΑΡ καθώς και η απόφαση του δίνουν ικανοποιητικές αλλά όχι ολοκληρωμένες απαντήσεις.
β) Να οργανώσουμε με σχέδιο τη δική μας απάντηση-επίθεση ανατροπής αυτής της βαρβαρότητας.
γ) Να συγκροτήσουμε τις δυνάμεις και τα εργαλεία που απαιτούνται γι’ αυτό.
δ) Να αποπειραθούμε να κάνουμε τα πρώτα αποφασιστικά βήματα στη δημιουργία μιας πολιτικής επαναστατικής κομμουνιστικής οργάνωσης της εργατικής τάξης.
Η σημερινή κατάσταση του εργατικού κινήματος (πολιτικές οργανώσεις, συνδικάτα και συλλογικότητες γειτονιάς) δεν δίνει εχέγγυα και θετικές προοπτικές ότι ετοιμαζόμαστε για μια συνολική αντεπίθεση σε βάθος για την ανατροπή της βαρβαρότητας που ζούμε. Πολλές φορές νοιώθουμε ότι είμαστε απέναντι στο θηρίο γυμνοί, χωρίς ούτε μια σφεντόνα.
Αν το ΝΑΡ είναι κυρίως η οργάνωση που επιδιώκει να πρωτοστατήσει στην αντεπίθεση απέναντι στις δυνάμεις του κεφαλαίου και δούμε χωρίς παραμορφωτικούς φακούς την πραγματικότητα της παρέμβασής του, ως πολιτική συλλογικότητα –και όχι ως στελέχη του μαζικού χώρου– στους τόπους δουλειάς και τις λαϊκές γειτονιές, το μέλλον δεν φαίνεται ευοίωνο. Γιατί σε όλους αυτούς τους χώρους που εργάζεται, ζει και αναπαράγεται η εργατική τάξη λείπει ο συλλογικός καθοδηγητής που επιδιώκει να οργανώσει τις αντιστάσεις του κόσμου με σχέδιο και αποφασιστικότητα.
Η έλλειψη ενός τέτοιου πολιτικού φορέα γίνεται πιο φανερή, στη δράση, την ανάπτυξη, τον προσανατολισμό και την αποτελεσματικότητα των αγώνων της εργατικής τάξης. Το κύριο χαρακτηριστικό είναι ότι η τάξη με την «αποχή της» ή τη συμμετοχή της σε όποιους αγώνες αναπτύσσονται, είναι σχεδόν πάντα κάτω από ξένες σημαίες. Οι όποιες δυνάμεις μας, είτε είναι ανοργάνωτες είτε δραστηριοποιούνται στα πρωτοβάθμια σωματεία, είναι χωρίς πυξίδα. Πολυδιασπασμένοι, κατακερματισμένοι σε σχήματα ή συσπειρώσεις, μικρές και αντιφατικές ομάδες κατά κλάδο ή θέμα, άλλοι με αντιμνημονιακό περιεχόμενο συγκρότησης δήθεν για να ξεγελάσουμε κάποιους ή για να αφήνουμε δρόμους ανοιχτούς και για άλλου είδους μέτωπα. Χωρίς συνολικό σχέδιο και προσανατολισμό για την οργάνωση των εργαζόμενων και τη συνολική αντεπίθεση της τάξης ενάντια στο κεφάλαιο.
Μάλιστα, η έλλειψη ενός επαναστατικού κομμουνιστικού πολιτικού φορέα της τάξης γίνεται ακόμα πιο χτυπητή εκεί που οι αγώνες παίρνουν ορισμένες φορές έκταση, διάρκεια, συγκρουσιακά χαρακτηριστικά και βγαίνουν εκτός αστικής νομιμότητας. Εκεί πού συμμετέχουν σημαντικά τμήματα των εργαζόμενων –μαζί με κάποιους πρωτοπόρους– στην ανάπτυξη αγώνων που επιδιώκουν ή τείνουν να το πάνε μέχρι το τέλος. Εκεί, λοιπόν, που η αστικοποιημένη γραφειοκρατία κάνει τις απότομες στροφές με τις «δέουσες» υποχωρήσεις, ξεπουλώντας αυτούς τους αγώνες, αν και το γνωρίζουμε τις περισσότερες φορές ότι θα γίνει, αδυνατούμε να συγκροτήσουμε τις απαραίτητες συνθήκες που θα μας δώσουν τη νίκη.
Τι χρειαζόμαστε σήμερα: Στη σημερινή περίοδο, με τις μεγάλες ανακαλύψεις (επιστήμη και τεχνολογία) και τις μεγάλες ανατροπές που φέρνει το κεφάλαιο, χρειαζόμαστε ένα μεγάλο βήμα για την προγραμματική και οργανωτική συγκρότηση των δυνάμεων που επιδιώκουν την επαναστατική ανατροπή και οραματίζονται τη δημιουργία της κομμουνιστικής κοινωνίας των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών.
Άλλο εργαλείο από την άμεση ίδρυση ενός πολιτικού φορέα της τάξης, ενός κόμματος κομμουνιστικού που έχει προμετωπίδα του τον Κομμουνισμό ως την βάση μιας άλλης κοινωνικής πραγματικότητας, δεν υπάρχει.
Σωματεία της τάξης –σε όποια έκταση– υπάρχουν, μετωπικά πολιτικά σχήματα υπάρχουν, οι επικλήσεις και τα καλέσματα για κοινή δράση σε άλλες δυνάμεις υπάρχουν, δράσεις και κοινές πρωτοβουλίες υπάρχουν, διαφορετικές τάσεις αλλά και σχέδια μέσα στις ίδιες τις οργανώσεις υπάρχουν, διαφορετικές συγκροτήσεις και μάλιστα καθετοποιημένες υπάρχουν, όλα αυτά όμως δεν οδηγούν σε έναν κοινό πλούτο ιδεών, εμπειριών και δράσεων αλλά σε παραπέρα βάλτωμα .
Αυτό που δεν έχουμε όλοι μας και κυρίως η εργατική τάξη είναι ένα επαναστατικό-κομμουνιστικό πολιτικό σχέδιο με το ανάλογο κόμμα και ενιαίο καθοδηγητικό κέντρο (ως έκφραση και σύνθεση των συνολικών θελήσεων μας), που δρα σαν μια γροθιά και στηρίζεται στη συνειδητή πειθαρχία (ως κοινή μας θέληση), την αλληλεγγύη, τον σεβασμό, την εργατική δημοκρατία και την αποφασιστικότητά μας να κάνουμε πράξη την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, ξεπερνώντας σε κάθε δράση μας και τα όρια της αστικής νομιμότητας που βάζει το σύστημα.
Η πορεία προς την προγραμματική και οργανωτική ανασυγκρότηση ενός αναγκαίου σύγχρονου κομμουνιστικού φορέα δεν θα γίνει στο κενό ή εγκεφαλικά επειδή κάποιοι θέλουν να ξεφύγουν από τα αδιέξοδα. Στη δημιουργία του θα αλληλεπιδρά η ίδια η ανάπτυξη της ταξικής πάλης που όλοι μας θα συμβάλουμε γι’ αυτό. Όμως για να προχωρήσουμε χρειάζεται και τη δική της αυτοτέλεια, ως σύνολο ενεργειών.
Μια τέτοια προσπάθεια δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να διαχέεται μέσα σε σχήματα και πολιτικά μέτωπα, με δυνάμεις χωρίς ίδιους ή και αντιτιθέμενους στόχους, ή δυνάμεις υπονόμευσης μιας τέτοιας προσπάθειας. Η πορεία προς τη δημιουργία ενός πολιτικού επαναστατικού φορέα της τάξης, χρειάζεται να βάλει στην προτεραιότητα της το χτίσιμο οργανώσεων –προπλάσματα– σε χώρους δουλειάς, στις εργατογειτονιές και τη νεολαία με αιχμή τη νέα εργατική βάρδια. Οργανώσεων ως πολιτικούς φορείς στον χώρο τους, ως κορμό και βάση μιας νέας οργάνωσης. Δεν έχουμε ανάγκη από μια συγκεντρωτική κεντρική οργάνωση στελεχών, χωρίς οργανώσεις με καθημερινή πολιτική ζωή και δράση.
Έχουμε ανάγκη από μια οργάνωση κομμουνιστικού χαρακτήρα, όπου όλα τα μέλη της είναι καθοδηγητές και καθοδηγούμενοι, εντάσσονται και δρουν σε οργανώσεις βάσης για την υλοποίηση των κοινών υψηλών επιδιώξεων και κρίνονται όλοι από αυτό. Τα όποια επιμέρους καθήκοντα κατά καιρούς (ομάδες ενδιαφέροντος, επεξεργασιών, ειδικών στοχεύσεων, κατηγοριών), είναι επιπρόσθετες ευθύνες που ο καθένας μας θα ανταποκρίνεται με βάση τη συνείδησή του και τους κοινούς μας σκοπούς. Χρειαζόμαστε, δηλαδή, μια μαζική-συλλογική επαναστατική κομμουνιστική οργάνωση που στηρίζεται στα μέλη και τις οργανώσεις της για να βγάλει σε πέρας το υπέρτατο καθήκον της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού.
