Δεν είναι τζόγος, είναι σιγουριά: Αναπτυσσόμαστε!
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ
Αυτό είναι… Μπράβο! Επιτέλους, διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για την «απονέκρωση» των capital controls και για άφθονη «ρευστότητα» στην «πραγματική οικονομία». Επιτέλους, μπορούμε να κάνουμε και… εξαγωγή «αναπτυξιακής επανάστασης». Ναι, μπορούμε διότι μορφοποιούμε το όραμα μιας Ευρώπης απαλλαγμένης από ασφυκτικούς περιορισμούς, βασισμένης στη σιγουριά ότι το χρήμα θα «πέσει, ντάγκα-ντάγκα». Δεν πάει να ζητάει ο Γερμανός αρχιτραπεζίτης Γενς Βάιντμαν να τερματιστεί το πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» της ΕΚΤ; Το QE κι αν σβήσει, το χρήμα θα κυλήσει…
Αναρωτιέστε, μήπως, πού, πώς και υπέρ ποιών δρομολογούνται όλα τα παραπάνω ή κάποια από αυτά; Προφανώς το πρώτο δείγμα θα είναι περιορισμένο, κάτι σαν ελπιδοφόρα «νησίδα», αλλά όλα από κάπου αρχίζουν… Πού; Στο Ελληνικό και οπουδήποτε, εν Ελλάδι, λειτουργήσουν καζίνα. Πώς; Όπως επιτρέπει ο φρέσκος σχετικός νόμος. Υπέρ ποίων; Ε, καλά, τώρα μην σας πιάνουν οι λαϊκισμοί… Και τα τερατώδη πορτοφόλια των απανταχού κροίσων μια μορφή «πραγματικής οικονομίας» αντιπροσωπεύουν. Αν κερδίσει αυτή, όλο και κάποια ακόμα –ταπεινότερη– θα κερδίσει…
Αυτό θα πει «με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει η Ευρώπη»… Οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης Καζίνο απαγορεύουν ρητά τη δανειοδότηση των τζογαδόρων. Ε, εδώ θα την επιτρέπουμε διότι, βρε αδελφέ, υποφέρουμε πολύ από την έλλειψη «ρευστότητας» και δεν θέλουμε να βασανίζονται άλλοι.
Όπως αναλύει σε πρόσφατο ρεπορτάζ του στην Εφημερίδα των Συντακτών ο Κώστας Ζαφειρόπουλος, η γκάμα των βέβαιων ή πιθανών «παράπλευρων κερδών» διαθέτει αξιοπρόσεκτο εύρος: Αποφυγή φορολόγησης, «tax dumbing», αλλά και νομιμοποίηση εσόδων που προέρχονται από εγκληματικές δραστηριότητες. Για το πρώτο, δεν έχουμε παρά να υποκλιθούμε στην ιδιοφυή σύλληψη που καταργεί τη μοναδικότητα των γνωστών εξωτικών «φορολογικών παραδείσων», αποδυναμώνοντας έτσι και την ελκυστικότητά τους.
Για… το άλλο, δηλαδή τις ευκαιρίες «ξεπλύματος», φανταζόμαστε μια διασκευή παλιού άσματος του Μάρκου Βαμβακάρη. Διασκευή, ικανή να συμβολίσει τη σύζευξη του «παλιού με το νέο», με εμπνεύσεις που θα έχουν αντληθεί από το πλησίον της Αθήνας εκτεινόμενο παραλιακό μέτωπο. «Στο Φάληρο που πλένεσαι περιστεράκι γένεσαι», τραγουδούσε ο Μάρκος για μια τσαχπίνα Μαριώ. «Σε πλένω βρε στο Ελληνικό και δεν φαντάζεις πια κακό», θα μπορεί να άδει για το «πονηρό» χρήμα του ο παίκτης του εγγύς μέλλοντος.
Ζήτω, έρχεται η «ανάπτυξη» και η «υγιής επιχειρηματικότητα» του τζόγου, που θα ανθεί μέσα σε συνθήκες –του δικού του ειδικού– «φορολογικού παραδείσου». Κρίμα μόνο που δεν την κατανοούν οι τοπικές κοινωνίες της Μυκόνου, της Σαντορίνης και αλλού. Δεν ξέρουν το συμφέρον τους, φως φανάρι. Μα σάμπως το ξέρει και κανένας, καημένε; Εδώ οι ιδιοκτήτες των εμπορικών καταστημάτων στη μεγάλη τους πλειονότητα «κλαίγονται» πως τους χαντακώνει το άνοιγμα των μαγαζιών τις Κυριακές, λες και τους φταίει κανείς που δεν κατάφεραν να γίνουν Mall. Σκεφθείτε, τέτοιος «φόβος για το νέο»…
Όχι, δεν είναι «Λας Βέγκας» σε μικρογραφία. Είναι «Λας Ξεφτίλας» στο τετράγωνο. Μια ακόμη ξεφτίλα της κυβερνώσας «Αριστεράς»…
