ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ
Πώς οι «κακοί» διευκολύνουν τη διαρκή εκβαρβάρωση και των «καθώς πρέπει»…
Φαινομενικά, ο Ντόναλντ Τουσκ είναι τούτες τις ημέρες ο ένας και μόνος «κακός», ο «ψωριάρης» που στο ζήτημα του προσφυγικού βαδίζει χώρια από τους υπόλοιπους παράγοντες του διευθυντηρίου της ΕΕ. Αυτός, ως «προωθητής» των ξενοφοβικών θέσεων των τεσσάρων ανατολικοευρωπαϊκών χωρών της λεγόμενης ομάδας Βίσεγκραντ.
Θαρρείς πως η δημοσιοποίηση της …φαεινότατης ιδέας του προέδρου του Συμβουλίου της ΕΕ, να καταργηθούν οι υποχρεωτικές ποσοστώσεις στην υποδοχή προσφύγων, ταρακούνησε, αφύπνισε έναν «γίγαντα» που έως τώρα κοιμόταν βαθιά. Την θεσμική «Ευρώπη της αλληλεγγύης» (παρακαλώ, συγκρατήστε τα γέλια σας)…
Τον αποδοκίμασε η Κομισιόν, ο επίτροπος Δ. Αβραμόπουλος, οι πάντες. Το σχήμα δείχνει απλό: Από την μια πλευρά οι «λογικοί», οι «ευρωπαϊστές». Από την άλλη ο Τουσκ που παίζει –κι όντως το κάνει– το προσωπικό του παιχνίδι, με τα μάτια του στραμμένα στην πολιτική σκηνή της χώρας του, της Πολωνίας. Έλα όμως που η …ενδιαφέρουσα προϊστορία επιτρέπει, αν δεν επιβάλλει κόλας, τη διατύπωση ενός ερωτήματος: Ο εκλαμπρότατος κύριος Τουσκ είναι απολύτως μοναχικός και ενοχλητικός, ή ενίοτε αποβαίνει και αρκούντως …βολικός;
Ήταν αρχές Μαρτίου 2016, όταν ο Τουσκ ευχαρίστησε τις χώρες των δυτικών Βαλκανίων για την «εφαρμογή τμήματος της πολιτικής της ΕΕ για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης». Τι ακριβώς εννοούσε; Το διαβόητο, απάνθρωπο κλείσιμο του «βαλκανικού διαδρόμου». Το «φράξιμο», που είχε ως αποτέλεσμα να ωθούνται χιλιάδες πρόσφυγες στην επιλογή της θαλάσσιας οδύσσειας, με όσα αυτή συνεπαγόταν. Τεράστιους κινδύνους, ασταμάτητους πνιγμούς.
Η «θεσμική Ευρώπη» δεν θα μπορούσε να ταχθεί ανοικτά υπέρ της κίνησης που «υποσχόταν» νέους, πνιγμένους μικρούς Αϊλάν. Την ήθελε, αλλά δίσταζε να το παραδεχθεί… Έτσι βρήκε, τότε, τη «σολομώντεια λύση»: Στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ που είχε προηγηθεί των «ευχαριστηρίων» του Τουσκ, αποφασίστηκε το εξής: Να ανακοινωθεί η «λήξη της παράτυπης ροής μεταναστών στον βαλκανικό διάδρομο», αλλά να μην συμπεριληφθεί στο τελικό κείμενο των «28» η φράση «ο βαλκανικός διάδρομος έκλεισε».
Τι άλλαζε στην ουσία; Τίποτε. Η «δουλειά» έγινε. Την περάτωσή της την επιθυμούσαν …απείρως περισσότεροι από εκείνους που ανέλαβαν, με θέρμη, τη σχετική πρωτοβουλία. Η Γερμανία δεν ήθελε να φανεί και σ’ αυτό το ζήτημα ως «κακή της υπόθεσης», όπως στα θέματα που αφορούσαν την επιβολή λιτότητας στον ευρωπαϊκό Νότο, κλπ. Τη «βρώμικη δουλειά» την έκαναν ορισμένα εξ ανατολών «μαντρόσκυλα». Οι ανά την Ευρώπη εύπιστοι και αφελείς καλούνταν να πιστέψουν ότι κάποιοι θρασείς της –κατά Ντόναλντ Ράμσφελντ– «νέας Ευρώπης», εκεί στα ανατολικά της ηπείρου, έφεραν προ τετελεσμένων γεγονότων το …δύσμοιρο Βερολίνο.
Όταν λοιπόν κάποιοι ψέλλισαν τότε, τον Μάρτιο του 2016, διαμαρτυρίες για τις τοποθετήσεις του Τουσκ, εκείνος απάντησε: «Δεν είναι μονομερείς ενέργειες, αλλά κοινή απόφαση της ΕΕ των “28”». Δεν είχε άδικο. Διότι η «δημιουργική ασάφεια» του τελικού κειμένου των «28» δεν εμπεριείχε δα και τόση …ασάφεια. Το παιχνίδι με τις λέξεις κάθε άλλο παρά εμπόδιζε τις «δέουσες» πράξεις.
Οι δε λέξεις, όταν δεν «διατάσσονταν» να παίξουν, καλούνταν να κρυφτούν …«Πνίξτε τους!» είχε πει για τους πρόσφυγες ο Βέλγος υφυπουργός Ασύλου και Μετανάστευσης, Τέο Φράνκεν, στον Έλληνα ομόλογό του Γιάννη Μουζάλα. Ήταν Δεκέμβριος του 2015, σε ένα άτυπο συμβούλιο των υπουργών της ΕΕ για το προσφυγικό θέμα. Ο Μουζάλας δημοσιοποίησε την ανατριχιαστική προτροπή του ομολόγου του, που χρειάστηκε δύο 24ωρα για να αποφασίσει να «διαψεύσει» ότι το είπε…
Θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει ότι, εν αντιθέσει προς την υπόθεση του «βαλκανικού διαδρόμου», στο τωρινό θέμα των ποσοστώσεων υφίσταται αυθεντική διάσταση απόψεων. Ναι, όντως, προκαλούν πονοκεφάλους στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο ο Τουσκ και οι ηγέτες των χωρών του Βίσεγκραντ, που ακούν «μουσουλμάνος πρόσφυγας» και κάνουν αντανακλαστική κίνηση για …τράβηγμα πιστολιού. Δεν παύει όμως να ισχύει το «ουδέν κακόν αμιγές καλού».
Γιατί; Διότι, απλούστατα, ο (κάθε) Τουσκ είναι στο εσωτερικό της ΕΕ, τηρουμένων των αναλογιών, ό,τι είναι ο Τραμπ «εκτός των τειχών»: Μια χρυσή ευκαιρία να φανεί ότι υπάρχουν και χειρότερα. Τα δε «χειρότερα» των διαφόρων Τουσκ προετοιμάζουν τις εκάστοτε επιδεινώσεις, τις διαδοχικές εκβαρβαρώσεις στην πολιτική και των εκπροσώπων της «καθώς πρέπει» Ευρώπης.
Η Δανία νομοθέτησε την κατάσχεση κάθε περιουσιακού στοιχείου, άνω των 1.340 ευρώ, των προσφύγων που καταφθάνουν στη χώρα. Στη Γαλλία ο πρόεδρος Μακρόν διακηρύττει πως οι αλλοδαποί θα απελαύνονται ακόμη και για αδικήματα ήσσονος σημασίας. Στη Γερμανία και σ’ όλη την Ευρώπη προσλαμβάνει δραματικές διαστάσεις η συρρίκνωση της δυνατότητας προσφύγων να πετύχουν την οικογενειακή επανένωση. Τα ελληνικά νησιά «πρέπει» να λειτουργούν ως άθλιες «αποθήκες ψυχών», διότι έτσι έχουν «ήσυχο το κεφάλι τους» τα επιτελεία της ΕΕ: Από την ηπειρωτική στεριά θα μπορούσε κάποιος ευκολότερα να επιχειρήσει να φθάσει στην κεντρική, βόρεια ή δυτική Ευρώπη.
Σημεία και τέρατα ων ουκ έστιν αριθμός. Αλλά φαίνονται (;) λιγότερο τερατώδη, διότι υπάρχουν οι Τουσκ που πάντα υπενθυμίζουν πως το χειρότερο ελλοχεύει. Κι όταν το χειρότερο καταφθάνει, βλέπεις πως το όχημα δεν το οδηγούν, απαραιτήτως, οι διάφοροι Τουσκ…
