ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ
Η κυβερνητική αναδίπλωση στο παραπέντε, δείχνει τη μεγάλη λαϊκή αντίθεση
Στην πρώτη σοβαρή δοκιμασία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εξελίχτηκε την Πέμπτη η ψήφιση στη Βουλή της τροπολογίας Κοντονή για την ποινικοποίηση της δράσης του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας. Η αιτιολογική έκθεση της ευρω-χουντικής τροπολογίας είναι μνημείο θράσους, καθώς σαν «δημόσιο συμφέρον» ορίζει την «ενίσχυση της ρευστότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και αποφυγή ανάγκης νέας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών»!
Έντρομοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ζητούσαν να αποσυρθεί η τροπολογία, η οποία στην πρώτη της μορφή προέβλεπε τη δίωξη ακόμα και της απλής σκέψης για δημόσια διαφωνία με τους πλειστηριασμούς «οπουδήποτε και οποτεδήποτε», μετατρέποντας την σε ιδιώνυμο αδίκημα. Οι θρασύδειλοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί από τους οποίους για εκλογικούς λόγους κάποτε φώναζαν «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», νιώθουν τη λαϊκή πίεση ενάντια σε αυτό το ακραίο μέτρο.
Υπάρχει εξάλλου μια διαφορά σε σχέση με άλλα μνημονιακά μέτρα που ψηφίζονται δήθεν με το ζόρι, λόγω τρόικας ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ, χωρίς να έχει η κυβέρνηση την «ιδιοκτησία», όπως βεβαιώνει η σχετική προπαγάνδα. Αναπτύσσονται σημαντικοί αγώνες απέναντι στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και γενικότερα την οικονομία βία των κατασχέσεων που ρημάζει μισθούς, συντάξεις, μικροκαταθέσεις του φτωχού κόσμου, όταν η ολιγαρχία μένει στο απυρόβλητο των οφσόρ. Αυτοί εμποδίζουν τους πλειστηριασμούς και καθώς είναι οργανωμένοι από τα κάτω, με συλλογικότητες αγώνα, μαχητικά πρωτοβάθμια σωματεία και το συντονισμό τους, δεν υπάρχει δυνατότητα καπελώματος και εκτόνωσης, με όργανα όπως η ΓΣΕΕ. Πρόκειται λοιπόν για ένα σκληρό μνημονιακό μέτρο που η εφαρμογή του έχει κολλήσει, σπάζοντας την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία.
Υπάρχει κάτι πολύ πιο αποτελεσματικό λοιπόν από τα υποκριτικά λόγια παρηγοριάς της κυβέρνησης. Και είναι αυτός ο αποτελεσματικός αγώνας, που λειτουργεί σαν παράδειγμα για τον αναγκαίο δρόμο απέναντι στην εφαρμογή των μνημονίων, ξεκινώντας από τα μέτρα της 3ης αξιολόγησης. Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει το βαρύ κλίμα στο ΣΥΡΙΖΑ που ζει με τον εφιάλτη σκηνών κατάσχεσης σπιτιών τύπου Ισπανίας στην αμέσως επόμενη προεκλογική περίοδο.
Το βράδυ της Πέμπτης έπεσαν οι μάσκες για πολλούς. Η κυβέρνηση καταθέτοντας την τροπολογία της ντροπής σε ένα άσχετο νομοσχέδιο για τους ψυχικά ασθενείς, δεν έβαλε ούτε μια λέξη για την προστασία της πρώτης κατοικίας των λαϊκών στρωμάτων. Η περίφημη άτυπη συμφωνία που υποτίθεται ότι έγινε με τις τράπεζες και λήγει με το 2017, απλά δεν υπάρχει, όπως βεβαίωσε το Νοέμβρη ο πρόεδρος Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών Νίκος Καραμούζης κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον πρόεδρο της Βουλής Ν. Βούτση. Εξάλλου ούτε η Τρόικα δέχεται κάτι τέτοιο, ούτε επιτρέπεται από το τρίτο μνημόνιο. Φυσικά η δρακόντεια νομοθεσία δεν αφορά μια χούφτα πλούσιων, αλλά τα εκατομμύρια των χρεωμένων στις τράπεζες.
Ανάξια λόγου αποδείχτηκε η δήθεν εσωκομματική αντιπολίτευση των «53», Φίλη κ.ά., καθώς αρκέστηκε στην απόσυρση του άρθρου που έκανε ιδιώνυμο αδίκημα τη δημόσια διαφωνία με τους πλειστηριασμούς και ψήφισε με την ουρά στα σκέλια την ποινικοποίηση της δράσης του κινήματος. Οι απειλές του Τσακαλώτου ότι θα πέσει η κυβέρνηση και μετά «Βουλή γιοκ» για πολλούς από αυτούς, ήταν πειστικό επιχείρημα, μαζί με τα υπόλοιπες μνημονιακές αιτιάσεις ότι δεν αφήνει η Τρόικα και θα πέσουν έξω οι τράπεζες. Μέρες ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ θύμισε ο ΣΥΡΙΖΑ, που έδειξε να κλονίζεται και να καταφεύγει στο έσχατο εργαλείο της καταστολής.
Στο Σύνταγμα, όπου είχαν συγκεντρωθεί διαδηλωτές του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Αττικής, πρωτοβουλιών κατά των πλειστηριασμών, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΛΑΕ και όπου έφτασε πορεία του ΠΑΜΕ, η επίδειξη αυταρχισμού έφτασε στο σημείο ώστε τα ΜΑΤ να εμποδίσουν ακόμα και στον Δ. Κουτσούμπα και τους βουλευτές του ΚΚΕ να προχωρήσουν προς τη Βουλή. Όσο για τη ΝΔ και το Κίνημα Αλλαγής των ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι δεν τόλμησαν να καταψηφίσουν το ακραίο αυταρχικό μέτρο, δηλώνοντας «παρών». Εξάλλου είχαν ψηφίσει σε πρώτη φάση τα μέτρα αυτά μαζί με το τρίτο μνημόνιο το καλοκαίρι του 2015.
Η κυβέρνηση σύντομα θα δει ότι η μεγάλη δοκιμασία δεν ήταν αυτή στη Βουλή των υπάκουων βολεμένων, αλλά στο δρόμο και τους αγώνες. Αποφασισμένο εμφανίζεται το Πανελλαδικό Δίκτυο Συλλογικοτήτων και Πρωτοβουλιών κατά των Πλειστηριασμών, τονίζοντας σε ανακοίνωσή του πως «έγκλημα είναι το ν’ αρπάζεις σπίτια και όχι το να τα σώζεις από τ’ αρπακτικά!». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ξεκαθαρίζει πως «υπέρτερο συμφέρον» δεν είναι παρά «το δίκιο των εργαζόμενων και όχι το ‘’δίκιο’’ των θεσμών και του κεφαλαίου, των τραπεζών και των καπιταλιστών».
