ΜΑΝΔΡΑ-ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΛΕΣΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
Να στήσουμε ένα νέο παράδειγμα ταξικής αλληλεγγύης
Την Κυριακή, 26/11, πενήντα περίπου μέλη εργατικών λεσχών και σωματείων, βρεθήκανε στη Μάνδρα για να συμβάλλουν πολύπλευρα στην αποκατάσταση της ζωής των ανθρώπων στην πόλη: Με συνεργεία εργασίας, με ομάδες καταγραφής ζημιών, με κιόσκι αλληλεγγύης που μοίραζε είδη πρώτης ανάγκης, με επικοινωνία και πολιτική συζήτηση με τους κατοίκους της περιοχής για να οργανωθεί η αλληλεγγύη και να ενισχυθεί η φωνή τους απέναντι στη χοντροπετσιά δήμου, περιφέρειας και κεντρικού κράτους που αντιμετωπίζει τις πιο επείγουσες κοινωνικές ανάγκες σαν μια απλή παράπλευρη απώλεια των μνημονίων.
Η κατάσταση δυο εβδομάδες μετά παραμένει τραγική. Τα ισόγεια είναι αδύνατο να κατοικηθούν. Έπιπλα, λέβητες, δίκτυα, τοίχοι, τα πάντα έχουν καταστραφεί. Οι αυλές και οι κήποι δεν έχουν καθαριστεί, τα υπόγεια είναι γεμάτα απόβλητα. Τα μαγαζιά, στην πλειοψηφία τους ισόγεια, έχουν, κυριολεκτικά, διαλυθεί. Οι περισσότεροι δρόμοι της πόλης είναι πλημμυρισμένοι από τοξική λάσπη, οι αγωγοί υδροδότησης δεν έχουν αποκατασταθεί, το ρεύμα πέφτει συχνά.
Είναι εξοργιστικό ότι άνθρωποι που έχουν χάσει όλο τον οικιακό τους εξοπλισμό αναγκάζονται να πληρώνουν ιδιωτικά συνεργεία για να κάνουν τεχνικές εργασίες, να αγοράζουν αντλίες και άλλα εργαλεία και να κάνουν ασταμάτητα δουλειές μόνοι τους όλη τη μέρα.
Αρκετοί έχουν απελπιστεί και θέλουν ακόμα και να εγκαταλείψουν την πόλη, περισσότεροι όμως έχουν θυμώσει: «δεν αντέχουμε να ζούμε μες στη λάσπη», «δεν μας χρειάζονται τρόφιμα, θέλουμε να ανοίξουμε τα σπίτια μας», «ποιος μπορεί να ξαναφτιάξει νοικοκυριό αυτήν την εποχή», «δεν μπορούμε να πάμε ούτε στη δουλειά μας χωρίς αυτοκίνητα και με κλειστούς δρόμους», «δεν θα ξαναστείλω ποτέ τα παιδιά σχολείο όταν βρέχει» λέγανε με οργή.
Όσοι από τις εργατικές λέσχες βρέθηκαν στα σπίτια να φορτώνουν λάσπη με φτυάρια και να την κουβαλάνε με καρότσια, όσοι μίλησαν με τους κατοίκους, κατάλαβαν από πρώτο χέρι πόσο μόνοι έχουν αφεθεί οι άνθρωποι εκεί από τοπικό και κεντρικό κράτος και πόσο επείγον είναι να φτιαχτούν νέα παραδείγματα δράσης και οργάνωσης της ταξικής αλληλεγγύης. Για να έχουν αποτελεσματικότητα οι πρωτοβουλίες μας, για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, αλλά και για να ψηλαφίσουμε δρόμους ενός διαφορετικού μοντέλου ανάπτυξης που θα σέβεται τον φτωχό, τον εργάτη, τον άνεργο, τον αδύναμο, και φυσικά το περιβάλλον.
Πολυμελής ομάδα μηχανικών και άλλων τεχνικών, μέλη του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ), της Ανοιχτής Συνέλευσης Μηχανικών και του σωματείου της wind, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΣΜΤ, διεξήγαγε καταγραφή των ζημιών στα σπίτια και συζήτησε με τους πληγέντες για όσα είναι αναγκαίο να γίνουν σε τεχνικό επίπεδο. Μηχανικοί και κάτοικοι συμφώνησαν στην προτεραιότητα των αντιπλημμυρικών έργων και φυσικά στην εκτίμηση ότι η αποζημίωση είναι αδύνατο να καλύψει τις ζημιές κι θα την πάρουν μετά από χρόνια, αν δεν οργανωθεί ένα κίνημα μαχητικής διεκδίκησης.
Α.Β, Κ.Σ
