Νίκος Μανάβης
Το Σάββατο 25 Νοέμβρη οι κολασμένοι πρόσφυγες από το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόριας χάλασαν την εικόνα κοινωνικής ευαισθησίας που έφτιαχνε ο ΣΥΡΙΖΑ για τον εαυτό του, τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδο. Το σενάριο έλεγε πως εδώ και μια εβδομάδα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ανά την Ελλάδα θα διαφήμιζαν το κοινωνικό επίδομα που μοιράζει η κυβέρνηση. Ναι αυτές τις πενταροδεκάρες που επιστρέφουν από τους κλεμμένους μισθούς και συντάξεις.
Πριν από τις 25 Νοεμβρίου οι πρόσφυγες είχαν βίαια απομακρυνθεί από την πλατεία Σαπφούς, διότι η δημοτική αρχή, η κυβέρνηση, η περιφερειακή αρχή και φυσικά τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης δεν τους ήθελαν στο κέντρο της πόλης τις μέρες των Χριστουγέννων, τους χαλούσαν το ντεκόρ οι αγωνιστές πρόσφυγες, μόνο και μόνο επειδή αρνούνταν να αποδεχθούν την μοίρα που άλλοι τους ετοίμασαν.
Η κατάληψη των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ στη Μυτιλήνη πραγματοποιήθηκε αυθόρμητα λίγο πριν την ολοκλήρωση της πορείας που διοργάνωσε ο Συντονισμός Λέσβου για το προσφυγικό κι είχε ως στόχο να δώσει μια λύση στο πρόβλημα στέγασης των 35 αγωνιστών προσφύγων της πλατείας Σαπφούς. Άμεσα η κατάληψη μετέτρεψε τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ σε κέντρο του αγώνα των προσφύγων.
Πανικόβλητα τα στελέχη του κυβερνόντος κόμματος στο νησί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Στις μεταξύ τους συζητήσεις έλεγαν πως αυτή η κατάληψη ανοίγει το δρόμο σε κάθε κοινωνική ομάδα που διαμαρτύρεται για κάτι να καταλαμβάνει τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η σκέψη τους έλουζε με κρύο ιδρώτα.
Από την πρώτη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να χρεώσει την κατάληψη στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ούτε που τους περνάει από το μυαλό των στελεχών του ότι οι πρόσφυγες είναι αυθύπαρκτες οντότητες και αποφασίζουν οι ίδιοι για τις μορφές αγώνα που θα ακολουθήσουν. Η ΤΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Λέσβο απάντησε ότι στήριζε και συνεχίζει να στηρίζει τον αγώνα τον αγώνα των προσφύγων για ζωή και ελευθερία.
Η πικρή αλήθεια για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πως η κατάληψη των γραφείων του έχει τεράστια κοινωνική αποδοχή στη Μυτιλήνη και τα χωριά της Λέσβου. Οι κάτοικοι του νησιού νοιώθουν πως μέσα από αυτή την μορφή αγώνα παίρνουν μια μικρή «εκδίκηση» για τα όσα δεινά βιώνουν καθημερινά από τις πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση.
