του Κώστα Μάρκου
Άμεση εμπλοκή της Ελλάδας στους πολέμους της Μ. Ανατολής
Όταν ο πλέον επικίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη πρόεδρος των ΗΠΑ καλεί τον έλληνα πρωθυπουργό στην Ουάσιγκτον και όταν τα πλέον υψηλόβαθμα –δέκα τον αριθμό– στελέχη του συμμετέχουν στις συναντήσεις, κάτι πολύ περισσότερο «παίζεται» από όσα δημοσιεύθηκαν.
Το κυρίαρχο «αφήγημα», με το οποίο δικαιολογεί η κυβέρνηση τη συνάντηση με τον Τραμπ, είναι ότι απαιτείται να αξιοποιήσουμε την αστάθεια στον «υπ’ αριθμόν ένα εχθρό μας», την Τουρκία και την προβληματική πλέον σχέση της με τη «Δύση», για μια στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ που θα εγγυηθεί την ασφάλεια της Ελλάδας και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή μας.
Πρόκειται για ένα «αφήγημα με το κεφάλι κάτω», που καμία σχέση δεν έχει με την ασφάλεια του ελληνικού λαού από ξένες επιθέσεις και με την ειρήνη στην περιοχή. Αντίθετα, έχει άμεση σχέση με τρεις κρυφές επιδιώξεις (σε συμφωνία με τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου και το νεο-ΠΑΣΟΚ της Φώφης): Πρώτο, με την ασφάλεια των εξαγωγών του ελληνικού κεφαλαίου. Οι εξαγωγές αποκτούν δεσπόζουσα θέση στην αναπαραγωγή του ελληνικού καπιταλισμού, μετά την κρίση, την ευρωμνημονιακή αστική επίθεση και τη συνακόλουθη κατάρρευση της εσωτερικής αγοράς των λαϊκών στρωμάτων για τα επόμενα χρόνια. Αυτή η συγκεκριμένη πραγματικότητα μετατρέπει αντικειμενικά και το ελληνικό κεφάλαιο σε βρικόλακα διψασμένο (και) για ξένο αίμα και τον ελληνικό καπιταλισμό σε επιθετικό υπο-ιμπεριαλισμό, διψασμένο για το δικό του «ζωτικό χώρο» αγορών, ανάμεσα στις ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Η τάση αυτή δεν επιτρέπεται να υποτιμάται κάτω από τα αριστερά νιαουρίσματα του Τσίπρα και τους ανέξοδους φόρους τιμής στον Φιντέλ.
Δεύτερο, το «αφήγημα» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σχετίζεται με την ασφάλεια των ενεργειακών πηγών και των μεταφορών τους. Η σημασία τους αναβαθμίζεται με την ανακάλυψη των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο και ίσως στο Ιόνιο, που μοιράζονται σαν «οικόπεδα» στις δυτικές πολυεθνικές, με την υποδεέστερη, αλλά όχι και ασήμαντη, συμμετοχή των ελληνικών ενεργειακών επιχειρήσεων. Κάθε σοβαρό αστικό κράτος, έστω και της τρίτης καπιταλιστικής ταχύτητας, απαιτείται να υποστηρίζει στρατιωτικά την κατάκτηση αγορών και πρώτων υλών. Ειδικά, όταν ο ανταγωνισμός αποκτά την «πρωτοκαθεδρία» και ο πόλεμος έρχεται σε «πρώτο πλάνο». Δεν είναι καθόλου τυχαία η στρατιωτική άσκηση που έγινε πριν λίγες ημέρες στην Κύπρο, με την επωνυμία «ΝΕΜΕΣΙΣ 2017» και τη συμμετοχή της Εθνικής Φρουράς Κύπρου, του Ισραήλ, της Γαλλίας, της Ελλάδας και του Ηνωμένου Βασιλείου, του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια στη Θάλασσα (EMSA) και πλοίων των ιδιωτικών εταιρειών «EDT Offshore» και «SAIPEM SpA». Το σενάριο της άσκησης προέβλεπε προσομοίωση «κατάστασης απειλής» σε πλατφόρμα εξόρυξης.
Τρίτο, το «αφήγημα» Τσίπρα σχετίζεται άμεσα με την αντικειμενική ανάγκη του ελληνικού κεφαλαίου για μια σχεδόν απόλυτη πρόσδεση με τα συμφέροντα και συνεπώς, με τη σημερινή, εξαιρετικά επικίνδυνη επιθετικότητα, πρώτα από όλα των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της ΕΕ. Ο Τραμπ ενσαρκώνει αυτή την επιθετικότητα σε όλο το κυνικό και χυδαίο «μεγαλείο» της. Η Εγγύς και Μέση Ανατολή αποτελούν πεδίο αποσταθεροποίησης λόγω ακριβώς αυτής της επιθετικότητας. Για ποια «σταθερότητα» κάνει λοιπόν λόγο ο Τσίπρας;
Ο κόσμος, μετά τη δομική ιστορική κρίση του 2007-08 δεν έχει πλέον καμία σχέση με τον κόσμο πριν από αυτή, με τον κόσμο που προέκυψε από το 1989. Μετά το αποτυχημένο, «αμερικανόπνευστο», στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία, γράφαμε: «Η αντίθεση αυτή (με τις ΗΠΑ) οδηγεί την Τουρκία πιο κοντά στον “αναπτυσσόμενο” ιμπεριαλιστικό άξονα Ρωσίας-Κίνας-Ιράν, ενώ η ελληνική αστική τάξη και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποτάσσονται στον “αναπτυγμένο”, κυρίαρχο, ιμπεριαλιστικό άξονα ΗΠΑ-ΕΕ-Ισραήλ, με ό,τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται» (Πριν, 24 Ιουλίου 2016). Σε αυτά τα πλαίσια, δίνει σχεδόν τα πάντα στις ΗΠΑ. Γενικότερα, μετά την κρίση, ακόμη και το πιο αδιανόητο μπορεί να θεωρείται δυνητικά διανοητό. Όπως η άμεση (και όχι έμμεση, όπως μέχρι τώρα) στρατιωτική συμμετοχή του ελληνικού κράτους σε επιθετικούς, ακόμη και πυρηνικούς, πολέμους στην περιοχή μας, σε συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ακόμη και εναντίον της Τουρκίας, καθώς και το αντίστροφο.
Η αστική εξωτερική πολιτική, στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται «ο πιο καλός ο μαθητής», συνοδεύεται πάντα με «μυστικά πρωτόκολλα», όπως αυτά που αποκάλυψε και κατάργησε η σοβιετική εξουσία, 100 χρόνια πριν. Η συνάντηση Τσίπρα-Τραμπ φαίνεται ότι κατέληξε σε δυο σημαντικές συμφωνίες: Πρώτο, αναβάθμιση της βάσης της Σούδας και δημιουργία βάσης για μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones). Και δεύτερο, μεταφορά πυρηνικών βομβών από τη βάση του Ιντσιρλίκ, στην αεροπορική βάση του Αράξου, στην Πελοπόννησο, για μελλοντική (πόσο μελλοντική άραγε;) χρήση.
Για να μην υποτιμηθεί ο γεωστρατηγικά πολύτιμος χαρακτήρας των drones, αρκεί το παρακάτω: «Οι δολοφονίες με μη επανδρωμένα αεροσκάφη […] έγιναν το σήμα κατατεθέν του βραβευμένου με Νόμπελ προέδρου. Στην πρώτη του θητεία, ο Ομπάμα διέταζε μία τέτοια εκτέλεση κάθε τέσσερις μέρες, δέκα φορές περισσότερο από ό,τι γινόταν επί Μπους» (Πέρι Άντερσον, Η Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική και οι Διανοητές της, εκδ. Τόπος, σελ. 130). Ας φανταστούμε ποια χρήση προβλέπεται από «το κακό που μας βρήκε» (ο Τραμπ κατά Τσίπρα).
Η πολλαπλή επικινδυνότητα της αποθήκευσης πυρηνικών βομβών στον Άραξο είναι αυτονόητη. Δεν είναι όμως τόσο αυτονόητη η γνώση για την προωθημένη προετοιμασία της μεταφοράς τους. Το γεγονός κατήγγειλε ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, στις 15 Σεπτεμβρίου, αλλά και λίγο αργότερα, η ΕΕΔΥΕ, η Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση, ο δήμαρχος Πάτρας κ.α.
Οι καταγγελίες επιβεβαιώθηκαν, παρά τις διαψεύσεις του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας, Δημ. Βίτσα: Σύμφωνα με πληροφορίες της ιστοσελίδας militaire.gr, στις 26 και 28 Σεπτέμβρη, έγινε σύσκεψη στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, με αντικείμενο την επισκόπηση των εργασιών για τον «εκσυγχρονισμό» της βάσης του Αράξου. Σχετική ενημέρωση από αυτήν τη σύσκεψη στάλθηκε υπηρεσιακά στο υπουργείο Άμυνας, με απόρρητο έγγραφο, που αναφέρει ότι μεταξύ των έργων που εξελίσσονται στη βάση είναι και εγκαταστάσεις για την αποθήκευση «ειδικών όπλων», τα οποία, στη «γλώσσα» της Πολεμικής Αεροπορίας, σημαίνουν «πυρηνικά».
Για ποια ασφάλεια μιλάει ο Τσίπρας;
