ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΡΑΝΑΚΗΣ
Η αυταρχική θωράκιση των αστικών κρατών και η κυριαρχία του δόγματος «ησυχία-τάξη-ασφάλεια» φαίνεται ότι αποτελούν παγκόσμιες τάσεις. Το οπλοστάσιο του αστικού συνασπισμού εξουσίας συνεχώς γιγαντώνεται και στρέφεται σε ολοένα πιο αντιδραστικές κατευθύνσεις. Το σύστημα χτίζει «δικλείδες ασφαλείας» προκειμένου να καταπνίξει κάθε εν δυνάμει κοινωνική αντίσταση και να επιβάλλει, ακόμα και μέσα από πραξικοπηματικές μεθοδεύσεις, την απαραίτητη για την ολοκλήρωση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων «ομαλότητα» που διακαώς επιθυμεί. Οι κοινές ευρωπαϊκές οδηγίες, η σκλήρυνση του ποινικού κώδικα σε «παραβάσεις» με πολιτική χροιά, η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, η κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας- διαδήλωσης, η άρση του πανεπιστημιακού ασύλου, η σχεδιαζόμενη ανάμειξη του στρατού στον κατασταλτικό ρόλο του κράτους κ.α., αποτελούν δείγματα του πόσο σκληρά επιτίθεται η αστική τάξη στα δικαιώματα και τιςελευθερίες της κοινωνίας – ακόμα και προληπτικά.
Μπροστά σε ένα τόσο ασφυκτικό πλαίσιο, ο κόσμος του αγώνα οφείλει να αναδείξει την αναγκαιότητα να συγκροτηθεί σήμερα ένα μαζικό κίνημα υπεράσπισης και διεύρυνσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού και της νεολαίας. Προφανώς, όχι με όρους υπεράσπισης των δήθεν διακηρυκτικών αρχών της αστικής δημοκρατίας και του συστήματος δικαιοσύνης, αλλά με πολιτικό βραχίονα σκέψης και πρακτικής την ανάδειξη του ταξικού ρόλου των κρατικών μηχανισμών και των θυλάκων του. Ένα κίνημα που θα προάγει τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα και, παρ’ ότι οφείλει να αφουγκραστεί και να ερεθίσει τα δημοκρατικά ένστικτα και αντανακλαστικά του κοινωνικού συνόλου, πρέπει να στοχεύει στην ποιοτική αναβάθμιση της πολιτικής συνείδησης του λαού και να συνδέει την πάλη για δημοκρατικά δικαιώματα (παρά τη σχετική της αυτοτέλεια) με την συνολική πάλη για ανατροπή των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων και των πολιτικών τους.
Σε μια τέτοια προσπάθεια, απαιτείται η συνύπαρξη και ζύμωση ανάμεσα σε όλες τις συλλογικότητες που, από ταξική σκοπιά και με κινηματικούς όρους, επιθυμούν να συνδράμουν στην κατοχύρωση των κοινωνικών ελευθεριών σήμερα. Με όπλο μάχης τους μαζικούς φορείς και τον συντονισμό τους, το κίνημα μπορεί και πρέπει να αναδείξει τις πολιτικές ευθύνες κάθε κυβέρνησης και να πιέσει το αστικό κράτος, με όρους μαχητικής επιβολής από τον δρόμο, σε πολλά και συνεχόμενα πισωγυρίσματα. Ιδιαίτερα ενόψει του νέου αντεργατικού νόμου, ο συντονισμός και η πάλη των εργαζομένων αποκτά καθοριστική συμμαχία.
Πιο συγκεκριμένα για τη νέα γενιά, η οποία βρίσκεται και στο επίκεντρο της αυταρχικής – αντιδραστικής αυτής επίθεσης, το χρέος της έγκειται στην ατέρμονη πάλη απέναντι σε κάθε πραξικοπηματικό μέτρο εντός των κοινωνικών χώρων που ζει και αναπνέει. Σε μια συνθήκη που η αστική μπάντα με νύχια και με δόντια προσπαθεί να άρει κάθε δημοκρατικό δικαίωμα από τα χέρια της νεολαίας (απαγόρευση συνελεύσεων, λοκ άουτ σε πανεπιστήμια, άσυλο, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων), η επανακατοχύρωση των παλιών (άσυλο, κατάργηση τρομονόμου) αλλά και η διασφάλιση νέων δημοκρατικών κατακτήσεων (όχι αστυνομική παρουσία σε πορείες, νομική αναγνώριση των γενικών συνελεύσεων, απαλλαγή όλων των διωκόμενων αγωνιστών κ.α.) θα συνιστούν μια τεραστίων διαστάσεων νίκη για το νεολαιίστικο κίνημα, που με τη σειρά της θα σηματοδοτεί νέες εκρηκτικές δυνατότητες.
