Το μεγαλύτερο κινηματογραφικό γεγονός της πόλης (και της χώρας) έφτασε, για ακόμα μία φορά, στο τέλος του. Φέτος ζήσαμε ένα φεστιβάλ γεμάτο ενέργεια και ποικιλία. Βιώσαμε κινηματογράφο από κάθε γωνιά του πλανήτη, αλλά και από τη χώρα μας, με ματιές φρέσκιες, διαφορετικές, καυστικές, σοκαριστικές. Ενώ το κλίμα του φεστιβάλ όρισαν, και φέτος, οι (υπερεργαζόμενοι) εθελοντές, που αποτελούν πάντα τη ραχοκοκαλιά όλων των δρώμενων, από τις προβολές ως τα πάρτυ, θυμίζοντας μας πως η αγάπη για το σινεμά δεν καταπιέζεται από τις καπιταλιστικές κρίσεις.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΓΚΟΥ
Παρά τις μνημονιακές περικοπές το φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης καταφέρνει να αναδείξει νέες καλλιτεχνικές δημιουργίες
Φυσικά, πρέπει να είσαι εκεί και να ζήσεις ένα τέτοιο δρώμενο, τα συναισθήματα που σου προκαλεί δεν είναι εύκολο να μεταφερθούν σε λίγες σειρές. Οι εικόνες που πήραμε κινήθηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κινηματογραφικού καμβά. Ξεκινήσαμε την περιπλάνηση μας στις αίθουσες με ανάλαφρα ταινιάκια, όπως το Timeless Stories του Βασίλη Ραΐση, που, ίσως να είχε λίγα να πει από καλλιτεχνικής άποψης, ωστόσο διαχέονταν από μία ειλικρινή γλύκα, μία τρυφερή αφέλεια, που μέχρι το τέλος της ταινίας σε συγκινούσε και λειτούργησε ως μία όμορφη εισαγωγή στο φεστιβάλ.
Το πρώτο σοκ ήρθε, φυσικά, με το εξαιρετικό Love Me Not του Αλέξανδρου Αβρανά, την τελευταία προσθήκη στο “New (Weird) Greek Wave Cinema”. Στην οθόνη ξεδιπλώθηκε μία καλοδουλεμένη ιστορία, που μέσα από την ωμότητα της καυτηρίαζε, με δεξιοτεχνία, την ανθρωποφαγία της καπιταλιστικής κρίσης που βιώνουμε. Μέσα από την πορεία των ηρώων, αναδύονται όλες οι κοινωνικές και ηθικές συγκρούσεις της Ελλάδας του σήμερα σε ωμή μικρογραφία.
Συνεχίσαμε το ταξίδι μας με short movies από τα Βαλκάνια, αλλά και όλο τον κόσμο, που έδωσαν μία ξεχωριστή ματιά στις ζωές των ανθρώπων σε μέρη ξεχασμένα, και μας γνώρισαν δημιουργούς που υπόσχονταν πολλά για το μέλλον. Ζήσαμε θεατρικά δρώμενα έκπληξη, στο Φουαγιέ του Ολύμπιον αλλά και στους θαλάμους πώλησης εισιτηρίων, από τους ηθοποιούς του ΚΘΒΕ. Συγκλονιστήκαμε, αηδιάσαμε και στο τέλος προβληματιστήκαμε με την μοναδικά προκλητική και, σίγουρα, γενναία ταινία Τα Άγρια Αγόρια του Γάλλου Bertrand Mandico, όπου οι κοινωνικοί ρόλοι των φύλων, της βίας και του ρεαλισμού συγκρούστηκαν μανιασμένα, δίχως όμως, δυστυχώς, να γίνεται ξεκάθαρο το αποτέλεσμα της μάχης.
Διασκεδάσαμε, κιόλας, με την ψυχή μας, με ταινίες όπως το Γαλλο-Ιαπωνικό animation, Mutafukaz και η ελληνική ταινία Do it Yourself, που μας ταξίδεψαν σε αφηγήσεις καταιγιστικές, αστείες, noir αλλά και κοινωνικά ευαίσθητες. Μπορεί να μην λειτούργησαν άψογα, ήταν όμως ταινίες που άφηναν γλυκιά οπτικοακουστική γεύση και άξιζαν κάθε λεπτό και με το παραπάνω.
Για άλλη μία χρονιά, το ΦΚΘ απέδειξε την επάξια θέση του στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης και του κόσμου, με τις πλούσιες εμπειρίες που μας χάρισε, παρόλο τον, εμφανή, περιορισμό του Budget. (μικρό παράπονο: μας λείπουν τα master-classes).
