του Θανάση Σκαμνάκη
Τόσα χρόνια τώρα, πάντα τέτοια μέρα που ξαναγυρίζουμε, αισθάνομαι σαν τη γέφυρα του Βοσπόρου να πατώ σε δυό ηπείρους, το ένα μου πόδι είναι στο καλοκαίρι και τ’ άλλο στο επερχόμενο. Κι εδώ που τα λέμε, όσο κι αν το καλοκαίρι είναι που με μαγεύει, το επερχόμενο είναι εκείνο που περιέχει σχέδια, επανεξορμήσεις, επαναξιολογήσεις. Από παιδί έτσι (κι όχι μόνο εγώ): φέτος θα στρωθώ να διαβάσω, θα καλύψω τα κενά, θα βρω νέους φίλους, θα αποφύγω τα περσινά λάθη, θα τα κάνω όλα καλύτερα. Δεν ξέρω αν είναι καλό που όσο και να περνάνε τα χρόνια δεν έχω σταματήσει να κάνω σχέδια. Και κυρίως, που δεν έχω ποτέ τέτοια εποχή κάτσει να λογαριάσω τι έκανα από όσα σχεδίαζα πέρσι. Και κυρίως πόσα λάθη δεν απέφυγα. Ποτέ τέτοια εποχή λογαριασμούς. Τέτοια εποχή μόνο τα σχέδια. Για να έχω πάντα την αίσθηση πως όλα μπορεί να ξαναρχίζουν, σαν καινούργια. Πως όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα.
Είναι κι αυτός ένας τρόπος να αντιμετωπίσω την απομάγευση που φέρνουν μαζί τους οι πρώτες σταγόνες της βροχής, τα παράθυρα που σιγά-σιγά κλείνουν, οι ταξιδιώτες που γρήγορα-γρήγορα επιστρέφουν, το τσιμέντο όπου δεν κοχλάζει όταν πέσει μια σταγόνα νερό. Κάθε χρόνο τα ίδια, και δεν τάχω συνηθίσει. Σαν να ελπίζω ότι κάποιο καλοκαίρι θα κρατήσει πιο πολύ. Μέχρι τώρα δεν έχει επιτευχθεί, κι ωστόσο όταν γυρίζω πίσω σε αναμνήσεις καλοκαιριών, διαπιστώνω πως έχουν μεγάλη διάρκεια, όση θα ήθελα να έχουν τα επόμενα. Κι ενώ μπορεί να έχουν γίνει μόνο λίγα πράγματα, φαίνεται σα να μας έχει χαριστεί ο κόσμος και το φώς του σε παράταση. Δεν είναι που οι μέρες είναι πιο μεγάλες. Είναι που εμείς γινόμαστε ψηλότεροι, και, πιθανόν, πιο γενναιόδωροι, με τον εαυτό μας, με τους άλλους και με το χρόνο.
Βέβαια, με τόσες δεκαετίες στην πλάτη σου, με όσα έχουν φέρει κι έχουν πάρει μαζί τους, δεν μπορεί να είσαι το ίδιο ορμητικός. Κι ούτε να μην αισθάνεσαι εκείνο το διαρκές βάρος μέσα σου, τη βραδινή υγρασία που προμηνύει χειμώνα, από τόσες ματαιώσεις, διαψεύσεις, απουσίες, κι εκείνον τον απροσδιόριστο φόβο για τις νέες διαψεύσεις κλπ.
Αλλά ξέροντας τι περιμένει κάθε φορά στη γωνία, όχι ξέροντας αλλά υποψιαζόμενος, διατήρησε τα σχέδια. Και κυρίως την ευαισθησία του καλοκαιριού.
Μπορεί να εκληφθεί και ως μια συμβουλή διαχείρισης του μεταβατικού χρόνου!
