Τέσσερα ολόκληρα χρόνια συμπληρώθηκαν από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον χρυσαυγίτη Γ. Ρουπακιά και όπως αποδείχθηκε ο λαός και οι εργαζόμενοι δεν έχουν ξεχάσει. Χιλιάδες κόσμου συμμετείχαν και φέτος στις αντιφασιστικές διαδηλώσεις σε όλη την χώρα, καταδεικνύοντας παράλληλα την ανάγκη το αντιφασιστικό-αντιπολεμικό κίνημα να δυναμώσει ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα.
της Μαρίας Μπικάκη
Οι αντιφασιστικές κινητοποιήσεις, που ξεδιπλώθηκαν σε όλη τη χώρα για την επέτειο των 4 χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από την Χρυσή Αυγή, δεν ήταν επετειακού χαρακτήρα. Μπολιάστηκαν με το σύγχρονο αντιφασιστικό περιεχόμενο που προσδίδει η ανάγκη απάντησης στην ατιμωρησία των δολοφόνων που κυκλοφορούν ελεύθεροι, στη δράση των ναζιστικών αποβρασμάτων, στις συνεχιζόμενες εγκληματικές επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες και ντόπιους, στην ασυλία και ανοχή που απολαμβάνουν από το πολιτικό σύστημα.
Στην Αττική ξετυλίχτηκε 3ήμερο δράσεων. Το Σάββατο 16/9, μετά από συγκέντρωση στο Σύνταγμα με χαιρετισμούς από φορείς και μεταναστευτικές οργανώσεις, ξεκίνησε πορεία προς τα κεντρικά γραφεία της ΧΑ η οποία δέχτηκε αστυνομική επίθεση. Στη διαδήλωση συμμετείχε μεγάλος αριθμός μεταναστών εργατών, σωματεία και πολιτικές οργανώσεις. Μαζική ήταν η παρουσία στα μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΠΡΟΜΕ. Την Κυριακή έγινε εκδήλωση από την Εργατική Λέσχη Κερατσινίου-Δραπετσώνας με τον αντιφασιστικό μονόλογο «Μάμμα Τόνι», από την ομάδα Πείρα(γ)μα. Τη Δευτέρα 18/9 έγινε συγκέντρωση στο σημείο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, που είναι σήμερα το μνημείο του, και στη συνέχεια μαζική πορεία από τους δρόμους του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας προς το Καστράκι, όπου έγινε συναυλία από την οικογένεια και τους φίλους του Παύλου με τη συμμετοχή συγκροτημάτων.
Στη Θεσσαλονίκη έγινε μαζική συγκέντρωση μπροστά στο άγαλμα Βενιζέλου και πορεία διαμαρτυρίας στους κεντρικούς δρόμους προς τα γραφεία της ΧΑ, που εμποδίστηκε και κατέληξε στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Ακόμα, συγκεντρώσεις για τα 4 χρόνια από τη δολοφονία Φύσσα έγιναν στην Πάτρα, τη Λάρισα, τα Τρίκαλα, το Βόλο, τα Χανιά, και πολλές ακόμα πόλεις.
Η μαζικότητα και η μαχητικότητα των συγκεντρώσεων φανέρωσε ότι η μνήμη παραμένει ζωντανή, δεν ξέφτισε στο πέρασμα του χρόνου και συναντιέται με την συνείδηση της ανάγκης να μπει φραγμός στην δράση και την εξάπλωση της επιρροής της ΧΑ και των ρατσιστικών, ξενοφοβικών, εθνικιστικών αντιλήψεων.
Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία των συγκεντρώσεων στην Αττική έπαιξε και το κοινό ενωτικό κάλεσμα που για πρώτη φορά στις εκδηλώσεις για τη δολοφονία του Παύλου περιέλαβε τόσο ευρύ φάσμα των δυνάμεων του κινήματος. Υποστηρίχτηκε από σωματεία, τοπικές συλλογικότητες, πέντε κεντρικές αντιρατσιστικές, αντιφασιστικές και αλληλέγγυες σε πρόσφυγες κινήσεις και έντεκα πολιτικές οργανώσεις-μέτωπα.
Καθοριστικό ρόλο γι’ αυτό το αποτέλεσμα έχει η σταθερή επιδίωξη των δυνάμεων του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ενωτικές μαζικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις που αναδεικνύουν το συστημικό ρόλο των νεοναζί, βάζουν στο στόχαστρο τις κυβερνητικές ευθύνες για την αποθράσυνση τους, αντιπαλεύουν τις αντιλαϊκές πολιτικές που στρώνουν το χαλί στην ακροδεξιά επιρροή. Αποκαλύπτουν το ρόλο της ΕΕ για την άνοδο της ακροδεξιών δυνάμεων με την επιχείρηση ταύτισης ναζισμού-κομμουνισμού αλλά και με τις ρατσιστικές διαχωριστικές πολιτικές της απέναντι στους πρόσφυγες.
Ο Συντονισμός για το Προσφυγικό Μεταναστευτικό σωματείων, φοιτητικών συλλόγων και συλλογικοτήτων (ΣΥΠΡΟΜΕ), που πρωτοστάτησε για το ενωτικό κάλεσμα, θα εντείνει τις προσπάθειες το επόμενο διάστημα για να δυναμώσει το αντιφασιστικό-αντιπολεμικό κίνημα, να περιφρουρηθεί η ανεξάρτητη δράση του, να εκφραστεί μαζικά και αποφασιστικά σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιά και να γίνει συνείδηση σε πλατύτερα τμήματα η ανάγκη για την απομόνωση και καταδίκη της ΧΑ, η απόκρουση της δράσης των νεοναζί και της επιρροής των οπισθοδρομικών, συντηρητικών πολιτικών.
