ΠΑΤΡΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΙΑΝΟΣ
Ένα θέμα που το τελευταίο διάστημα έχει μονοπωλήσει την επικαιρότητα εντός κι εκτός των πανεπιστημίων είναι τα γεγονότα στο τμήμα της Διοίκησης επιχειρήσεων της Πάτρας. Συγκεκριμένα η γενική συνέλευση του τμήματος αποφάσισε ομόφωνα τον αποκλεισμό από την εξεταστική του Σεπτεμβρίου 106 φοιτητών επειδή παρέδωσαν αντιγραμμένες ασκήσεις (οι οποίες αγοράστηκαν από φοιτητή) σε ένα συγκεκριμένο μάθημα. Τα ζητήματα που προκύπτουν είναι αρκετά και κομβικά, όπως πχ ο «βρώμικος» ρόλος των καθεστωτικών δυνάμεων μέσα στις σχολές (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ), η αναγκαία απάντηση του φοιτητικού κινήματος στο ολοένα και εντονότερο πλαίσιο αυταρχικοποίησης των ιδρυμάτων αλλά και συνολικά το ποια γνώση έχουμε σήμερα ανάγκη και με ποιους τρόπους θέλουμε να την κατακτούμε.
Αρχικά πρέπει να δούμε ότι παρόμοιες καταστάσεις είναι όλο και πιο συχνές τα τελευταία χρόνια ειδικά σε σχολές που «απουσιάζει» η μαχόμενη αριστερά και η λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων έχει εκφυλιστεί. Αυτό δεν είναι τυχαίο αφού η φτωχοποίηση των περισσότερων οικογενειών που έχει επιφέρει η επίθεση του κεφαλαίου στα χρόνια της κρίσης, αλλά και η αδυναμία των σπουδών να σου εξασφαλίσουν οποιαδήποτε εργασιακή προοπτική (εργασιακός μεσαίωνας, ανεργία κλπ) έχουν σαν αποτέλεσμα μια «λυκειακή» αντιμετώπιση των φοιτητικών χρόνων. Όλα αυτά έρχονται να εκμεταλλευτούν οι καθεστωτικές παρατάξεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ οι οποίες πατώντας σε όλα τα παραπάνω στήνουν κυκλώματα εμπορίας σημειώσεων, ασκήσεων και θεμάτων με αντάλλαγμα ψήφους (άλλωστε δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες ασκήσεις παραδόθηκαν κοντά στην εκλογική περίοδο). Προφανώς όταν όλο αυτό το «πελατειακό καθεστώς» βγαίνει στη φόρα, οι παραπάνω δυνάμεις προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την κουβέντα.
Στην κεντρική ανακοίνωσή της η ΔΑΠ προφανώς στέκεται αποκλειστικά στην εξοντωτική τιμωρία που επιβλήθηκε από το τμήμα της διοίκησης, αλλά δεν λέει κουβέντα για όλα αυτά «ο κόσμος έχει τούμπανο». Δηλαδή ένα σκληρό δίκτυο πελατειακών σχέσεων εντός-εκτός πανεπιστημίου που περιλαμβάνει από «δωρεάν» σημειώσεις, σχέσεις με μεγαλοκαθηγητάδες, μάνατζερ και μπράβους, μέχρι και εύρεση εργασίας σε μπαρ και καφετέριες. Ακόμη στην ανακοίνωση της η γαλάζια νεολαία θυμήθηκε ότι υπάρχουν και προβλήματα, ότι οι φοιτητές δεν τα βγάζουν πέρα, θυμήθηκε την γενιά μας με λίγα λόγια. «Αδικία είναι να σου γκρεμίζουν τα όνειρα που φτιάχνεις» μας λένε. Τι ειρωνεία! Ας το πουν στα 300.000 παιδιά που κατέφυγαν στην εξωτερικό μήπως και καταφέρουν να ζήσουν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, θύματα της ευρω-μνημονιακής λαίλαπας που τόσο ενεργητικά στηρίζει τόσο η ΔΑΠ όσο και η ΠΑΣΠ.
Ένα ζήτημα που προκύπτει ακόμη είναι το αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας του πανεπιστημίου που αποτελεί αναγκαίο βήμα για την περαιτέρω επιχειρηματικοποίηση του που έρχεται να ενταθεί και με το νομοσχέδιο Γαβρόγλου. Το πλαίσιο που προβλέπουν οι εσωτερικοί κανονισμοί των σχολών συντηρεί μια κατάσταση με πειθαρχικά και ποινές για όποιον/α φοιτητή/τρια παρεκκλίνει από τα ασφυκτικά πρότυπα λειτουργίας των σχολών και προσπαθεί να «αποστειρώσει» τα ιδρύματα από οποιαδήποτε φωνή αμφισβήτησης τόσο για την διαμόρφωση ενός κλίματος σταθερότητας όσο και για την πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος. Ακόμη το γεγονός ότι η συγκεκριμένη «ποινή» έφερε στο προσκήνιο τις πελατειακές σχέσεις που έχουν δημιουργήσει οι καθεστωτικές παρατάξεις, δεν σημαίνει ότι η δεν εντάσσεται στο παραπάνω αυταρχικό πλαίσιο.
Το φοιτητικό κίνημα λοιπόν καλείται να δώσει απαντήσεις σε πολλά επίπεδα. Πρώτα από όλα διασφαλίζοντας ότι κανένας φοιτητής δεν θα παρατήσει τις σπουδές του προτάσσοντας το δικαίωμα της εργατικής τάξης και του λαού στην δημόσια και δωρεάν παιδεία. Παράλληλα το κίνημα πρέπει να εγγυηθεί ότι οι σπουδές αυτές θα μπορούν να μας εξασφαλίσουν αξιοπρεπή εργασιακή προοπτική, και επομένως ότι το πτυχίο θα αποτελεί την μοναδική προϋπόθεση για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Ακόμη, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να «μιλήσει» για τα σύγχρονα μορφωτικά δικαιώματα και τις απελευθερωτικές δυνατότητες που μπορεί να έχει η γνώση αμφισβητώντας τόσο το περιεχόμενο όσο και την δομή του σημερινού εκπαιδευτικού συστήματος όπως πχ η σχέση μαθητή-μαθητευόμενου. Τέλος, αναγκαίο βήμα για όλα τα παραπάνω είναι τόσο η απομόνωση των αντιδραστικών δυνάμεων μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους όσο και «ξηλώνοντας» όλο το αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας του πανεπιστημίου.
