ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΣΤΕΡΓΙΟΣ*
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΑΒΡΑΜΙΔΗ
Η Ελντοράντο ανακοίνωσε για τρίτη φορά μέσα σε πέντε χρόνια “αναστολή εργασιών”. Που το πάει η εταιρία και σε τι θέση βρίσκεται η κυβέρνηση;
Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό σκεπτόμενος τη νέα απειλή της Ελντοραντο είναι κάτι που διάβασα στον Jodi «ολημερίς τη διώχνανε το βράδυ ξαναρχόταν». Με λίγα λόγια είναι ξεκάθαρο ότι η νέα αυτή απειλή της εταιρείας δεν είναι παρά ακόμα ένα χαρτί εκβιασμού με στόχο να τα πάρει όλα από μία κυβέρνηση, που δυστυχώς δεν έχει δείξει μεγάλες αντοχές στους εκβιασμούς.
Μετά τον σχολιασμό της Κομισιόν επί του θέματος και την ανάγκη για “θετικό επενδυτικό κλίμα”, τι ρόλο πιστεύετε ότι παίζουν για την επένδυση τα μνημόνια και η Ευρωπαϊκή Ένωση;
Όταν υπέγραψε το μνημόνιο ο ΣΥΡΙΖΑ, ήμασταν αρκετοί που θεωρήσαμε ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη η θέση μας στη συνέχεια, καθώς ακόμα και να μην ήταν στις άμεσες δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ οι Σκουριές και η συνέχιση της καταστροφής της Χαλκιδικής, με συγχωρείτε, της «επένδυσης», όπως συνηθίζουν να την ονομάζουν κάποιοι, ήταν προφανές ότι η ευρωπαϊκή παρέμβαση θα ήταν καταλυτική υπέρ των πολυεθνικών. Και η κυβέρνηση δεσμευμένη ως προς τη δημιουργία θετικού επενδυτικού κλίματος, ξεπουλήματος για να ακριβολογώ. Συνεπώς, τα μνημόνια αποτελούν έναν μπούσουλα ξεπουλήματος και ομηρίας. Μια ταφόπλακα του περιβάλλοντος, της ελευθερίας, της επιλογής και στην πραγματικότητα και αυτής της ίδιας της ανάπτυξης που τόσο αρέσκονται να τονίζουν καθημερινώς. Καθώς ανάπτυξη δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ η ερημοποίηση τόπων.
Το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη δικάζονται δεκάδες άνθρωποι που κατηγορούνται για τον εμπρησμό του εργοταξίου στις Σκουριές και για συμμετοχή σε συμμορία. Με αφορμή αυτό αναφέρεστε στις ανακοινώσεις σας σε βιομηχανία διώξεων. Τι εννοείτε;
Η ιστορία των διώξεων όσων αγωνίζονται για τις ζωές τους στη Χαλκιδική συμπυκνώνεται στα δύο μεγάλα δικαστήρια των Σκουριών και του Καρατζά, όπου περίπου 50 άτομα αντιμετωπίζουν βαρύτατες κατηγορίες. Δεν μπορεί όμως κανείς να κατανοήσει το εύρος της ποινικοποίησης αυτού του αγώνα αν δεν λάβει υπόψη του το γεγονός ότι 450 περίπου άνθρωποι έχουν μπει στο στόχαστρο της δικαιοσύνης, αντιμετωπίζοντας μικρές ή μεγαλύτερες κατηγορίες. Αυτοί οι άνθρωποι, μέλη του κινήματος κατά της εξόρυξης (και χιλιάδες άλλοι που δεν κατηγορούνται, αλλά παλεύουν) έκαναν κάτι πραγματικά πολύ επικίνδυνο για τις εταιρείες: αρνήθηκαν να υποταχθούν και να δεχθούν να παραδώσουν τον τόπο τους στο έλεος των πολυεθνικών. Αρνήθηκαν να δεχτούν ότι δεν θα παλέψουν για να νικήσουν μια εταιρεία που στόχο έχει το κέρδος και μέσο για την επίτευξή του τη λεηλασία. Όταν αναφερόμαστε λοιπόν σε βιομηχανία διώξεων αυτό που εννοούμε δεν είναι παρά το γεγονός ότι υλοποιήθηκε ένα σχέδιο ποινικοποίησης κάθε αντίδρασης, δημιουργίας κατηγορουμένων και ενόχων. Με πυρήνα όχι την προστασία του συνόλου από τυχόν παραβατικές συμπεριφορές, αλλά των εταιριών από κατοίκους που παλεύουν για τον τόπο τους και εξαιτίας αυτού θα βρεθούν στη θέση του κατηγορουμένου. Ένα σχέδιο που θα λειτουργούσε και ως παράδειγμα σε όποιον άλλον ήθελε να αντιδράσει.
Αυτή τη στιγμή η Ηριάννα και ο Περικλής είναι μέσα στη φυλακή με κατάχρηση του δείγματος DNA και διώξεις που επιστρέπει ο τρομονόμος. Ενώ ο Τάσος Θεοφίλου έμεινε πέντε χρόνια μέσα για ένα σκάρτο δείγμα DNA. Έχουμε παρόμοιες πλευρές στις δικές σας περιπτώσεις;
Το DNA ως αποδεικτικό στοιχείο ενοχής επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στη Χαλκιδική. Για πολύ μεγάλο διάστημα άνθρωποι καλούνταν στην ασφάλεια και αναγκάζονταν να δώσουν δείγμα DNA. Το αποτέλεσμα δεν ήταν παρά η δημιουργία μιας τράπεζας υποψηφίων ενόχων, μια τράπεζα DNA. Στη συνέχεια, όταν προσωποποιήθηκαν οι κατηγορίες για τις υποθέσεις των Σκουριών και του Καρατζά, υπήρξαν άνθρωποι των οποίων το DNA – σύμφωνα με την αστυνομία- βρέθηκε και αποτελεί ένδειξη ενοχής. Έχουμε λοιπόν DNA σε τσιγάρα, σε μπουκαλάκια νερού, σε σκούφους.. όλα- όπως εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς- αντικείμενα κινητά που δεν μπορούν να αποτελέσουν πραγματικές αποδείξεις ενοχής. Η κραυγαλέα υπόθεση και τελικά αθώωση του Τάσου Θεοφίλου- μετά από πέντε χρόνια βέβαια- αποτελεί τρανή απόδειξη της σαθρότητας του επιχειρήματος: για να βρέθηκε DNA είσαι ένοχος.
Σε τι κατάσταση βρίσκεται το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού;
Λίγες μέρες πριν τις μεγάλες δίκες, παράλληλα με το θέατρο της κυβέρνησης που παραδίδεται όχι από το πρώτο, αλλά από το δεύτερο ραντεβού στην εταιρεία… η ερώτηση για την κατάσταση του κινήματος είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί. Η κάμψη του κινήματος είναι προφανής και θα ήταν ψέμα να μην το παραδεχτούμε. Παρά το γεγονός όμως αυτό δεν μπορεί κανείς να πει ότι οι κάτοικοι έχουν εγκαταλείψει άρδην τον αγώνα τους. Με απογοητεύσεις, παλινδρομήσεις και στιγμές δύναμης όμως, συνεχίζουμε αυτόν τον αγώνα της λογικής απέναντι στο παράλογο, του δίκιου απέναντι στο άδικο, της ζωής απέναντι στον θάνατο μιας ολόκληρης περιοχής. Συνεχίζουμε γιατί η μόνη μας σωτηρία είναι να νικήσουμε για να μπορούμε να μείνουμε στον τόπο μας. Να διώξουμε την εταιρία και όχι να καλύψουμε με «νομιμότητα» τις παρανομίες της.
Με αφορμή τις κινητοποιήσεις των μεταλλωρύχων, σας κατηγόρησαν ότι είστε ενάντια στους εργάτες. Τι λέτε για αυτό;
Έχουμε πολλές φορές τονίσει σε όλους τους τόνους ότι το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό, αλλά όχι υπέρτερο του δικαιώματος της ζωής. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να σταματήσουμε αυτόν τον αγώνα για να προστατέψουμε τις θέσεις εργασίας κάποιων ανθρώπων θυσιάζοντας το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας, αλλά ακόμα και των ίδιων των εργαζόμενων που κατοικούν στην περιοχή. Επιπρόσθετα, είναι μάλλον παράλογο να μιλάμε αποκλειστικά για μεταλλευτικούς εργάτες σαν να έχουμε από την άλλη πλευρά κροίσους και βαθύπλουτους. Και εμείς εργάτες είμαστε, με δυσκολίες και εμείς επιβιώνουμε, με δυσκολίες αντέχουμε τα συνεχή μνημόνια και σε καμία περίπτωση δεν αγωνιζόμαστε από χόμπι. Οπότε θέλω να είμαι ξεκάθαρος, αυτός ο αγώνας δεν έχει σκοπό να πλήξει τους εργαζόμενους, αλλά να προασπίσει θεμελιώδη δικαιώματα.
*Διωκόμενος αγωνιστής του κινήματος κατά της εξόρυξης
