του Γιάννη Ελαφρού
Ίσως να αναρωτηθείτε γιατί το Πριν κάνει αφιέρωμα στον αγώνα στους δήμους, που έχει ήδη κλείσει από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, από την Πέμπτη. Όχι, δεν είναι η δύναμη της αδράνειας… Αλλά η δύναμη του εργατικού αγώνα, που βγήκε στο προσκήνιο ανασύροντας στο κέντρο της πολιτικής επικαιρότητας τα μεγάλα θέματα της εργασίας και της ζωής με αξιοπρέπεια, που όχι μόνο δεν κλείνουν, αλλά ανοίγουν εκκωφαντικά. Πρώτο, ζήτημα, η υπόθεση των συμβασιούχων στους ΟΤΑ και ευρύτερα στο δημόσιο τομέα θα προκαλέσει συγκρούσεις στο μέλλον, δεν τελείωσε. Καταρχήν, ακόμα και η δύναμη κρούσης των συμβασιούχων στους δήμους, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, δεν σχόλασαν, δεν σαρώθηκαν από τις αντιλαϊκές μπουλντόζες κυβέρνησης-ΝΔ, που ίσως ήλπιζαν πως θα πετούσαν στα γρήγορα στη χωματερή της ανεργίας 10.000 ανθρώπους. Δεν τους πέρασε! Οι εργαζόμενοι έδειξαν πως έχουν δυνάμεις να αντισταθούν, ο αγώνας θα συνεχιστεί. Κι αν σε αυτό το γύρο οι συμβασιούχοι και οι υπόλοιποι εργάτες των ΟΤΑ δεν βρήκαν το δρόμο να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους (μέσα από επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς και τα πρωτοβάθμια σωματεία-συλλόγους) και να επιβάλλουν τη νικηφόρα κλιμάκωση του αγώνα κόντρα στα παζάρια του συνδικαλισμού της ήττας, έχουν τώρα την εμπειρία να το κάνουν στη συνέχεια. Ας σημειωθεί πως οι συμβασιούχοι με τον ξεσηκωμό τους επέβαλαν απεργιακή-αγωνιστική απάντηση, την ίδια ώρα που τα περισσότερα σωματεία του κλάδου δεν τους έγραφαν καν μέλη! Όσοι πάντως περίμεναν πως η αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου θα έκανε περίπατο, ξύπνησαν απότομα.
Δεύτερο, το αίτημα για μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, με αξιοπρεπείς αμοιβές και όλα τα δικαιώματα, που ανέδειξε η απεργία των ΟΤΑ, αποτελεί κρίκο ενοποίησης της εργατικής τάξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Το αίτημα της μονιμοποίησης των για χρόνια εργαζόμενων στον κλάδο, ενάντια στην ανακύκλωση της ανεργίας και της ομηρίας των ανθρώπων, που προέβαλαν οι ταξικές δυνάμεις του κλάδου (μη υποκύπτοντας σε λογικές δήθεν «αξιοκρατίας» που ρίχνουν νερό στο μύλο της αντεργατικής πολιτικής), το υιοθέτησε τελικά και η πλειοψηφία της ΠΟΕ-ΟΤΑ, δείχνοντας τη δύναμη και τη βασιμότητα του ταξικού αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης. Σήμερα το αίτημα αυτό ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τα δικαιώματα όχι μόνο των παλιών συμβασιούχων, αλλά και των δεκάδων χιλιάδων οκταμηνιτών στους ΟΤΑ και στο δημόσιο, των χιλιάδων αναπληρωτών στην εκπαίδευση, αλλά και των εκατοντάδων χιλιάδων ολιγάμηνων συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα, που κυριαρχεί πλέον η εποχική, μερική, ελαστική απασχόληση, με ή χωρίς ευρωπαϊκά προγράμματα. Να πεδίο δόξης λαμπρό για ένα ανατρεπτικό εργατικό κίνημα, για να ενοποιήσει την εργατική τάξη, παλιούς-νέους, δημόσιο-ιδιωτικό, μόνιμους και προσωρινούς. Γιατί και οι εργαζόμενοι με σύμβαση αορίστου, βλέπουν με φόβο να αναπτύσσεται η χολέρα της μισής δουλειάς-μισής ζωής. Είμαστε όλοι συμβασιούχοι, είμαστε όλοι εργαζόμενοι λάστιχο, γι’ αυτό διεκδικούμε μόνιμη, σταθερή, αξιοπρεπή εργασία τώρα!
Τρίτο, ο αγώνας στους ΟΤΑ ήταν μια μεγάλη εργατική κινητοποίηση ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΕΛ, αποδεικνύοντας πως τέτοιες κινητοποιήσεις θα ξεσπάσουν, ακόμα κι αν μεγάλο μέρος των εργατών είχε ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Το κυβερνών κόμμα δεν μπορεί πλέον να υπνωτίζει τον κόσμο, ειδικά όταν θίγεται ο πυρήνας των δικαιωμάτων του. Έχει σημασία πως αντέδρασε η κυβέρνηση: επιμονή στην αντεργατική ουσία (άρνηση στο αίτημα για μονιμοποίηση), προσπάθεια κηδεμονίας των εργατών, απειλές, δηλώσεις, τρομοκρατία από τα παλιά (δημόσια υγεία, κομματικά υποκινούμενες κινητοποιήσεις, κοινωνικός αυτοματισμός κλπ.) και πίστωση χρόνου, με την αναγγελία προσλήψεων για το ερχόμενο έτος. Ειδικά το τελευταίο υπογραμμίζει την ανάγκη το κίνημα να κλιμακώνει αποφασιστικά τις κινητοποιήσεις του, να μην αφήνει περιθώριο στην κυβέρνηση να κερδίζει χρόνο και να προσπαθεί να το εκτονώσει. Πάντως, τα αντικυβερνητικά συνθήματα κέρδισαν έδαφος: την Πέμπτη ακούστηκαν και το «φύγετε από δω» και το «ελικόπτερο», αλλά και το «Τσίπρα-Μητσοτάκη, ακούστε το καλά, οι συμβασιούχοι θα μείνουν στη δουλειά»! Κι αυτό είναι ένα τέταρτο σημείο. Η μνημονιακή συμπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας βγήκε από τα δεξιά στην κυβέρνηση, ζητώντας ιδιωτικοποίηση των σκουπιδιών και απολύσεις. Η στάση αυτή της ακραίας νεοφιλελεύθερης ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη δημιουργεί μεγαλύτερη δυσκολία στο γενικό πολιτικό και ιδεολογικό συσχετισμό, αλλά επιτρέπει σε μαχόμενα κι ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων να ξεπερνούν μαζί με την κυβέρνηση και την «αντιπολίτευση» και να στρέφονται προς τα αριστερά. Ελλοχεύει βέβαια και ο κίνδυνος στο βαθμό που δεν αναπτύσσεται το κίνημα και η παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, τμήματα να παγιδεύονται στη δεξιά κυβερνητική διαχείριση, στο όνομα του να μην έρθει η Δεξιά.
Τέλος, η κινητοποίηση των ΟΤΑ έστειλε μήνυμα και στη μαχόμενη κι αντικαπιταλιστική Αριστερά. Η επέλαση της μνημονιακής καπιταλιστικής βαρβαρότητας θα δημιουργήσει εστίες αγώνα, που μπορεί να γίνουν πυρκαγιές. Απαιτείται μεγαλύτερη τόλμη, παρέμβαση και αντανακλαστικά. Σύνδεση των αγώνων και των διεκδικήσεων με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης και την ανάγκη να σπάσει η φυλακή των μνημονίων και της ΕΕ. Πως θα γίνουν για παράδειγμα διορισμοί στο δημόσιο όσο υπάρχουν οι απαγορευτικές νόρμες αποχώρησης πέντε ή τεσσάρων υπαλλήλων για να γίνει μία πρόσληψη;
Τελικά οι «σκουπιδιαρέοι», αυτό το σκληρά εργαζόμενο και αξιοπρεπές κομμάτι της εργατικής τάξης, που τα έβαλαν με τα σκουπίδια του κατεστημένου και της κυρίαρχης πολιτικής, μας δίδαξαν πολλά…
