του Γιώργου Παπανικολάου (*)
Σε μια πιο πρόσφατη χρονικά, αλλά και εντός συνόρων πλέον, παρέμβαση ο «έγκυρος» δημοσιογράφος Πρετεντέρης, σχολιάζοντας τον Απρίλη του 2006 τις κινητοποιήσεις των γάλλων φοιτητών της Σορβόνης ενάντια στο σύμφωνο πρώτης απασχόλησης (CPE), χαρακτηρίζει την ελληνική νεολαία ως τη «νεολαία του φραπέ», για να διαψευστεί και αυτός ένα μήνα μετά με τη σπουδάζουσα νεολαία να κινητοποιείται σε όλη την Ελλάδα ενάντια στον νόμο πλαίσιο.
Το ερώτημα όμως παραμένει. Γιατί αυτή η μεγάλη πτώση της συμμετοχής μέσα σε αυτή τη δεκαετία;
Το φοιτητικό κίνημα αντλεί ακόμα το πολιτικό του οξυγόνο από τις κινηματικές εξάρσεις μιας προηγούμενης περιόδου, 2006-07 (νόμος πλαίσιο-συνταγματική αναθεώρηση) αρχικά και 2011 (νόμος Διαμαντοπούλου) σε δεύτερο χρόνο. Όσο αυτό εξακολουθεί να γίνεται τόσο θα υποχωρεί. Όχι επειδή φταίνε τα κινήματα αυτά, αλλά επειδή ανάμεσα στα κινήματα αυτά και τη σημερινή κοινωνική και πολιτική κατάσταση έχουν μεσολαβήσει τεκτονικές αλλαγές.
Η διαρκής και συνεχιζόμενη μνημονιακή λιτότητα που επιβάλει το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ σε συνδυασμό με τη χαμένη «ελπίδα» του κυβερνητικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ, διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό μίγμα απαξίωσης του συλλογικού αγώνα, εγκατάλειψης των σπουδών ή το κατοπτρικό είδωλο της εγκατάλειψης, που είναι το διαρκές κυνήγι προσόντων κατάρτισης με το διαβατήριο στα δόντια. Αν δεν υπάρξει μια αριστερά που θα φιλοδοξεί να τα βάλει στα ίσα με αυτό το καταθλιπτικό παρόν που διαμορφώνεται, τότε το φοιτητικό κίνημα θα είναι καταδικασμένο σε υποχώρηση και σε άντληση της ποίησής του από το παρελθόν, που περισσότερο θα μοιάζει με ασπρόμαυρη γκραβούρα εποχής και λιγότερο με σύγχρονη μαχητική έκφραση των δικαιωμάτων της, που θα αντλεί την ποίησή της από το μέλλον.
Όσο ακόμα η Αριστερά προβαίνει σε λαθροχειρίες, ανεύρεση του αντιπάλου στο στρατόπεδο της εργατικής πολιτικής, κόντεμα των διαφορετικών σχεδίων της Αριστεράς και εξαντλείται σε από τα έξω και από τα πάνω παρεμβάσεις στο φοιτητικό κίνημα, τόσο θα γίνεται ολοένα και λιγότερο χρήσιμη στην ανάπτυξη του φοιτητικού και ευρύτερα νεολαιίστικου κινήματος. Όσο η ΚΝΕ και το ΚΚΕ θα εξαντλούν την «αγωνιστική» τους πρακτική σε εφόδους κρανοφόρων στο ΕΜΠ ενάντια στην ΕΑΑΚ και θα ανακαλύπτουν νέες παρατάξεις και καταγραφές προτιμώντας να εμφανίσουν 3η δύναμη την ΠΑΣΠ ή, από την άλλη, όσο η ΛΑΕ και η νεολαία της θα εξαντλεί την πολιτική της πρόταση σε εκλογολαγνικά παιχνίδια και θα αγνοεί τις συλλογικές αποφάσεις των αυτοτελών πολιτικών μορφωμάτων του φοιτητικού κινήματος, εμφανίζοντας συμπράξεις σχηματισμών (βλ. ανακοίνωση νέων ΛΑΕ για φοιτητικές εκλογές 12.05.2017-iskra.gr) για τις οποίες οι ίδιοι σχηματισμοί δεν πήραν ποτέ απόφαση, τόσο τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών αλλά και το ίδιο το φοιτητικό κίνημα θα μοιάζει πιο πολύ με ερώτημα παρά με απάντηση.
Σε αυτές τις εκλογές η ΕΑΑΚ βρέθηκε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στην 3η θέση, με οριακή μείωση βέβαια των ποσοστών της και μείωση της δυναμικής της όσον αφορά τον αριθμό ψήφων. Η εδραίωση στην 3η θέση σε αυτές τις συνθήκες μόνο δεδομένη δεν μπορεί να θεωρηθεί, από την άλλη όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εκληφθεί ως στοιχείο επανάπαυσης και εφησυχασμού. Δείχνει παρόλα αυτά μια δυνατότητα το αντικαπιταλιστικό ρεύμα να είναι μαζικό και να καθορίζει τις εξελίξεις.
Κάνοντας το αναγκαίο βήμα μπροστά για τον στρατηγικό επανεξοπλισμό της αντικαπιταλιστικής πτέρυγας, της ΕΑΑΚ, για την αγωνιστική επανεκκίνηση του φοιτητικού κινήματος!
Αριστερά χρήσιμη, λοιπόν, σημαίνει Αριστερά που θα αναμετριέται με τις στρατηγικές πολιτικές επιλογές του ταξικού αντιπάλου, του κεφαλαίου δηλαδή και των πολιτικών του κομμάτων, θα αποτελεί ουσιαστικό ιδεολογικό αντίβαρο της αστικής ηγεμονίας, θα διεκδικεί στο σήμερα να επιβάλει κατακτήσεις προς όφελος της πληττόμενης νεολαίας. Για τη νέα άνοιξη των μεγάλων συγκρούσεων του νεολαιίστικου κινήματος. Από αυτή τη σκοπιά, απαιτείται στρατηγικό βάθεμα της παρέμβασης της ίδιας της ΕΑΑΚ με αντικείμενο την ανάγκη της σπουδάζουσας νεολαίας να μορφώνεται ολόπλευρα και δωρεάν και να μπορεί να εργαστεί όπου και όπως αυτή επιθυμεί με αξιοπρεπείς σχέσεις εργασίας. Δημοκρατική ανασυγκρότηση της ίδιας της ΕΑΑΚ, με αντικαπιταλιστική ηγεμονία, με βασικό κύτταρο τα σχήματά της και τα μέλη της. Για να αποτελέσει το πολιτικό νεύρο της επανεμφάνισης στο προσκήνιο της διεκδίκησης της φοιτητικής νεολαίας.
* μέλος Κ.Σ. νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση
