του Γιώργου Παυλόπουλου
Ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας βρίσκεται ήδη αντιμέτωπος με τις προειδοποιητικές βολές του πιο μαχητικού τμήματος των συνδικάτων και ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας, που δεν φαίνονται διατεθειμένοι να του δώσουν ούτε ημέρα ανοχής. Εξάλλου, ο ένας στους δύο ψηφοφόρους του δήλωσαν ευθέως ότι τον ψήφισαν για ένα και μόνο λόγο -να μην έρθει η ακροδεξιά Λεπέν στην εξουσία.
Η γαλλική αστική τάξη κατάφερε μεν να επιβάλει την εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν στην προεδρία και μάλιστα με διαφορά μεγαλύτερη εκείνης που έδειχναν οι περισσότερες δημοσκοπήσεις, όμως κάθε άλλο παρά ξεμπέρδεψε με την βαθιά κρίση που μαστίζει το πολιτικό σύστημα και τη χώρα ολόκληρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις πρώτες κιόλας ώρες μετά τη νίκη του, τα μηνύματα δείχνουν ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία περίοδος χάριτος, από κανέναν, ενώ οι μάχες αναμένονται σκληρές και με αμφίρροπη έκβαση.
Για την ακρίβεια, προτού καν ορκιστεί και αναλάβει επισήμως τα καθήκοντά του (έχει προγραμματιστεί για σήμερα, Κυριακή 14 Μαΐου), ο Μακρόν δέχεται ήδη πυκνά πυρά και μάλιστα από τρεις πλευρές: Από τους εργαζόμενους, μεγάλο κομμάτι των οποίων δείχνει να έχει συνειδητοποιήσει ότι η φραγή του δρόμου στην ακροδεξιά Λεπέν (σχεδόν οι μισοί δήλωσαν πως τον ψήφισαν μόνο γι’ αυτό…) δεν σημαίνει καλύτερες μέρες για τους «κάτω». Από το κεφάλαιο, που πιέζει ασφυκτικά για να προχωρήσουν και να ολοκληρωθούν οι αντιδραστικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και σε όλα τα άλλα επίπεδα. Και, τέλος, από το Βερολίνο και την ΕΕ, που σπεύδουν να θέσουν τις κόκκινες γραμμές στον νέο πρόεδρο της Γαλλίας, διαμηνύοντάς του να μην διανοηθεί να διεκδικήσει σημαντικές παραχωρήσεις ή αλλαγή πλεύσης στην ΕΕ και την ευρωζώνη.
Πράγματι, τη νύχτα της περασμένης Κυριακής και με το που έκλεισαν οι κάλπες και «κλείδωσε» το αποτέλεσμα, πολλές εκατοντάδες Γάλλων συγκρούστηκαν με την αστυνομία, δίνοντας συνέχεια στις διαδηλώσεις που σημειώνονταν στο μεσοδιάστημα των δύο γύρων, θέτοντας στο στόχαστρο τόσο την Λεπέν όσο και τον Μακρόν, κόντρα στα ψευτοδιλήμματα του συστήματος. Και την Δευτέρα, χιλιάδες άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα πολλών συνδικάτων (CGT, Unef, SUD, CNT) που αποφάσισαν να μην περιμένουν να κατατεθούν τα επίμαχα νομοσχέδια, αλλά να στείλουν προκαταβολικά μήνυμα αγώνα στον νέο πρόεδρο και την ομάδα του. Οι συγκεντρωμένοι ακολούθησαν τη συμβολική διαδρομή από την πλατεία Δημοκρατίας προς την πλατεία της Βαστίλης -στην οποία επίσης δεν έλειψαν τα «τζαρτζαρίσματα» με τις δυνάμεις καταστολής, προμηνύοντας θερμές μέρες και νύχτες στο Παρίσι και άλλες πόλεις για το επόμενο διάστημα. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το Κοινωνικό Μέτωπο, όπως αποκαλείται η πρωτοβουλία, δηλώνει αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό και έχει επιλέξει ως κεντρικό σύνθημα το «EnMarx», αντιπαραθέτοντάς το στο όνομα του κόμματος του Μακρόν που είναι «EnMarche», δηλαδή Εμπρός.
Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκονται τα νέα μέτρα για την αγορά εργασίας, τα οποία θα έρθουν να συμπληρώσουν ό,τι δεν πρόλαβε ή δεν κατάφερε η σοσιαλιστική κυβέρνηση Ολάντ την προηγούμενη πενταετία. Άλλωστε, τα μισά της σχεδόν στελέχη, με πρώτους και καλύτερους τον ίδιο τον απερχόμενο πρόεδρο και τον πρωθυπουργό Βαλς, έχουν σπεύσει να βρεθούν στο πλευρό του Μακρόν, σε μια προφανή προσπάθεια να του χαρίσουν την πλειοψηφία και στην Εθνοσυνέλευση, στις βουλευτικές εκλογές της 11ης και 18ης Ιουνίου. Ωστόσο, η ανυπομονησία του κεφαλαίου να «εξαργυρώσει» την ανάδειξη του εκλεκτού του στην προεδρία είναι τόσο μεγάλη, ώστε του ασκεί ήδη έντονες πιέσεις για να δώσει δείγματα γραφής ακόμη και πριν τις εκλογές, περνώντας νόμους διαμέσου της υπηρεσιακής κυβέρνησης (τυπικά έχει τη δυνατότητα).
Την ίδια στιγμή, διαβλέποντας τον κίνδυνο ο Μακρόν να το …πάρει πάνω του και να σηκώσει ψηλά τον πήχη, διεκδικώντας κάτι καλύτερο για το γαλλικό κεφάλαιο στον ευρωπαϊκό καταμερισμό, οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους στην ΕΕ πέρασαν πολύ γρήγορα από τα συγχαρητήρια στις προειδοποιήσεις και τις, έμμεσες πλην σαφείς, απειλές. Για του λόγου το αληθές, μόλις την Δευτέρα ο εκπρόσωπος της Μέρκελ του διεμήνυσε να ξεχάσει κάθε ιδέα περί ευρωομολόγων, ενώ την Τετάρτη ο Σόιμπλε έκανε λόγο για «πολύ δύσκολες προκλήσεις» που έχει μπροστά του ο νέος γάλλος πρόεδρος, διαφώνησε για μια ακόμη φορά με την εκτύπωση χρήματος της ΕΚΤ που αποτελεί «φιλί ζωής» για το Παρίσι, ενώ άφησε να εννοηθεί πως δεν είναι της ώρας η συζήτηση για κοινό υπουργό Οικονομικών της ευρωζώνης. Στο ενδιάμεσο, ανάλογη θέση είχε πάρει και ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών, Σουλτς, ξεκαθαρίζοντας προς τους Γάλλους ότι δεν αποδέχεται την κριτική τους περί υψηλού πλεονάσματος της χώρας του.
Η πιο σκληρή δήλωση ήρθε, όμως, από εκεί που ελάχιστοι το περίμεναν: Από τον πρόεδρο της Κομισιόν, ο οποίος θα ανέμενε κανείς να είναι πιο …φιλικός προς τους Γάλλους και τον Μακρόν. «Με τη Γαλλία έχουμε ένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Οι Γάλλοι δαπανούν υπερβολικά πολλά χρήματα και δαπανούν υπερβολικά πολλά σε λάθος τομείς. Αυτό δεν θα τους βγει», είπε όμως ο Γιούνκερ και άφησε …ξερούς όσους ανέμεναν «χάδια» από τις Βρυξέλλες.
Δεν είναι όμως μόνο αυτά τα προβλήματα που καλείται να διαχειριστεί ο Μακρόν και το σύστημα εξουσίας στη Γαλλία. Κι αυτό διότι η Λεπέν, παρά τη συσπείρωση του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου», κατάφερε να πάρει πάνω από 10 εκατομμύρια ψήφους, σπάζοντας κατά πολύ το μέχρι σήμερα ρεκόρ του Εθνικού Μετώπου και της ίδιας σε κάθε είδους εκλογική αναμέτρηση. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αναδείχθηκε και πάλι πρώτη στις τάξεις των βιομηχανικών εργατών της Γαλλίας και με πολύ υψηλά ποσοστά στους νέους και τις αγροτικές περιοχές.
Βεβαίως, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό δεν είναι μόνο ή κυρίως πρόβλημα του συστήματος, αλλά πρέπει να ταρακουνήσει την γαλλική Αριστερά. Παρά το γεγονός ότι λιγότερο από το 10% των ψηφοφόρων του Μελανσόν στον πρώτο γύρο επέλεξαν Λεπέν στον δεύτερο (έναντι άνω του 20% των ψηφοφόρων του δεξιού Φιγιόν…), το πρόβλημα της επικοινωνίας με την εργατική τάξη, μέσω ενός ουσιαστικά διαφορετικού, αντικαπιταλιστικού και ανατρεπτικού πολιτικού προγράμματος, παραμένει ουσιαστικό και βαθύ.
