Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά / πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε. Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία. Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώνει. ΑΚΟΜΗ μια φορά. Ακόμη μια φορά / εσύ Νίκο πολέμησες για όλους μας / εσύ νίκησες για όλους μας / εσύ απόδειξες / πόσο μικρά είναι αυτή την ώρα τα μικρά όνειρα… Ο Γιάννης Ρίτσος γράφει το 1952, στον Άι Στράτη όπου είναι εξόριστος, τον Άνθρωπο με το Γαρύφαλλο για τον Νίκο Μπελογιάννη, που εκτελέστηκε στις 30 Μάρτη εκείνης της χρονιάς. Εσύ Νίκο πολέμησες για όλους μας…
Τη Δευτέρα στη γενέτειρά του, την Αμαλιάδα, θα γίνουν τα εγκαίνια του Μουσείου Νίκου Μπελογιάννη, στο πατρικό του σπίτι. Η δημιουργία του Μουσείου είναι κάτι θετικό, όχι μόνο ένας φόρος τιμής στον αγωνιστή που εκτελέστηκε από το μετεμφυλιακό κράτος της τρομοκρατίας, αλλά και μια πηγή γνώσης και έμπνευσης για τους ανθρώπους που και σήμερα θέλουν να περπατήσουν στους δρόμους της κοινωνικής απελευθέρωσης.
«Ο Μπελογιάννης ζει στις κορφές, στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές», λέει το τραγούδι που γράφτηκε προς τιμή του. Ας το θυμόμαστε αυτό, όταν ο Α. Τσίπρας στα εγκαίνια θα προσπαθεί να καρφιτσώσει τον άνθρωπο με το γαρύφαλλο τρόπαιο στο κουστούμι της αντιλαϊκής πολιτικής. Δεν μπορεί να γίνει εικόνισμα ο Μπελογιάννης, ούτε ο Άρης, ούτε οι εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής για να συγκαλύψει ο Α. Τσίπρας την αστική του πολιτική. Δεν μπορεί να πουλά η κυβέρνηση αριστεροσύνη ενώ ξεπουλά τα λαϊκά δικαιώματα.
Ο Μπελογιάννης, όπως και η συνολική ηρωική διαδρομή του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα και διεθνώς, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κόμματος. Δεν ανήκει στον Περισσό, αλλά στο ζωντανό κίνημα, σε όλους τους αγωνιστές που αναγνωρίζουν ως δική τους κληρονομιά και μέλλον τους τους στίχους του ποιητή: «Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου, η λευτεριά και η ομορφιά του κόσμου. Ορκιστείτε».
