Γ. ΚΑΡΑΔΑΚΗΣ, Γ. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ
Το προηγούμενο Γενάρη (2016), η δημοτική αρχή Ελληνικού-Αργυρούπολης μαζί με τον αθλητικό της οργανισμό (ΟΝΑΔΕΑ) επιχείρησαν να θέσουν σε εφαρμογή κάτι παράλογο. Την επιβολή κάρτας εισόδου για όλους και μηνιαίου εισιτηρίου ύψους 5 ευρώ για τους ετεροδημότες, στο Α΄ στάδιο Αργυρούπολης. Το συγκεκριμένο μέτρο, που εισάγει ένα είδος αστυνόμευσης και αντιμετώπισης των χρηστών του γηπέδου ως πελατών με πρόσχημα την «ασφάλεια και την υγεία» των αθλούμενων, εντάσσεται -και αυτό- στη λογική της ανταποδοτικότητας που προσπαθεί η δημοτική αρχή να επιβάλλει σε όλες τις υπηρεσίες του δήμου (δημοτικοί χώροι, πολιτισμός, αθλητισμός, κλπ). Δημιουργεί στο στάδιο μια συνθήκη άτυπης ιδιωτικοποίησης και «αποστείρωσης» του χώρου από κατοίκους που δεν έχουν εγγραφεί σε σωματεία.
Η αντίδραση των κατοίκων και των αθλούμενων υπήρξε άμεση και οι εκφράσεις τις πολλές. Γρήγορα συγκροτήθηκε η «Συνέλευση για το άνοιγμα του σταδίου Αργυρούπολης», που με τις δράσεις της μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, ακόμα «πονοκεφαλιάζει» δημοτική αρχή και ΟΝΑΔΕΑ. Το άνοιγμα του σταδίου κόντρα στον κανονισμό, ακόμα και σε καθημερινή βάση για μεγάλες περιόδους, η μαζική παρουσία της σε συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου και του ΟΝΑΔΕΑ, οι εκδηλώσεις της για ζητήματα αθλητισμού και χρήσης των δημοτικών χώρων, το μάζεμα υπογραφών και οι παρεμβάσεις της στις γειτονιές συμπληρώνουν 14 μήνες!
Ένας αγώνας ανυποχώρητος, κουραστικός και μακρύς, αλλά σε καμία περίπτωση μάταιος. Αυτό άλλωστε δείχνει η μόνιμα αυταρχική και επιθετική προς τη Συνέλευση στάση του δημάρχου Γ. Κωνσταντάτου, του προέδρου του ΟΝΑΔΕΑ Γ. Καλιντέρη και της παράταξή τους. Μετά από ένα μπαράζ απειλών και κατασυκοφάντησης όσων αγωνίζονται, με παρουσία της αστυνομίας το πρώτο διάστημα και λασπολογίας από φίλια προς τη δημοτική αρχή μέσα, έρχονται και οι τελευταίες πιο άγριες αντιδράσεις. Ιδιωτική εταιρία σεκιούριτι (με τα λεφτά του δήμου που δεν υπάρχουν για γυμναστές, γιατρούς, εργαζόμενους στην καθαριότητα του σταδίου) αναλαμβάνει, εκτός από την επιβολή του μέτρου της κάρτας με πρόφαση τη φύλαξη του σταδίου, και την καταστολή της Συνέλευσης με χρήση βίας και τρομοκρατίας. Χειροδικίες σε μέλη της Συνέλευσης για να βγουν από το γήπεδο, απειλές με επίδειξη φακού-γκλομπ και βιντεοσκόπηση συνελεύσεων, είναι στο πρόγραμμα των τελευταίων εβδομάδων, όπως και άρνηση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου να συζητηθεί το θέμα αυτό στη συνεδρίασή του στις 22 Φλεβάρη.
Δυστυχώς όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Ο αυταρχικός τους κατήφορος δεν έχει τελειωμό. Στις 23/2 ο πρόεδρος του τοπικού Γυμναστικού Συλλόγου Αργυρούπολης (ΓΣΑ) παραιτείται καταγγέλλοντας, με δημόσια ανάρτηση, ότι ο πρόεδρος του ΟΝΑΔΕΑ Γ. Καλιντέρης τον εκβίασε, όταν του ζήτησε να διώξει από τον σύλλογο τα παιδιά του μέλους της Συνέλευσης και αγωνιστή του τοπικού και εκπαιδευτικού κινήματος Α.Π., ειδάλλως θα εκδιώξει εκείνος από το γήπεδο τον ΓΣΑ! Και αυτό με την αιτιολογία ότι «ο πατέρας τους είναι ενοχλητικός και βάζει εμπόδια στα σχέδια της δημοτικής αρχής»!
Χρησιμοποιούνται τα παιδιά αγωνιζόμενου κατοίκου ως μέσο πίεσης προς τον γονέα από τη δημοτική αρχή, γιατί ο τρόπος που την αντιπολιτεύεται δεν της αρέσει! Μήπως θα ζητάνε και πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων των γονιών για την εγγραφή των παιδιών σε συλλόγους και σχολεία; Ευτυχώς, τα αντανακλαστικά του κόσμου της περιοχής δείχνουν να είναι σε εγρήγορση για να δοθεί στην κατρακύλα του τρόπου που πολιτεύεται η δημοτική αρχή, η απάντηση που της αρμόζει.
Για τη Συνέλευση, τους κατοίκους, όσους αθλούνται στο στάδιο και αντιλαμβάνονται το παράλογο του μέτρου της κάρτας εισόδου, για όσους από εμάς δεν θέλουμε να σκύψουμε το κεφάλι στον αυταρχισμό της δημοτικής αρχής και τον αποκλεισμό μας από τους δημόσιους/δημοτικούς χώρους, δεν μένει άλλη επιλογή από τη συνέχεια του αγώνα μας. Για την παραίτηση του προέδρου του ΟΝΑΔΕΑ, Γ. Καλιντέρη, για να φύγουν οι ιδιωτικοί σεκιουριτάδες και να ξανανοίξει ελεύθερα το στάδιο για όλους.
Λογικές που θέλουν την μετατροπή των δημοτικών χώρων και συνολικά του δημόσιου πλούτου σε κλειστά κλαμπ για λίγους και εκλεκτούς, θα συνεχίσουν να μας βρίσκουν απέναντι. Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών και η ανταποδοτικότητα παροχής τους, που μέσω των μνημονίων το κεντρικό κράτος περνά στο τοπικό, όπως και η αυταρχική παρεκτροπή αυτών που τα υλοποιούν ως απαραίτητο συμπλήρωμα των πολιτικών τους, χρειάζεται να αντιμετωπιστεί από τους εργαζόμενους, τους ανέργους και τον κόσμο των γειτονιών που κυρίως θίγονται, με όρους μαζικού λαϊκού κινήματος.
